04-05-10

Het mobiele internet: de WIFI-generatie

In de afgelopen 20 jaar zijn we als samenleving de ethiek in ons handelen en het fatsoen in ons taalgebruik ten dele kwijtgeraakt. De Westerse cultuur lijkt op dat punt op het Romeinse Rijk in zijn nadagen. Een cultuur kan maar een beperkte hoeveelheid massa ranzigheid doorstaan, anders stort zij in.”

Marcel Bullinga in: De WIFI-generatie.

 

Enige retoriek is de futuroloog Marcel Bullinga niet vreemd. En ja, natuurlijk, het gaat over de internetwijn. In een nieuwe zak? Neen, in een baxter, deze keer. Wie het boek ‘De WIFI-generatie’ leest, stelt vast dat Nederland in paniek is. Het mobiele internet dient er zich sneller aan dan in Vlaanderen en de consequenties zijn het duidelijkst in het gedrag van de jonge smartphone bezitter. In Nederland heeft 25% van de 6 tot 8 jarigen een mobieltje. Bij de groep ouder dan tien is dit 100 procent. Hoeveel smartphones er daarvanbij deze jongeren in omloop zijn, maken de auteurs Liesbeth Hop en Bamber Delver niet duidelijk. Ouders motiveren de aankoop van een toestel paradoxaal genoeg vanuit de ‘veiligheid’ van het kind. En die Nederlandse ouders blijken erg naïef als we het boek geloven. Ze veronderstellen dat de enige functie van het toestel bellen is. Doorgaans zijn onze Noorderburen toch iets vertrouwder met het internetfenomeen. Neen? Hier in Vlaanderen weten de meeste ouders toch dat de smartphone grondig verschilt van een telefoon: het is een toverstaf die in de toekomst nog veel meer zal kunnen. Nog meer? Jawel... Het controleert de brandvergunning van de omgeving waar je logeert, het checkt wie die jongens op het schoolplein zijn. Het checkt waar je huisarts zijn diploma behaalde, het checkt of iemand meerderjarig is. Je betaalt er de skilift mee, het zegt je of de wind aangenaam is om te skiën en waar je vrienden zich bevinden. Als een radar doet het in luttele seconden metingen die ooit voorwerp waren van langdurig onderzoek in dure labo’s. Je betaalt er het kaartje van het zwembad mee, je checkt de waterkwaliteit en je opent er je locker mee.[1] De smartphone garandeert je persoonlijke veiligheid. Maar zover zijn we nog niet. Voorlopig beperken de apparaten zich tot internet: chatten, mailen, youtube kijken, surfen… Niets nieuws onder de zon behalve dat internet nu overal toegankelijk is en dat kinderen zich overal terugtrekken met hun toestel. En dat baart de auteurs zorgen. Terecht. Alhoewel, het is ook plezant om te lezen hoe Jesper na school met zijn vrienden bij het huis van de buurman staat omdat hij een snellere verbinding heeft en om hem aan de ouderlijke controle te onttrekken. “Ook sta ik liever buiten dan binnen, anders vraagt mijn moeder altijd wat ik doe.” Of wat er op campings gebeurt. Die nemen WIFI als concurrentievoordeel, zoals ze de eerste kleurentv of het eerste zwembad aanboden. Jongens fietsen er met hun mobieltje en vergelijken de omgeving met Google Maps en als Omars gezin een vakantieplaats kiest, vraagt hij of er internet is. Anders gaan ze niet! De vorige vakantie was perfect. “Daar had je goed internet. Overal op de camping kon je internetten, niet alleen bij je tent.” Met de nieuwe vakantievrienden gamet Omar nu bij het zwembad.

Als de auteurs schrijven dat televisie kijken niet meer is zoals vroeger - het toestel waar je samen voor zat - is hun nostalgie net iets te groot. Alsof de ouderlijke macht zich in die dagen beperkte tot het zinnetje “Ga naar bed” of ze er vanaf kwamen met de vraag “Naar welk programma zullen we kijken.” Ik herinner me in die tijd ook al hevige protesten tegen het eerste commando. De democratische vraag kan ik me daarentegen niet herinneren. Vader bepaalde wat er op tv kwam. Vallen kinderen met mobieltjes en spelcomputers buiten het stembereik van hun ouders, zoals de auteurs suggereren? Ik denk het niet. Moeten de jongeren zelfstandig grenzen stellen aan de tijd die ze aan media besteden? Ik denk het niet. Ik geloof niet dat het leven in die dagen eenvoudiger was. Dat lijkt alleen zo, nu zoveel later. Als je kijkt naar de waarschuwende en ongeruste literatuur over de kijkbuiskinderen, dan is die misschien wel omvangrijker dan het aantal publicaties over het internet gevaar. En de ouders? Die klinken zoals vroeger… “Hoe ouder hij wordt, hoe meer hij zijn eigen leven heeft. Ik zorg alleen voor eten en een slaapplek” klaagt een moeder. “Alsof het hier een hotel is.” Waar hoorde ik dat eerder? Het traceren van historische verschillen en parallellen is niet de sterkste kant van de auteurs. Desalniettemin slaan ze de nagel op de kop als ze stellen dat ouders, scholen, hulpverleners en politiemensen nauwelijks voorbereid zijn op het mobiele internet. Dat is een feit. “We zijn het gewend dat jongeren met hun mobieltjes op ons staan te wachten" getuigt een agent. “Het is een absurd gevoel om constant te worden gefilmd en gefotografeerd door omstanders, zelfs hele jonge, terwijl je werkt. (…) Mobieltjes zijn een wapen. Je kan er mee worden geïdentificeerd als je undercover werkt. Vergeet niet dat het heel intimiderend werkt om vlakbij je gezicht zo’n filmend mobiel te krijgen!”

De kenmerken van de WIFI-generatie maken het mogelijk om haar te begeleiden en hun gedrag te kaderen. Vergeet het multitasken en de generatie Einstein, die bestaan niet. De WIFI-generatie…

1.       Heeft veel privacy en leeft buiten het blikveld van de opvoeders
2.       Is autonoom in het interpreteren van mediaberichten
3.       Is Inline: overal en altijd online
4.       Is traceerbaar in plaats, tijd en activiteit (waar ben je vraag je niet, dat zie je)
5.      
Is in technische vaardigheden versneld, in kritische reflectie vertraagd
6.       Registreert zonder toestemming: iedereen is paparazzo
7.       Downloadt niets (het ‘hebben’ is achterhaald), uploadt alles
8.       50% verkiest de fysieke peergroup boven de virtuele

Omdat filteren nauwelijks werkt en omdat leerkrachten, hulpverleners of agenten de ontwikkelingen niet bijbenen, pleiten de auteurs de een nieuw kennisberoep en een nieuwe vaardigheid: de mediacoach en mediawijsheid. Dat is uiteraard niet voldoende, stellen ze. Het vangnet voor de WIFI-kids heeft een update nodig. Dit net is hopeloos ouderwets en zit vol gaten. De ouders, de overheid, het onderwijs, de bibliotheken, de mediatheken, het bedrijfsleven en de media-industrie krijgen een veeg uit de pan. “Die reageren niet op hedendaagse ontwikkelingen, laat staan op de toekomst. Updaten is een must.”

Voor die update hebben ouders of hulpverleners geen grote theorieën nodig. Die kan klein en eenvoudig beginnen. Om dit te illustreren eindig ik met twee vergelijkende vragen. Horen kinderen van pakweg tien jaar een supersnelle, en krachtige zakcomputer continu bij zich te hebben om overal on-line te zijn, zoals in Nederland nu het geval is?

Of, anders gezegd, is het verstandig om tien jarige te leren autorijden?

Met een Porche?



[1] Naar Marcel Bullinga, futurist, in: HOP L & DELVER B. De WIFI-generatie. De jeugd op het mobiele internet. Nationale Academie voor Media & Maatschappij, Zutphen, 2009, p. 26.

14:21 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-02-10

Help! Mijn kind is verslaafd aan internet

Koppen zorgt voor onnodige ongerustheid

Het werd ruimschoots op voorhand aangekondigd. Het programma Koppen zou, naar aanleiding van de Safer Internet Day, experimenteren met twee jongeren die zich één week de toegang tot internet ontzeggen. Nu, carnaval breekt aan en dan mag je al eens overdrijven of van de jongere een karikatuur maken, dachten de makers wellicht. En, het moet gezegd Bert en Marucha spelen hun rol voortreffelijk. Ze spenderen per dag ongeveer drie uur aan internet en voelen zich, in weerwil van wat de titel ‘Steeds meer jongeren verslaafd aan internet’ doet vermoeden, zichtbaar goed in hun vel.

De titel stoort om drie redenen. Ten eerste toont de reportage op geen enkele wijze aan dat steeds meer jongeren verslaafd zijn aan internet. Ten tweede stuurt de titel de aandacht van (mogelijke) hulpverleners en ongeruste ouders in de foute richting. Ten derde doet de reportage uitschijnen dat je die titel, en met name de woordjes ‘steeds meer’ zelfs heel letterlijk mag nemen: Wim de Vilder spreekt in zijn inleiding over 1 op 8 mensen die dwangmatig internetten, terwijl iets verder in de reportage het aantal probleemgevallen al is toegenomen tot 1 op 7. Dat de makers de principes van de historische kritiek aan hun laars lappen, is op nog meer plaatsen zichtbaar. Wie beweert dat? Wie deed hier onderzoek naar? En, wat bedoelt men met verslaafd? Dat de drang ernaar of de afkickverschijnselen lijken op een alcohol- of drugsverslaving? Bert speelt zijn rol voortreffelijk en getuigt met een glimlach over zijn slapeloosheid en nachtmerrie. Hilarisch wordt het als hij vertelt hoe hij struikelt over een doos. “Normaal ben ik heel lief voor die dingen, maar nu heb ik ze aan flarden gescheurd.” Niet alleen agressie maar ook depressies zouden een internetverslaving kenmerken. Je hoeft geen psychiater te zijn om te zien dat Marucha en Bert géén depressie hebben, noch agressief zijn.

Wat de reportagemakers werkelijk tonen is uiteindelijk veel minder sexy dan wat de titel suggereert. Koppen toont hoe jongeren internet gebruiken om hun identiteit te ontdekken én vorm te geven. En dan blijkt, met dezelfde beelden en commentaar dat jongeren niet anders zijn dan vroeger. Ze maken plezier en hebben vrienden. En vandaag gebruiken ze daarvoor het internet. De vraag is niet of ze te lang online zijn. Neen, jongeren zijn inline, altijd aanwezig via pc of gsm. Wie Berts site bezoekt, ontmoet een creatieve gast die reacties uitlokt en aandacht zoekt. Eigen aan de leeftijd, zou de ontwikkelingspsycholoog zeggen. De titel geeft de reportage echter een andere betekenis en zorgt voor nodeloze ongerustheid bij wie internet niet kent.

In een genuanceerde studie over internetgedrag van het Onderzoeks- en Informatiecentrum van de Verbruikersorganisaties (OIVO) staat te lezen dat jongeren wel degelijk risicogedrag stellen en dat marketingstrategieën hen manipuleren tot meer consumptie. Om hun weerbaarheid hiertegen te verhogen roept het OIVO ouders op om meer kennis te nemen van de risico’s. Er is geen ongerustheid nodig, maar kennis en interesse. Enkel zo maak je minderjarigen weerbaar in cyberspace. En niet door hen te laten bekennen 'ik ben verslaafd.'

---

Bezoek de site van Bert op www.youtube.com/bertdc. Schitterend wat hij daar doet!

12:27 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-09-09

Een primeur in België

Afgelopen vrijdag was er bekendmaking van de geselecteerden voor de Innovation Awards die doorstromen naar de laatste ronde. Onze sociale hogeschool Ipsoc valt drie maal in de prijzen! In de categorie Sociaal Werk is het vooral de Anti-pest game die in het oog springt. Lees zeker ook eens het artikeltje dat onlangs verscheen in de stadskrant van Kortrijk. Langs deze weg willen we alle begeleiders en hun student(en) nog eens bedanken: Eveline Vandierendonck, Tine Zutterman, Nele Warlop, Isabel Steverlynck, Natalie Uyttenhove, Evelien Depauw, Stefaan Pleysier en de coördinatie door Linda Lacombe. Als geselecteerden van de laatste ronde zijn we uitgenodigd voor de uitreiking op 14 oktober in het Concertgebouw in Brugge.

We zullen een plastron en een wit hemd moeten aandoen. 

 

09:53 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-03-09

Weg met de digitale kloof

Net voor de aanvang van de digitale week kreeg ik een belangrijk document in mijn mailbox. Het pdfje draagt de titel “Aanbevelingen inzake digitale kloof voor de Vlaamse regering.” Dit memorandum tekent beleidslijnen uit voor de nieuwe Vlaamse regering. Stef Steyaert schetst in het voorwoord een confronterend beeld. Zij is 15, zijn dochter. Op een doordeweekse avond, in kleermakerszit in de zetel, een half oog op ‘Friends’. Laptop op de schoot met open vensters: haar Facebook, Netlog en MSN, haar mail Haar GSM ligt links en voortdurend hanengekraai dat het volgende sms’je aankondigt... De digitale wereld heeft geen geheimen voor haar. En dan het beeld van een vrouw van rond de 40, over haar dochter die pc en internet nodig heeft en geldtekort. Schoolcomputers bieden geen oplossing. Hoe combineer je dat met de bus en je drie kleinere broers en zussen? En de pc’s in de bieb zijn voortdurend in gebruik. Beide meisjes zijn geboren na 1990: digital natives. Het meisje van 15 zal weinig problemen ondervinden in de toekomst: studeren, solliciteren, werk vinden. Voor het meisje van dertien ligt het anders. Nu is het zo dat een steeds kleinere groep mensen niet over een pc beschikt en geen toegang tot internet heeft. Even dachten we dat we er waren, dat de kloof gedicht was. Ja? Maar… het is niet omdat je een computer hebt, dat je die kan gebruiken. Het is niet omdat steeds meer mensen een PC bezitten dat het probleem opgelost is. De kloof verschuift van bezit naar gebruik. Er ontstaat een kloof tussen wie ICT inzet voor het verbeteren van zijn positie en wie dat niet kan. Hier gaat het om het verwerven van digitale vaardigheden: ict-vaardigheden, informatievaardigheden en sociale vaardigheden. Deze ict-uitsluiting zal de reden zijn voor een maatschappelijke uitsluiting, belangrijker dan de kleur van je huid, je geslacht of je leeftijd, stelt het memorandum. Ik wil het begrip digitale kloof problematiseren. Het begrip heeft manko’s die leiden tot foute oplossingen.

Waar komt de digitale kloof vandaan?

Maar eerst vragen we ons af hoe is deze metafoor tot stand kwam. Het beeld van de digitale kloof is een ruimtelijk beeld dat perfect aansluit op het idee dat internet een plaats is. Dat beeld ontstond eind 1993 toen Al Gore ‘the informationsuperhighway’ voorstelde. Het beeld verwijst naar zijn vader die echte snelwegen aanlegde. Bovendien zorgde die aanleg voor welvaart in de zilveren jaren vijftig en de gouden jaren zestig. Armoede zou binnenkort de wereld uit zijn. Gore gebruikte zijn metafoor om een gelijkaardige economische heropleving te suggereren. Sindsdien staat het internetlexicon bol van ruimtelijke concepten: een web, een net... Castells heeft het over De melkweg van het internet, Maurice De Hond over De vijfde dimensie. Jos De Mul spreekt van een cyberodyssee. In de begindagen van de cyberwereld worden recordbedragen uitgegeven aan domeinnamen en sites krijgen de status van schaarse bouwgrond. Het leek op het 19de eeuwse Parijs van stadsarchitect Hausmann die de stad opnieuw verkavelt: armoede verdwijnt uit het straatbeeld, of was dat alleen maar schijn? Cyberarchitecten lieten zich royaal financieren om de bouwterreinen van domeinen, sites, homes  en rooms te voorzien. De werf kan je niet betreden, aan de buitenkant hangt een bordje “under construction.” En zeg nu zelf, als we het dan toch moeten hebben over uitsluiting en kansarmoede, welk ruimtelijk beeld past er beter dan de digitale kloof?

Misverstanden, hoezo?

Het beeld roept misverstanden in het leven. Die misverstanden leiden bijgevolg tot foute oplossingen of strategieën die niet werken. Eerdere pogingen om zielige groepen aan de pc te zetten mislukten, omdat het uitgangspunt niet deugde. Welke zijn die misverstanden? Ik had de laatste jaren het geluk om mensen te leren kennen die wonen, leven en werken in de onderkant van onze samenleving. We noemen ze arm, kansarm, ongeletterd… we hebben er benamingen voor bedacht. Mensen in armoede gebruiken technologie op verschillende wijze. Er is een groep die nooit beroep doet op nieuwe technologieën, we zien een groep selectieve gebruikers en een groep gesofisticeerde gebruikers. Hun getuigenissen tonen dat en verschillen in wezen niet van andere groepen: je vindt deze driedeling van negatie tot technologische omarming bij vrijwel alle categorieën. Ja, zelfs bij docenten in het hoger onderwijs.  Als je weet dat 15 tot 18 procent van de Vlamingen laaggeletterd is, kan dit uiteraard niet alleen de armen treffen. Ik ken een zeer welgesteld gezin, de kinderen komen niets tekort. Maar in het gezin komt geen computer binnen. “We zijn daar tegen, meneer.”  Het eerste misverstand is bij deze uit de weg geruimd: digitale ongeletterdheid vinden we overal. In het cyborgmanifest dat nu bijna 20 jaar oud is, toont Donna Haraway dat tweedelingen (jong en oud, arm en rijk, blank en zwart, man en vrouw, leerkracht en leerling, hulpvrager en hulpverlener) thuishoren in een industrieel tijdperk en aldus achterhaald zijn in de informatiesamenleving. De kunst van Haraway bestond er in om een nieuw en emancipatorisch perspectief te creëren. Het begrip ‘digitale kloof’ behoort ook tot het oude paradigma en laat zich niet zien in de tegenstellingen man/vrouw, oud/jong.  Vrouwen en senioren behoren niet tot de voorhoede maar zijn bezig aan een inhaalbeweging. Nog een misverstand: in de meeste discussies over de digitale kloof blijft het ontwikkelingsproces van de technologie buiten schot. De geschiedenis toont dat early adopters altijd jong, wit, man en hoog opgeleid zijn. Na verloop van tijd worden andere groepen bereikt en is er een fractie achterblijvers. Hier speelt een fundamenteler probleem, namelijk een eenzijdig gebruikersbeeld in de ontwerpfase. Uitsluiting begint al in een vroeg stadium. Daardoor wordt het probleem bij de slachtoffers gelegd die een inhaalbeweging moeten doen.

Cultuur in plaats van techniek

Mensen moeten zich niet aan de techniek aanpassen, maar omgekeerd, de technologie moet zich aan de mens aanpassen. Dit wil zeggen dat bijscholingen op maat nodig zijn, veel eer dan universele toegangsprogramma’s. Initiatieven moeten zich dus concentreren op inhoud en netwerken. Culturele doelstellingen zijn wenselijker dan technologische instructies. Veel weerstand of drempelvrees richt zich niet tegen vernieuwingen, maar tegen de maatschappelijke betekenis van de innovatie. Uitsluiting is vaak een culturele kwestie, soms een financiële of cognitieve. Achterblijvers op de digitale snelweg zijn meer gebaat met een aangepast vervoermiddel dan met een luxe-auto met de nieuwste snufje. Met andere woorden zij zijn gebaat met een op hun situatie toegesneden kennismaking met de verrassende, vrolijke en alledaagse mogelijkheden. Vergeet de bloedserieuze inhaal of opfriscursus in het kader van levenslang leren.

Behalve de negatieve formulering, suggereert de digitale kloof de klassieke tweedeling die in een vorig tijdperk thuishoort. Alleen ingenieurs of bruggenbouwers weten de kloof tussen de information-haves en information have-nots te overbruggen. Dit beeld klopt niet, we hebben geen specialisten nodig maar communicatie, interactie en vormingswerk. Bovendien is het geen zaak van eenrichtingscommunicatie: de docent, de vormingswerker is voor een stuk zijn autoriteit kwijt en dient vooral te luisteren en in te spelen waar hij kan. De kloof suggereert een statisch karakter maar de bestaande sociale ongelijkheid (klasse, leeftijd, sekse en etniciteit) wordt niet weerspiegelt op het net. Digitale vaardigheden bouw je op lange termijn op.  Een digitale kloof dicht je dus niet even met een financiële ingreep of een cursus. Kortom het is nodig dat we een nieuw beeld, een nieuwe metafoor zoeken voor de digitale ongelijkheid. Laat ons even zoeken…

Een nieuwe metafoor

Recentelijk vergeleken Angelo Vermeulen en Antoon Van den Braembussche het vertoeven in de netwerkruimte met het flaneren. De stadsbeleving lijkt op een internetervaring… Het doelloze rondslenteren van uitgesproken flaneurs zoals Charles Baudelaire, Oscar Wilde en André Gide lijkt op mijn en uw (vrij burgerlijke)  internetgedrag. Flaneren was in de negentiende eeuw een nieuwe omgangsvorm in een nieuwe publieke ruimte die het onverwachte en de verrassing centraal stelde. Van Walter Benjamin weten we dat de flaneur geen toerist is, maar iemand die zich in zijn eigen stad interesseert en alle monumenten links laat liggen. Vermeulen en Van den Braembussche gaven hun boek de toepasselijke titel Baudelaire in cyberspace. De nieuwe stadsbewoner, de flaneur wordt in het midden van de negentiende eeuw geboren: pal in het centrum van de industriële revolutie. Net als de internetter, pal in het centrum van de digitale revolutie. Zijn gedrag typeert de internettende mens. Net zoals de stad het gedrag van de mens verandert, dringt nu de digitalisering diep door in het dagelijkse denken en doen. Een praatje, een roddel, een groet, of ja, zelfs flirt of een knipoog naar een onbekende. In cyberspace speelt het maatschappelijke en het persoonlijke leven af. De flaneur is de acteur of de toeschouwer bij het theater van de straat. Probleem is zijn engagement: de flaneur engageert zich niet. Hij is hoogstens gechoqueerd door het beeld van de arme straatkinderen. De flaneur is een ietwat eenzame, onthechte figuur die past in een geniecultuur en gedistingeerd en op afstand blijft. Het flaneren is een spel tussen de oude en de nieuwe tijd, een duik in de anonimiteit van de menigte, en dan weer een terugval in de geborgenheid van de eigen stand. De vervreemding van de stad doet de flaneur met verwondering kijken.

Het e-ngagement van de tsjoolder

Maar de flaneur was een overgangsfiguur. De flaneur die het einde van de negentiende eeuw kenmerkt, wordt in de twintigste eeuw een stadsdoler. Dat beeld is ontleend aan Guy Debord.  De doler, de tsjoolder is de buurtwerker die de grootsteedse vervreemding probeert te kaderen, hij wandelt niet alleen, hij wandelt in groep, hij is anders dan de flaneur. Hij is sociaal betrokken. De stadsdoler is uit op gemeenschapszin en connectiviteit. In de toekomst is het ondenkbaar dat je in je eentje de klus klaart. Bouwen, ook in cyberspace is een groepsgebeuren. De game-industrie spreekt van het kathedraalmodel: zoveel stille zwoegers realiseren iets groots. De doler weet dat de stadsverkenningen best vertrekken vanuit de behoefte van de digibeet zelf: enkel via zijn fantasie, zijn goesting, zijn interesse kan de doler aansluiting vinden en de digibeet instrumenten leren kennen die hem weerbaarder maken. We spreken niet van onderwijs, maar van vormingswerk, opbouwwerk en buurtwerk. Met kleine kinderen ga je spelen in een parkje en eenmaal ze het parkje gewoon zijn kijk je van op een bankje toe. Senioren leer je het stadsplan, het verkeersreglement en het openbaar vervoer kennen. Zo kunnen ze zelf op verkenning. Dat zijn informatievaardigheden. Anderen leer je beleefd te zijn: je leert hen hoe ze de weg kunnen vragen of je legt ze uit dat je bij het liften niet in elke auto stapt. Dat zijn sociale vaardigheden. Kortom leer ze e-vaardig zijn: het is zowel een intellectuele als een sociale bezigheid. Dit betekent een verschuiving van de discussie in termen van gelijkheid en universele toegang naar een discussie in termen van diversiteit, vaardigheden, accent op de inhoud en de gebruikspraktijken. De consequentie is dat we praten over een nieuw publiek domein.  Digitalekloofinitiatieven (om een laatste keer het oude woord te gebruiken) moeten zich niet richten tot doelgroepen maar naar omgevingen en de mensen hierin. Niet voor niets pleit het memorandum voor een lage drempel en een vrijblijvende manier om kennis te maken met ICT.

E-mancipatie

Er is nood aan een E-mancipatie methodiek die inspeelt op individuele behoeften en aansluit bij de leefwereld van de doelgroepen en organisaties. Als besluit kan ik de woorden van Stef Steyaert alleen maar herhalen. Actueler kan niet. Het moet gezegd, de overheid zet stappen, investeert in openbare computerruimten, in de sociale economie om goedkope pc’s op de markt te brengen, en laagdrempelige opleidingen. Maar te weinig. In deze crisistijd staan veel pijnpunten te dringen voor een plaats bij de prioriteiten. E-mancipatie – en dat is het nieuwe woord dat veel beter de lading dekt - moet in die top. Technologie bezit de potentie om vooruit te helpen: het vergroot de kans op leren en werk, het doorbreekt sociaal isolement, krikt je eigenwaarde op enzovoort. Laten we naast de school en het gezin vooral de derde plek niet vergeten. De buurt en de vereniging (zowel reëel als virtueel) zijn dé sociale plekken bij uitstek die digitale uitsluiting voorkomen. Daar vinden we mensen en groepen die niet flaneren, maar zich E-ngageren. De digitale kloof is dood. Lang leve de kloof!

---

Selectieve bibliografie

           LINC & SPK. (2009). Aanbevelingen inzake digitale kloof voor de Vlaamse regering.

          Frissen V., Cultuur als confrontatie. De mythe van de digitale kloof. http://sadan.wdfiles.com/local--files/2-digitale-kloof/Mythe_digitale_kloof.pdf

           Vermeulen, A. & Van den Braembussche, A.  (2008). Baudelaire in cyberspace. http://www.angelovermeulen.net/data/vault/VandenBraembussche&Vermeulen_BiC_Dialoog5.pdf: VUB-Press. Verder werken de volgende websites de metafoor verder uit: http://www.sociology.mmu.ac.uk/vms/vccc/s1/s1_2/printer.php, http://www.ceramicstoday.com/articles/050498.htm, http://www.groene.nl/2001/0145/sp_spektakel.html en http://www.raynbird.com/essays/Passage_Flaneur.html.

          Laermans, R. (1999). De stad als sociaal kunstwerk: een sociologische visie. In: Raymaekers, B. e.a. (Red.). De mens en zijn wereld morgen. Leuven: Universitaire Pers Leuven.

          Loeckx, A. (1999). De architectuur van de eenentwintigste-eeuwse stad. Plaatsen voor plaatsloosheid.  In: Raymaekers, B. e.a. (Red.). De mens en zijn wereld morgen. Leuven: Universitaire Pers Leuven.

          Zie ook: http://sadan.wikidot.com/2-digitale-kloof

 

10:34 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-02-09

Facebook alweer

Facebookwatcher Marie-José Klaver schrijft op haar blog al geruime tijd honderduit over interessante evoluties. Wij distilleren er elf stellingen uit die vandaag aan de orde zijn in de les.

1. Is Facebook een gevangenis? Zelfs al heb je geen profiel dan nog komt je naam en je foto er voor. Kun je ontkomen aan de netwerkcultuur?

2. Is Facebook een online privé omgeving? Krijgen studenten kippenvel bij het idee die te delen met docenten? 

3. Moeten ouders een cursus Facebook volgen, lid worden en onderdeel uitmaken van het netwerk van hun minderjarige kinderen? 

4. De uren die mensen op netwerksites doorbrengen, gaan ten koste van de online porno die ze bekijken. Zijn relatiedrama’s op Facebook spannender dan het plot van een pornofilm?  

5. Profielen van misdadigers trekken belangstellenden en vrienden. Is maffiaverering toegestaan terwijl er een verbod is op foto’s van vrouwen die borstvoeding geven?

6. Fake Facebookgroepen zijn soms misleidend. Mag je op een netwerksite misleiden?

7. Mag je een poll organiseren? Een Engels jurylid werd de toegang tot de rechtszaal ontzegd na een poll op Facebook ieders mening te vragen over de (on)schuld  van de verdachte.

8. Facebook bevatte in oktober 2008 10 miljard foto’s. Elke foto is in vier formaten opgeslagen, elke dag worden er 15 miljard bekeken. Dagelijks wordt 200-300 terabyte aan foto’s geupload. Wie heeft nog nooit een foto geupload?

9. Oud-studenten willen uit de online archieven verwijderd worden. Hun uitspraken worden tegen ze gebruikt in sollicitatieprocedures. De universiteitskranten honoreren de verzoeken niet omdat ze hun archieven compleet willen houden. Letten studenten op hun privacy op Facebook?

10. Gebruik je facebook als zoekmachine? Via Facebook wordt gezocht naar veroordeelde oorlogsmisdadigers en de sociale dienst van British Columbia in Canada speurt naar informatie over cliënten: meldingen van baantjes en inkomstenbronnen, samenwonen, reizen die langer dan 30 dagen duren en geschenken… Amerikaanse universiteiten kijken naar profielen van aankomende studenten. Voor een plaats op een goede universiteit moeten Amerikaanse scholieren een soort sollicitatieprocedure doorlopen. 38 procent van de toelatingsmedewerkers zegt dat het bekijken de aanvraag negatief beïnvloedt, 25 procent zegt een positiever beeld te krijgen.

11. Toen Facebook de mogelijkheid invoerde om profielupdates van vrienden te volgen brak eerst paniek uit vanwege het privacyschendende karakter. Na een gewenning bleek het volgen van vrienden erg verslavend. Twitter en ander here’s-what-I’m-doing sites volgden. Is elke seconde van je leven openbaar?

Zo, de cursus e-cultuur kan beginnen. Afspraak volgende week dinsdag. Ipsoc Bijscholing.

13:45 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-02-09

Van digitale flirt tot cyberstalken?

Het organiseren van een studiedag rond een maatschappelijk relevant thema is een traditie bij de laatstejaarsstudenten maatschappelijk werk hier in de sociale hogeschool in Kortrijk. Dit jaar nemen ze het thema ‘sociaal vaardig in cyberspace’ vanuit diverse invalshoeken onder de loep. Op 17 maart stellen ze hun resultaten voor. Na een algemene inleiding presenteren ze zeven workshops. Daarvan nemen ze er drie voor hun eigen rekening. Voor de vier overige zochten ze interessante gastsprekers… Promoot dit evenement alvast bij je facebookvrienden.

Workshop 1. Me, myself and what’s in the net?

Zijn computers en het sociale tegenstrijdig? De studenten denken van niet. Mensen bouwen niet alleen een sociaal netwerk uit in de ‘echte’ wereld, ook in de virtuele wereld gebeurt dit. Vooral jongeren zijn hier sterk mee bezig. Netlog, Facebook, Twitter, Second Life,  blogs, chatboxen… zijn manieren om sociaal bezig te zijn op het net. Ouders kunnen het hier moeilijk mee hebben:  schrik dat hun kinderen verkeerde mensen ontmoeten of vervreemden. In deze workshop maken we een voorlopige balans: welke zijn de zwaktes en de sterktes, de kansen en de bedreigingen van het sociale internet?

Workshop 2.  Wegwijs in de digitale sociale kaart

Hoe vind ik de weg naar de digitale hulpverlening? De hulpverlening evolueert en steeds meer diensten en organisaties bieden hulp aan via internet. Deze nieuwe hulpverlening vraagt om een aangepaste sociale kaart.  Dit onmisbaar hulpstuk in de dienstverleningswereld wordt in diverse varianten aangeboden en intensief gebruikt. Waarom koppelen we de sociale kaart niet aan diensten die via internet hulp bieden? Deze workshop maakt je aan de hand van een zoek-en-vind-spel wegwijs in de digitale sociale kaart .

Workshop 3. Kop op tegen negatieve digitale sociale vaardigheden

Wat zijn digitale sociale vaardigheden en hoe ga je er mee om? In deze workshop vertellen en tonen de studenten je hoe je sociaal vaardig kan zijn op internet. We dompelen je onder in de wereld van de digitale sociale vaardigheden: handige tips en leuke weetjes, efficiënte hulpmiddelen en interessante preventiemogelijkheden komen aan bod via filmpjes, casussen en discussies. Als laatste luik besteden ze aandacht aan het voorkomen en aanpakken cyberproblemen.

Workshop 4. Naar een online ordehandhaving?

Online gamen en virtuele gemeenschappen zijn populair maar niet zonder risico. Vals spelen, ongewenste inhouden of uitsluitingsgedrag komen er geregeld voor. Om hieraan het hoofd te bieden, ontwikkelen online gemeenschappen controle en regels. Volstaan deze zelfregulerende systemen of  is er nood aan formele controle? En, wat als je te maken krijgt met echte criminele feiten? Evelien De Pauw (Expertisecentrum Maatschappelijke Veiligheid) werkte vorig jaar mee aan de studie ‘Jongeren & Gaming’ en gaat tijdens deze uiteenzetting dieper in op de vraag of een online ordehandhaving gewenst is.

Workshop 5. The future has already arrived

Speelt het sociaal werk zich binnenkort af in cyberspace? Interactie en informatie, entertainment en educatie zijn er gratis en hapklaar te vinden. Dit raakt fundamenteel aan de wijze waarop hulp wordt verleend. Vast staat dat we evolueren naar een samenleving waar analoog en digitaal, face-to- face en virtueel met elkaar vervlechten. Dit brengt voor het sociaal werk uitdagingen, opportuniteiten en vooral erg veel vragen met zich mee. Welke rol is er in de toekomst weggelegd voor de hulpverlening? Sandra Beelen en Wouter Van den Bosch (project Online-Hulpverlening, steunpunt Algemeen Welzijnswerk) geven aan de hand van praktijkvoorbeelden en lopend onderzoek een stand van zaken.

Workshop 6. ‘Houston, we have a problem’: non-profit in cyberspace

Over de digitale geletterdheid van non-profitorganisaties is het laatste woord niet gezegd. Vindt de non-profit haar weg into cyberspace? Birgit Segal (Vlaams Steunpunt Nieuwe Geletterdheid & LINC) maakt een helikoptervlucht over de sociale sector en vertelt het verhaal van verschillende sociale spelers. Sommige spelers zijn gelanceerd, anderen wachten op een ‘take-off’ of geraken de drempel niet over. Wat zijn de noden in het werkveld aangaande de aanwending van ICT? Tijdens deze interactieve workshop laat Birgit via Skype enkele partners aan het woord. Houston, what are your solutions?

Workshop 7. Games Boem Bang?

Columbine High, Virginia Tech, Erfurt, de zaak Van Themsche,… Niet zelden linkt de media of de publieke opinie het reële geweld van de drama’s met het virtuele geweld in games. Daarbij gaat het niet gewoon om een verband, maar wordt causaliteit gesuggereerd. Het thema actualiseert zich regelmatig door spraakmakende incidenten en steeds opnieuw duiken dezelfde vragen op. Leidt virtueel geweld tot imitatiegedrag? Banaliseert of imiteert de gamer het geweld? Of, omgekeerd, ontwikkelt hij een dégout van geweld? In deze workshop stelt Stefaan Pleysier (Expertisecentrum Maatschappelijke veiligheid) zich de vraag in welke mate zijn dit houdbare probleemstellingen zijn?

Kortom, het is duidelijk dat de digitalisering diep doordringt in het dagelijkse denken en doen. Cyberspace wordt stilaan het veld waar het maatschappelijke, het inter-persoonlijke en het familiale leven zich afspelen. Het is een omgeving waar je een praatje maakt met een collega, een oude vriend of ja, een onbekende. Het is een plaats waar je flirt, roddelt, samenwerkt, vergadert, een petitie ondertekent, waar je assertief bent of geplaagd wordt, waar rouwprocessen en woede tot uiting komen. Cyberspace is geen virtuele realiteit, maar een reële virtualiteit. Wie er flaneert, weet de sociale codes te vergelijken met “echte” sociale vaardigheden. Een beperkte bagage brengt je in moeilijkheden, wie goed gewapend is, bouwt zijn digitale leven constructief uit. 

---

DOELGROEP: professionelen en studenten uit het brede sociaal agogisch werk, de culturele sector en het onderwijs.
PLAATS: KATHO ’t Forum, Doorniksesteenweg 145, 8500 KORTRIJK. Zie www.katho.be, rubriek ‘contact’ voor wegbeschrijving.
INSCHRIJVEN: Inschrijven tot 12.03.2009, gratis via http://studiedag.katho.be (na aanmelden) of via 056/26.41.50 bij isabel.steverlynck@katho.be of natalie.uyttenhove@katho.be.
ORGANISATIE: derdejaarsstudenten Bachelor Sociaal Werk, afstudeerrichting maatschappelijk werk en docentes Isabel Steverlynck en Natalie Uyttenhove in samenwerking met Katho-Ipsoc, Ipsoc bijscholing, Expertisecentrum E-cultuur en Stad & Preventiedienst Kortrijk. 

PROGRAMMA

09.00-09.30: ONTHAAL

09.30-09.45: HARTELIJK WELKOM IN CYBERSPACE
Luc De Mey (Departementsdirecteur KATHO-IPSOC)

09.45-10.30:  VAN DIGITALE FLIRT TOT CYBERSTALKING?
Benedict Wydooghe (Expertisecentrum E-Cultuur)

10.30-11.10: KEUZE I: 7 WORKSHOPS (inschrijven vooraf)

11.10-11.30: PAUZE

11.30-12.10: KEUZE II: 7 WORKSHOPS (inschrijven vooraf)

12.10-13.30: PAUZE

13.30-14.30: DREAMING IN PUBLIC: SOCIAL SKILLS IN CYBERSPACE
Clo Willaert (www.bnox.be, Sanoma Magazines & Brussels Girl Geek Dinners)

14.30-15.15: VIRTUEEL KORTRIJK IN DE BAN VAN EEN ANTI-PESTGAME
Linda Lacombe (Coördinator Kennisvalorisatie), Kris D’Hondt (Preventieteam Kortrijk) & Koen Samijn (Docent PIH).

15.15-15.30: PAUZE

15.30-16.15: COMMISSARESSE 2.0 ZOEKT 23 DINGEN
Eva Simon (Bibliotheekschool Gent)

16.15-16.30: SLOTBESCHOUWING
Chris Carlier (Derdejaarsverantwoordelijke)

16.30: RECEPTIE

13:16 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-08-08

E-Xpertisecentrum E-Cultuur & Nieuwe Geletterheid

Vorige week kreeg ik groen licht om een E-Xpertisecentrum E-Cultuur & Nieuwe Geletterheid te lanceren. Spek naar mijn bek, absoluut. De foldertekst is alvast veel belovend. Het studiecentrum interesseert zich voor de wijze waarop zogenaamde onzichtbare, informatie en communicatietechnologieën veranderingen realiseren in ons leren, denken, werken, in onze vrije tijd enzovoort.  Het centrum verzamelt en verspreidt daartoe multidisciplinaire kennis rond het fenomeen. De e-veranderingen vertonen veel parallellen met de uitvinding van de boekdrukkunst.  Die was van betekenis voor de kennisverspreiding én -ontwikkeling.  Het is duidelijk dat deze paradigmawissel zich laat voelen op sociaal-economisch, politiek-institutioneel en mentaal-cultureel vlak.  Minder duidelijk is hoe deze verandering zich zal voltrekken en welke de consequenties zullen zijn. In die context was er in Vlaanderen al langer een nood aan een dergelijk Expertisecentrum. Het centrum wordt gehuisvest in het Katho-departement Ipsoc (Kortrijk). De term E-cultuur verwijst naar wat zich afspeelt in de nieuwe netwerkruimte en het begrip nieuwe geletterdheid beklemtoont de vaardigheden die nodig zijn om het veranderende kennisdistributiesysteem te begrijpen en te gebruiken. Thema's waar dit expertisecentrum rond werkt zijn media-educatie en informatievaardigheden, sociale vaardigheden in cyberspace, virtuele sociale netwerken, de implementatie van technologie in het onderwijs en het sociaal agogisch werk, gaming, digitale kloven en E-Mancipatie, E-Hulpverlening, E-Ducatie, E-conomie, E-Rfgoed, E-Bibliotheken, E-Government, E-Crime...

Zo, de kop is eraf.

12:34 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-06-08

Leer zwemmen in de nieuwe geletterheid

Aangenaam verrast, dat is het gevoel na de voorstelling van het boek ‘Jongeren en Gaming’. Het verhaal begon gisterenmorgen op Studio Brussel, toen ik mijn cornflakes etende kinderen met lichte aandrang dwong om hun kaken op elkaar klem te houden. Het ochtendritueel verloopt doorgaans nogal lawaaierig. Daar zaten we dan, met z’n allen rond de radio in spanning en in stilte te luisteren. Het leek wel een scène uit 1942, radio Londen. Stefaan Pleysier gaf een inhoudelijke toelichting (mocht je hem gemist hebben, klik je hier) die hij ‘s namiddags in het Vlaams Parlement uitgebreid zou herhalen. Over het boek, het opzet, het concept, de resultaten enzovoort... Weinig nieuws onder de zon voor volgers van deze blog. En toen kwam viWTA-directeur Robby Berloznik. Hij citeerde in zijn slotwoord de oude Poolse socioloog Zygmunt Bauman en concretiseerde het begrip ‘vloeibare moderniteit’ als het in elkaar vloeien van oud en nieuw, het vervloeien van het private en het openbare, het fictieve en het reële,… Kortom sociale condities die onzeker, instabiel of vloeibaar worden. En om uit de laatste bladzijde van het nieuwe boek te citeren: “In dergelijke samenleving is het ene individu beter dan het andere toegerust om het reflexieve project waarvoor hij gesteld wordt, het hoofd te bieden. Bauman noemt dat ‘fitness.’ (…) In een tijd waarin identiteit van individuen en hun netwerken niet langer door traditie worden gedetermineerd, kan men maar beter een ‘goede zwemmer’ zijn.  En ja, goeie vraag, hoe leer je zwemmen? Daar had Robby Berloznik een uitgebreid antwoord op, een antwoord dat Stefaan en ik al suggereerden toen we het artikel ‘Dansen op de vulkaan’ schreven. Berlozniks pleidooi van voor de oprichting van een kenniscentrum nieuwe geletterdheid kreeg bovendien een neerslag in de viWTA aanbevelingen. Ik citeer: “Richt een kenniscentrum voor games op dat kennis verzamelt rond het brede domein van games en gaming (sociologisch onderzoek, gecoördineerd toegepast onderzoek rond ‘serious games’, creatief technologisch onderzoek…) en die kennis kan toespelen aan overheid en industrie, maar ook aan ouders, onderwijzers, media,… (…) Geef het kenniscentrum een duidelijke opdracht wat betreft het informeren en sensibiliseren van ouders, leerkrachten en jeugdwerkers gericht op het zoeken naar een evenwicht tussen controleren en begeleiden. (…) Neem een vak zoals E-cultuur – waarin ook aandacht moet zijn voor games – op in het curriculum van pedagogische opleidingen.”

Straf!

14:55 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-03-08

Even de mailbox kuisen

 

Gebruik jij je mailbox als een nieuwe agenda of als een to-do lijstje? Ik wel en er moet gekuist worden. Vandaar... Nieuwe game op www.demorgen.be/dm/nl/991/Multimedia/article/detail/17208... en interessante berichtjes dit weekend en vandaag: www.demorgen.be/dm/nl/991/Multimedia/article/detail/19241... en www.demorgen.be/dm/nl/991/Multimedia/article/detail/18826.... De reportage over de zelfmoordgolf in Bridgend op www.netwerk.tv/search.php?q=bridgend. Met dank aan Stefaan! Fijn was de reportage over SL, bedankt Filip voor de attendering. Hoe ingrijpend kan het zijn... http://www.youtube.com/watch?v=N8pSyrSJlxE. En de aankondiging van de studiedag zien we op http://www.vvbad.be/node/3630, op de website van de 'vlaamse vereniging bibliotheek, archief en documentatiewezen'... (een bijzonder spannende club moet dat zijn, aldus Stef). Op VPRO - Tegenlicht genoten we van een interessante docu over wargames...
http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/3936...
En, Photoshop gaat de concurrentie aan met Flickr (Yahoo!) en Picasa (Google). Adobe zette zijn gratis online Photoshopversie met twee gigabyte opslagcapaciteit op https://www.photoshop.com/express/landing.html. Op www.kennisvragen.nl test je je kennis over 25 categorieën vragen voor én door gebruikers. Bij elke vragenlijst zie je de gemiddelde score.

13:46 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-02-08

Waarom nog bloggen?

Dag Dominique,

Je vraag vond ik interessant.  Nieuw was ze echter niet… Waarom werkt een (stads)blog, en waarom soms niet.  De onderwerpskeuze zal daar wellicht voor een stuk tussen zitten, maar dat heb je niet in de hand. Een poging om een en ander op een rij te zetten.

Er zijn blog-fanaten en bloghaters, om het zo te zeggen. En daartussen heb je alle soorten van mensen…  Niet iedereen loopt hoog op met het feit dat iedereen zomaar een bericht kan achter laten op internet. Wat is de waarde hiervan?  Wetenschappelijk is het niveau soms ver te zoeken, maar die vraag lijkt me niet relevant. Ken je Colby Buzzel? Die Amerikaans soldaat in Irak. Op zijn anonieme http://cbftw.blogspot.com beschreef hij het dagelijkse soldatenleven. Hadden Siegfried Sassoon en Wilfred Owen het bloggen maar gekend. Nu, ook niet iedereen is een frontsoldaat. Wie kan op regelmatige tijdstippen interessante bijdragen plegen, is de vraag van de blogcritici. Zoveel mensen zullen dat niet zijn. En dat is ten dele waar. Maar, ik moet je zeggen dat je om te bloggen niet dagelijks, wekelijks of maandelijks met iets nieuws hoeft te komen. Zo schrijft onze Lowie regelmatig iets op http://dewereldvanlowie.skynetblogs.be.  Zo’n drie of vier keer per jaar komt er een verslagje. Hij bericht dan over zijn bezoek aan de loopgraven (om in de sfeer te blijven), zijn Jamboreekamp met de scouts, of over zijn avontuur op een Gamebeurs… Dat is leuk en niet alleen voor de jongen. Als vader kan ik pronken met mijn familiefoto’s en opa en oma zijn zo op de hoogte van wat er bij ons thuis reilt en zeilt.  De rest van de wereld natuurlijk ook. Een blog hoeft dus geen journalistieke of wetenschappelijke ambities of kwaliteiten te hebben. Zie: www.internetjournalistiek.be/dossiers/detail_artikel_onli....

Bloggen is populair, dat is duidelijk. Het medium verdient zeker en vast zijn plaats aan het internetfirmament, maar ondertussen is de hype voorbij.  In 2004, toen het fenomeen samen met Colby Buzzel opgang maakte, waren gebruikers eufoor.  Het bloggen zorgde dat iedereen content op het internet kon toevoegen.  Http://www.smetty.be/2004/11/11/waarom-bloggen-in-het-ond... maakt de meer- en minwaarde duidelijk.

Maar een blog is geen site. Daar weten ze op http://www.blogologie.be alles van. Een website is statisch en behoort tot wat we benoemen met de term Web 1.0.  Een blog behoort tot het interactieve internet, 2.0 genaamd.  Web 2.0 zette internet op zijn kop: specialisten verloren hun informatiemonopolie. Jan met de Pet kon zijn cafépraat aan de wereld verkondigen, klonk het oneerbiedwaardig. Deze ‘social media’ laten toe om mensen op andere wijzen te ontmoeten. Behalve weblogs zijn wikis, podcasts en social networks vaak gebruikte kanalen. Voorstanders van Web 2.0 beschrijven de toepassingen als gebruiksvriendelijk, toegankelijk, communicatie- en informatievriendelijk, niet alles hoeft wereldnieuws te zijn en uiteraard snel.  Tom De Bruyne verkent in zijn boek Smakers, Jongeren en cultuur 2006 hoe jongeren met interactieve media omgaan en schrijft hij dat de 12- tot 25-jarigen de eersten zijn die zich de wereld niet meer kunnen voorstellen zonder computer én internet: zie www.cultuurnet.be/front/downloadDocument.jsp?id=176876.  Het lijkt er op dat steeds meer mensen en verenigingen via een blog een online leven leiden: ze hebben een fotoblog, een Lifelog (online dagboek) een linklog of shocklog, een nieuwslog, een stads- en wijkblog, een tv-blog, een themablog, een politieke weblog, een reisblogs, een babyblog, clublog, filmblog… De Bruyne is samen met Agnetha Broos ook auteur van het boek Van stedelijke website tot digitale stad. Hierin presenteren ze internettrends voor stedelijke of gemeentelijke websites..  Het boek verkent hoe een digitale stad vorm krijgt en meer is dan een dienstenoverzicht: weblogs, jongerensites, seniorencommunities, buurtwebsites, softwareondersteuning voor verenigingen,... en hoe deze allemaal op elkaar inwerken.  Ik bestelde het boek een tijdje geleden voor in onze schoolbibliotheek.  Dit is wat je nodig hebt, niet?  Je vindt het boek in de 351.

Veel leesplezier.

14:51 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-02-08

Gedachtenwissel over een verduvelde hobby

De Vlaamse Jeugdraad zet op woensdag 13 februari zijn deuren open voor al wie wil meedenken rond jongeren en gamen. Met hun AV² (een maandelijkse gedachtenwissel over het denken, durven en doen van jongeren) mikken ze op een breed publiek inclusief gamers. Het gevaar lijkt wel achter elke hoek te schuilen als je jong bent. We zijn zelfs niet veilig als we knusjes aan de pc zitten. De kranten staan er vol van, ouders zijn ongerust, politici willen maatregelen.  Als een jongere over de schreef gaat, dan moet hij wel een gewelddadig spelletje teveel gespeeld hebben! Parlementaire vragen worden gesteld en academici buigen zich weer over het fenomeen...  Op 13 februari laat de jeugdraad sleutelfiguren debateren over een reeks interessante vragen. Wie is er bang van gaming en waarom? Wat vinden gamers zelf van hun verduivelde hobby? Liggen zij wakker van de negatieve beeldvorming? Zijn games concurrentie voor het jeugdwerk of zijn ze net dé educatieve toekomsttool ? Hoe zien die toekomstige games er uit en wie zal ze spelen? 

---

Waar en wanneer?
Woensdag 13 februari van 17.00 tot 20.00 uur in het Seniorencentrum (is geen fout hoor) in de Leopoldstraat 25 te 1000 Brussel. Een seintje op voorhand bij bie.vancraeynest@vlaamsejeugdraad.be.

14:38 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-11-07

Intelligente reclame...

1634344311_27717ab3c6Zoeken eindigt niet bij Google.  Momenteel wordt gewerkt aan intelligente zoekmachines.  Die zullen op basis van jouw zoekgedrag en dat van collega’s met een gelijkaardig profiel, nieuwe inhouden presenteren.  Deze intelligente zoekmachines zijn nog toekomstmuziek.  Het automatisch genereren van relevante content is wel al gebruikelijk in de webadvertenties. En, ja af en toe loopt het mis.  Computers passen zich niet altijd aan de context aan: koffiereclame komt naast een artikel over de gevaren van koffie-overconsumptie, schoonheidsproducten naast Toetanchamon.  Op http://ineedawriter.com/blog/2007/10/contextual-advertising-mistakes.html en http://krislaukens.net/blog/misplaced-contextual-ads-belgian-news-paper-site krijg je leuke, cynische en wansmakelijke combinaties.

20:40 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-07

U Trein 2?

In alle stations hangt er reclame voor een trip Brussel Londen.  In 110 minuten sta je’r. Heerlijk. Wat wordt de wereld klein denk je dan. Behalve als je naar Leuven moet natuurlijk, mijn rit duurde ruim 2 uur. Vandaag was ik in de stad voor de studiedag ‘U Play 2’ in het mooie GroepT-gebouw. Bob De Schutter opende met een schitterende presentatie waarbij hij gamen historisch kaderde.  Zelf bereidt hij aan de KUL een doctoraat voor over digitale spellen en senioren.  Op de Old Grandma HardCore-blog zien we tot welk resultaat dit kan leiden.  Beslist eens aanklikken in YouTube of op http://oghc.blogspot.com/. Roel Damiaans, journalist bij het Belang van Limburg gaf de kranten een kritische veeg uit de pan. In zijn bijdrage over ophefmakende games vertelde hij dat journalisten negatieve beeldvorming in de hand werken, omdat ze het vertikken hun bronnen te controleren, omdat ze het vertikken het game te spelen of omdat ze games voor volwassenen als games voor kinderen voorstellen. Zondebokjournalistiek met als historisch voorbeeld de Carmagedonheisa van, ja!, 10 jaar geleden al. Verder had hij het over AtariPorn en Jack Thompsons relatie met Rockstar, over het feit dat Duitsland rood bloed verbiedt en de verboden spellen zelf uiteraard: Manhunt, Resident Evil, het graffitiespel Getting Up en je gelooft het niet Football Manager (onder algemeen gelach) dat verboden is in China. Terwijl mijn collega’s Stefaan en Evelien hun onderzoeksresultaten toelichtten, liet ik me even gaan en dommelde ik wat in. Ze zullen het me niet kwalijk nemen. Ronald Soetaert,de Gentse mediaprofessor kaderde via zijn retorische analyse het pedagogische en het educatieve. Om zijn verhaal te verduidelijken, zette hij begrippen tegenover elkaar: voor versus tegen, nostalgie versus hype, educatie versus entertainment, hoge versus lage cultuur, narratologie versus ludology…  Vero Vanden Abeeles bijdrage was nieuw voor me: Serious Games. Deze niet commerciële games richten zich via de spelbeleving op een pedagogisch of ideologisch doel. Ga ik beslist uitproberen:  Madrid (herdenkt de slachtoffers), Darfur is Dying, Global Conflicts Palistine (we zagen de trailer), Pats en Co (over armoede in Vlaanderen), Re-mission (voor kankerpatiënten), IPMasters, EMergence (een metaspel) en ETreasure (waar jong en oud samenwerken). Vero werkt aan een doctoraat over Tangible Interfaces. Over de middag liet ze me een paar voorbeelden zien. Een controler doet sterk denken aan wat we te zien kregen in de Existenz van Cronenberg, maar dan niet van vlees en bloed, maar van pluche en stof. Vero beloofde me haar ppt. Ik kijk er naar uit en hou hem te goed voor de cursus e-cultuur.

---

In de namiddag volgde een interactieve sessie. Maar ik ben terug in het station van Lichtervelde, na twee uur tikken sluit ik mijn verslag en mijn laptop af. We hebben het er een andere keer over.  Trouwens, langs deze weg: proficiat aan de organisatoren van de studiedag: hoog niveau (ik citeer Jan Van Looy), fijne logistiek en interessante collega's of lotgenoten ontmoet. Wat moet een mens nog meer? Nog een verslag over de studiedag misschien? Zie http://bibliotheekr.org/2007/11/14/games/.

19:30 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-10-07

"Een wereld waarin ik mij terug kan trekken"

De cursus e-cultuur is nog niet helemaal uit de startblokken en er volgt al een reportage die we moeten zien.  Tenminste, als we de tv-programmabrochure geloven.  Vanavond stemmen alle cursisten e-cultuur om 23.45 uur af op Nederland 1 voor... "Adolescenten in deze tijd, zijn ze anders dan andere adolescenten in andere tijden? Eigenlijk nauwelijks. Ze leven in hun eigen wereld, weten het allemaal zelf wel en wensen daarom geen bemoeienis. En zoals het hoort drijven zij daarmee hun ouders en opvoeders tot zorgelijke ouderen met slaapproblemen. Tot zover niets nieuws onder de zon. Of toch wel? Er is wel degelijk een verschil in de wereld van pubers van vorige generaties en de huidige, namelijk internet. De virtuele wereld verandert zo snel dat jongeren van twintig zeggen een kloof te voelen t.o.v. de generatie na hen, de pubers van nu. Een groot deel van deze jongeren zit meer dan vier uur per dag achter de computer, meestal niet om interessante informatie op te duikelen, maar om het gesprek van het schoolplein thuis eindeloos voort te zetten. Vanaf het moment dat ze thuiskomen tot ze naar bed gaan zijn ze permanent online, soms met veertig man tegelijk. 'Internet is een perfecte methode om je ouders te ontvluchten', zegt de een. 'Internet betekent een wereld waarin ik mij terug kan trekken', zegt de ander. En juist dat terugtrekken van de 'echte' wereld zou een reëel gevaar kunnen vormen" aldus het tv-blad.  Philip, onze bibliothecaris neemt de reportage op.  Geen erg, voor wie niet kan kijken, we houden de dvd te goed voor de volgende les.  En voor de cursisten die een voorproefje van de aangekondigde film willen, de trailer van existenz zien jullie op www.youtube.com/watch?v=k2FqGQbbP84

 

17:51 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-07

We leven in een game!

"Toon Al Qaida je patriottische rechte rug, rij naar het winkelcentrum en ga vrolijk door met shoppen!" Games hebben een metaforische betekenis. Voor politicoloog Benjamin Barber is de huidige tijd een videogame.  In zijn De infantiele consument schrijft hij "in het tijdperk waarin wij nu leven, is beschaving niet een ideaal of een streven, het is een videogame. (...) De hedendaagse mens is op zoek naar leeftijd zonder waardigheid, kleding zonder vormelijkheid, seks zonder voortplanting, werk zonder discipline, spel zonder spontaniteit, aankopen zonder nut, zekerheid zonder twijfels, leven zonder verantwoordelijkheid, en narcisme tot op hoge leeftijd, tot de laatste snik, zonder een spoor van wijsheid of nederigheid." Dat kan tellen zeg. Een reflectie over de huidige kapitalistische waanzin, al zullen gamers de metafoor misschien niet zo gelukkig vinden... spel zonder spontaniteit? Alhoewel, misschien toch... seks zonder voortplanting?!  Er zit wat in.  Lees het interview van Marnix Verplancke op www.liberales.be/cgi-bin/showframe.pl?interview&barbe.... De tekst verscheen op 10 oktober in De Morgen.
 

BTW, Stefaan vond dit toevallig op het web.  Tof Stef!  http://www.steunpuntjeugd.be/krax/archief/0703/070320.pdf.

12:48 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-10-07

Een reeks linken na opkuis in de mailbox

Ik was een tijdje virtueel afwezig, sinds de komst van onze nieuwe baby.  Een opkuis in de mailbox levert dan een boost aan onderwerpen die op geen enkele wijze met elkaar verband houden, behalve het feit dat ze in de mailbox niet op hun plaats zitten.

1.  Filip van de bib kwam hier net langs. Blijkbaar is er een nieuw boek van Peter Nikken uitgekomen, 'Mediageweld en kinderen', zelfs verkrijgbaar in de bib van de Katho ! Binnenkort ga ik er wel eens om...  

http://epo.be/distributie/boekinfo_boek.php?isbn=97890666....

2.  Dom the Com ’s manifesto, his first Bulletin. Visit

http://nl.youtube.com/watch?v=BslBD0mAQHM.  Thanks to Steve Shorrock who filmed, edited en posted it… as a result of AAB. Nice work Steve!

3.  Bene, gisteren het boek van de meyer even in mijn handen gehad; plezant, we staan in zijn referentielijst... ik bestel het mss wel, op http://www.acco.be/acco_publishing/book/book_detail.php?q.... Groet, stefaan

4.  14 november: uitnodiging studiedag Gaming - Leuven
Games zijn vandaag de dag het voorwerp van een actueel maatschappelijk debat. Hun potentieel aan participatie en sociale interactie, hun aanzienlijk aandeel in de wereldeconomie, hun mogelijke effecten op het gedrag van kinderen en jongeren, maar ook hun rol als tool tot verdere creatieve en innovatieve ontwikkelingen, maken duidelijk dat games vanuit diverse invalshoeken kunnen worden benaderd. Ook beleidsmatig kwam het thema onder de aandacht: denken we aan de vragen in het Vlaams parlement m.b.t. pestgames (Cf. het game Bully of Canis Canem Edit), veilig internetgebruik enzovoort. Op 14 november vindt de studiedag 'Gaming' plaats in de Hogeschool Groep T te Leuven. Deze studiedag is een samenwerkingsverband getrokken door Vlaams minister voor Cultuur en Jeugd Bert Anciaux, samen met het Departement Cultuur, Jeugd, Sport en Media van de Vlaamse Gemeenschap, het Vlaams Instituut voor Wetenschappelijk en Technologisch Aspectenonderzoek en Villanella vzw. De studiedag heeft een beleidsvoorbereidende opzet en focust o.a. op zowel de pedagogisch-educatieve als op de culturele en economische aspecten van gaming. De dag richt zich expliciet naar stakeholders: beleidsmakers en actoren uit de domeinen cultuur, jeugd, sport, media, onderwijs, welzijn, economie en innovatie en uiteraard ook de game-industrie. U kan zich vanaf midden oktober inschrijven via www.vlaanderen.be/e-cultuur, maar alvast nu de datum noteren in uw agenda.

5. Noam Chomsky zet de puntjes op de i over Iran op http://indymedia.be/en/node/24278 en waar zouden we zijn zonder de mediawatcher? Hier: http://www.youtube.com/watch?v=nhAFJ0Jo250.

Zo, de mailbox is gekuist, veel plezier met het afval.  Gegroet. 

12:27 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-07-07

KNT!

Dat internet kent veel vetzakkerij kent, weet iedereen. Die weinig geraffineerde sites vormen het voorwerp van KNT (Kinderen Niet Toegelaten), de wekelijkse Dokter Pulpbijdrage van kwaliteitskrant De Standaard. De gore onderwerpen die de gedrukte deze krant niet halen zijn echter beslist de moeite waard om eens te bekijken: gaande van de topten masturbatiesongs via http://standaard.typepad.com/knt/2007/07/de-ultieme-topt...., de alternatieve www.beautifulagony.com of… tja, enfin lees de bijdrages zelf op http://standaard.typepad.com/knt Beslist een pagina om te volgen!

00:30 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-07-07

Virtuele gezondheidszorg komt eraan

http://www.planet.nl/planet/show/id=1824979/contentid=772...
Een niet-bestaand mens opereren. Of een trap bestijgen die alleen in de illusie bestaat. Virtual reality krijgt steeds meer invloed op de gezondheidszorg. Chirurgen in opleiding en fobiepatiënten gaan er binnenkort kennis mee maken. Want er is een hele goede reden om virtual reality te gaan gebruiken in de geneeskunde: het maakt de zorgverlening goedkoper en efficiënter.

20:00 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-06-07

De natte droom van een docent

Is het de natte droom van elke docent ICT?  Ik weet het niet, maar in elk geval, als ik collega's bezig zie aan hun 'smartboard' dan denk ik... tjiens, waarom hangt er geen zo'n ding in mijn aula.  De efficiëntie die mijn smartboardcollega’s aan de dag leggen is buitengewoon.  Met een paar handelingen toveren zij hun bord vol met grafieken en foto’s, formules en citaten.  Ikzelf sta in de aula en bedien me van alle media die er zijn: krijt of stift, voor een powerpoint trek ik een diadoek naar beneden, een film duw ik in een videorecorder of een dvd-player.  Voor een audiofragment plaats ik enkele boxen of breng ik een cassetterecorder mee.  Het heeft iets gezelligs, iets artisanaals.  Maar,... we kunnen er niet langer omheen. De Universiteit van Virginia onderzocht hoe technologie het begrip van de studenten verhoogt en hoe stagiair-leerkrachten digitale tools gebruiken.  Het Smart Board interactive whiteboard laat toe om concepten te visualiseren en te bewerken. De studie toont hoe het SBoard de levenskwaliteit van de docent verbetert: de integratie van softwarepakketten met tabellen, weblinks, millimeterpapier en de elektronische leerboeken verlagen zijn of haar stressniveau. Europees rapport over de ICT-impact op studieresultaten toont dat de interactieve whiteboards betere testresultaten afleveren bij wetenschappelijke vakken, Engels en wiskunde.  Het verbetert de motivatie, de betrokkenheid en de participatie en er is een sneller lestempo.  Het rapport kan je downloaden op, http://insight.eun.org/shared/data/pdf/impact_study.pdf, een verslag lees je op www.schoolwinkel.be/winkel/index.php?option=com_content&a....  Voor de rest had ik hier wel graag eens gepeild naar reacties over het gebruik van het Smartbord.  Ervaren leerkrachten wat er in bovenstaande studies gezegd wordt?  Graag reactie!

21:36 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-06-07

Nieuw in Google Earth: street view!

Street View zoomt dieper in op straten en huizen waarmee we reeds kennismaakten in Google Earth.  Je rijdt nu als het ware door de straten van San Francisco, Los Angeles, New York, Miami en Las Vegas. De doodgewone straattaferelen zijn er soms eens er: de man die uit striptent verlaat, hij die kijkt hoe een vrouw voorovergebogen een papiertje opraapt, een nietsvermoedende neuspeuteraar, de betrapte inbreker...  Je kan maar beter op je hoede zijn als je door de straat wandelt.  "Tegenstanders vinden dat Google een loopje neemt met de privacy" rapporteert De Morgen. "De internetgigant wil Street View ook naar andere landen exporteren, maar een woordvoerder benadrukte dat eerst de lokale wetten en regels uitgebreid onder de loep moeten worden genomen." Beslist eens het bekijken waard op street View op Google Maps.

12:58 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-05-07

Spam bestaat 29 jaar

Vandaag leren we uit De Standaard dat de eerste spam-'aanval' dateert van 3 mei 1978. Op Arpanet wordt ongevraagd een bericht verzonden naar een boel gebruikers. Later manifesteert spam zich op Usenet, het ietwat chaotische nieuwsgroepensysteem waar gebruikers thematisch discussiëren. De spam viert dus vandaag zijn 29ste verjaardag.
 
Wim De Preter interviewt Matt Sergeant van MessageLabs.  Een ingekorte versie.
 
'De georganiseerde misdaad ligt vandaag aan de basis van de meeste spam, zegt Matt Sergeant van het internetbeveiligingsbedrijf MessageLabs. 'Volgens de jongste schattingen bestaat bijna 84% van alle mail uit spam. Dat Usenet vandaag nauwelijks nog gebruikt wordt, is grotendeels het gevolg van spam. Spam moet je centraal bestrijden en dat is moeilijk voor de vrijwilligers op Usenet.'
'De eerste zwarte spamlijsten dateren van midden de jaren negentig. Aanvankelijk werken spammers vanop hun eigen verbindingen. Eenmaal op de zwarte lijst, gebruiken ze anonieme mailservers, waarop nieuwe blacklists verschijnen.

Wat zijn de jongste spamtrends?  'Een kleine twee weken geleden zagen we voor de eerste keer een combinatie gezien van spam met een virus. In de spammail zit een link naar een screensaver, en als je die aanklikt wordt er software geïnstalleerd waardoor de spammer de controle krijgt over je pc. Dat is opmerkelijk omdat spam en virussen tot voor kort gescheiden activiteiten waren. We weten perfect vanwaar deze spam komt -een criminele groep uit Oekraïne- maar we kunnen er niets aan doen.'

Hoe staat het met de wettelijke aanpak van spammers? 'In de VS is de toestand verbeterd. De politie werkt er samen met privébedrijven. In Oost-Europa is het absoluut onmogelijk om de politie mee te krijgen. We vermoeden dat de georganiseerde misdaad erachter zit, en dat de politie meedeelt in de winst. In Oost-Europa studeren veel universitaire softwarespecialisten af zonder uitzicht op een baan. Zij zijn gemakkelijk te overtuigen om schadelijke software te schrijven in ruil voor geld.'

Wat is de beste spambescherming? 'Ik geloof sterk in het model van MessageLabs om verschillende beveiligingslagen te gebruiken. Eén ervan zit op het netwerkniveau: we beperken de bandbreedte voor mails van bekende spamnetwerken. Als spammers merken dat ze lang moeten wachten om hun mails erdoor te krijgen, zoeken ze meestal andere slachtoffers. Daarnaast werken we met zwarte lijsten en rond de inhoud van een bericht.'

 

15:01 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-04-07

Gamen voor een betere wereld...

Vandaag krijg ik van Philip, onze schoolbibliothecaris een mooie tip uit Het Laatste Nieuws dat koptitelt 'Games maken jeugd bewust van wereldproblemen.' "Humantaire en milieuorganisaties hebben een nieuwe manier ontdekt om jongeren bewust te maken van de opwarming van de Aarde of de hongersnood in de derde wereld: online computergames. Niet alle videospelletjes draaien rond het neernallen van monsters of het racen met auto's, klinkt het. Nu kunnen tieners hun hart ophalen én iets opsteken over de probemen in de wereld. Zo is er 'Ecoville', zeg maar de ecologische versie van Sim City (www.adame.fr). De bedoeling is een stad te bouwen waar duurzame energie centraal staat. 'Water Alert', van Unicef, wil jongeren bewust maken van de waterproblematiek (www.unicef.org). In 'Food Force' moet je duizenden mensen redden die dreigen om te komen van de honger (www.foodforce.com). En wil je zelf de touwtjes in handen nemen over de opwarming van de Aarde? In 'Climate Challenge' moet je als 'president van Europa' het broeikaseffect doen afnemen ( www.climatechallenge.gov.uk)."

Fijn, eindelijk een tegenhanger voor wat we elders op deze blog 'ideologische games' noemen. Ik was op de hoogte van hun bestaan, maar kreeg er tot op dit moment niet veel over verwoord. Mijn kennis hield op bij een reportage waarbij iemand vertelde dat de ontwikkeling en productie van dit soort geëngageerde games sterk toenam na 9/11… Wie weet over welke reportage het gaat? 

 

19:29 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-04-07

Bloedbad op de campus, door Rupert Cornwell

taxigunBij de opening van Game Over, citeerde Franky Devos uit De Morgen.  Het artikel is een kritische reflectie op de gebeurtenissen in Virginia.  Je leest het hier integraal.  "Wat het meeste zorgen baart, is de bijna-zekerheid van imitatie, wanneer een of andere neerslachtige student beslist dat hij net zo goed met een knal naar de andere zijde kan gaan.  Rupert Cornwell vindt het brutaal maar waar: 'Virginia' is deel van het leven in de VS."

"Het lijkt alsof het allemaal op automatische piloot gebeurt. De vreselijke tragedie overspoelt het nieuws en vaagt al de rest weg. We krijgen hartverscheurende verhalen van een ontredderde universiteit en van de tientallen slachtoffers, hun veelal prille leven zo zinloos en brutaal afgebroken. We luisteren naar de in verdriet gesmoorde uitspraken van de president, en volgen de adembenemende speurtocht in de achtergrond van de dader, zijn psychiatrische verleden. We stellen ons even gekweld de vraag of de dolle moordpartij vermeden kon worden. En toch loopt alles volgens een scenario dat we uit het hoofd kennen. Virginia Tech is natuurlijk de ergste gebeurtenis in haar soort uit de Amerikaanse geschiedenis - en op één niveau zou je de indruk krijgen via de Amerikaanse televisie dat Cho Seung-hui de wereld letterlijk heeft stilgelegd. Dat heeft hij uiteraard niet. Dinsdag, die de annalen in zal gaan als een betrekkelijk rustige nieuwsdag in Irak, meldden de agentschappen de dood door geweld van 56 Iraki's: sommigen waren neergeschoten, sommigen gedood door een zelfmoordaanslag, sommigen gevonden als rotte of onthoofde lichamen. Maar daarover vernamen we geen woord, en ook niet over het proces bij verstek van een Amerikaanse soldaat die ervan beschuldigd wordt een Italiaanse spion doodgeschoten te hebben, evenmin als over het bericht dat Noord-Korea misschien op het punt staat een kernreactor stil te leggen (wat heel belangrijk nieuws zou zijn als het klopt). Iemand heeft de burgemeester van Nagasaki doodgeschoten. Maar wie maalt daar om? En dus ging het uitsluitend over Virginia Tech.
Maar hoe uitzonderlijk de gebeurtenis ook is, toch is er iets formulairs, routineus zelfs, aan de manier waarop verslag wordt uitgebracht. Er is geen introspectie, geen gewetensonderzoek naar de vraag wat er toch schort aan een maatschappij waarin zulke zaken zo vaak voorkomen. Je hoort geen nieuwe argumenten, want in wezen valt er niets nieuws te vertellen.
Geen enkel detail van het drama is te minutieus om aandacht aan te besteden: van waar Cho middelbaar onderwijs volgde over de gedachten van de postbode die de post bezorgde, tot waar het gezin woonde in Centreville, een voorstad van Virginia (en hem nooit tegenkwam). Maar Amerika geeft weinig blijk van interesse voor wat echt telt - de vraag namelijk of het niet eindelijk tijd wordt om werk te maken van een betere controle op vuurwapens.  "We moeten ons vandaag bezighouden met de gezinnen, de school en de gemeenschap", zei Dana Perino, de woordvoerster van het Witte Huis. Maar, voegde ze eraan toe, "we moeten wachten tot de feiten duidelijk worden voor we over politiek praten." Dat lijkt redelijk. Hoewel: als het nu niet gebeurt, in het heetst van de verbijsterde nationale razernij, wanneer dan wel? De woede van een volk kan immers onverwachte veranderingen teweegbrengen. In de loop van zijn lange carrière als vuilbekkende radiopresentator moet Don Imus honderden beledigende uitspraken gedaan hebben. Vorige week deed hij wat niet meer leek dan de zoveelste in de rij, over het vrouwenbasketteam van de Rutgers University. Vreemd genoeg was de tolerantie van het publiek plotseling op. Het duurde geen drie dagen voor Imus zijn koffers mocht pakken. Kan Virginia Tech niet de Rutgers Universitygrap voor de geweerlobby zijn, het moment waarop een geweldmoe Amerika eindelijk zegt: genoeg is genoeg? Helaas. Maar er zullen discussies zijn, zoals na vergelijkbare vreselijke gebeurtenissen in de afgelopen jaren, van Columbine High School tot de moord op vijf Amishschoolmeisjes in Pennsylvania in oktober vorig jaar.
De onderliggende stemming is er echter een van ontgoochelde berusting.
En dus heeft president Bush het formulair over "een trieste dag voor de hele natie", en over hoe de Amerikanen "aan God vragen troost te bieden aan alle getroffenen". Het is een stuk minder zeker of de president uit geweerdragend Texas, die al zijn hele carrière probeert de conservatieve stem te winnen, pogingen zal doen om tijdelijk de politieke krachten te bundelen om de troost van de Almachtige onnodig te maken.
Blijf alstublieft naar onze wereldklasse-universiteiten komen, was gisteren de boodschap van Sean McCormack, de woordvoerder van Buitenlandse Zaken, voor buitenlandse studenten. Virginia Tech was een "aberratie". Dat was ook de schandelijke omschrijving die Donald Rumsfeld ooit gebruikte voor de anarchie in Irak na de invasie. "Zulke dingen gebeuren."  Schietpartijen op scholen zijn een terugkerend fenomeen, zoals de tornado's in de Midwest in de lente en de orkanen in het zuiden in de zomer. Er zal druk zijn om de veiligheidsmaatregelen op de campussen te verscherpen. Maar dat, voorspel ik met redelijke zekerheid, zal het ongeveer zijn. Sommigen willen zelfs meer geweren in plaats van minder. De schietpartij was het bewijs "dat een verbod op geweren het probleem is, en dat Amerikanen het recht moeten hebben zich te verdedigen", aldus The Gun Owners of America, een lobbygroep voor vuurwapens. Ondertussen stroomt de machtige mediarivier door, alles op haar weg verwoestend. De copycats kijken toe, wachtend tot hun moment gekomen is.
Het bloedbad op Virginia Tech is alarmerend, niet zozeer vanwege de omvang, of omdat de autoriteiten geen oog hadden voor de waarschuwingssignalen over Cho Seung-hui, of omdat het zo makkelijk voor hem was om zijn verschrikkelijke missie te volbrengen. Wat het meest zorgen baart, is het risico op - of beter: de bijna-zekerheid van - imitatie, als een of andere student die zich wat neerslachtig voelt of gepest en zich afvraagt of het leven nog wel zin heeft zich ooit gaat verdiepen in wat er zich heeft afgespeeld in Blackburg. En zal beslissen dat hij net zo goed met een knal naar de andere zijde kan gaan (of preciezer: met zo veel mogelijk dodelijke knallen).
De vraag is niet of, maar wel waar, wanneer en hoe er een volgende gewelduitbarsting zal zijn. Dat zal niet aan de St Edward's University in Austin zijn, gelukkig, net zo min als aan de University of Tennessee in Chatttanooga, of aan de University of Oklahoma. De eerste twee kregen gisteren bommeldingen binnen, en ontruimden tijdelijk de campus. Aan de derde was iemand met een wapen gesignaleerd. In de drie gevallen bleek de vrees ongegrond. Maar vroeg of laat zal de vrees wél gegrond zijn, en zullen nog meer mensen de dood vinden omdat Amerika er maar niet in slaagt de glamour van zijn geweren te schrapen." ---

Rupert Cornwell is Amerikaans correspondent van The Independent.
De Morgen, pagina 12, © The Independent © Uitgeverij De Morgen NV

 

Zie ook de reportage over de afscheidsvideo: http://www.novatv.nl/novaplayer/player.html?id=rep-5091-0 en de weblog van Johan Depoortere: http://multiblog.vrt.be/johandepoortere/2007/04/19/mijn-w....

13:19 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-07

Gamers worden ondergedompeld in licht, lucht en trillingen

Voor de fervente tv-kijker heeft Philips Ambilight ontwikkeld; lichteffecten rond het scherm die moeten zorgen voor een nog intensere beleving van een film of sportwedstrijd. Met amBX trekt de fabrikant dat concept door naar de gamer. Die wordt echter niet alleen getrakteerd op lichteffecten, maar ook op surround geluid, trillingen en zelfs wind.

Philips amBX omvat een nieuw gamma hardware voor de pc-gamer dat zich modulair laat uitbreiden. De Starter kit (€ 200) bestaat uit een centrale lichtmodule (die u achter de monitor plaatst) en twee speakers met daarbovenop een krachtige LED-verlichting. Bij de duurdere Pro kit (€ 300) hoort ook een subwoofer van 160 Watt. Hoewel elk spel lichteffecten genereert is het de bedoeling dat game-ontwikkkelaars de trukendoos van amBX gaan voorprogrammeren. Vanaf dat moment zijn gescheiden effecten mogelijk, zoals bij Ambilight-televisies (bijvoorbeeld links een groene gloed, rechts oranje). Op dit moment zijn drie games compleet amBX-compatibel, een tweetal andere titels is in ontwikkeling.

Racefanaten kunnen hun amBX-installatie verder uitbreiden met een Extension kit (€ 100), bestaande uit een trilelement voor onder de polsen en twee compacte ventilators. In een racegame laten die ventilators uw haren bijvoorbeeld alleen wapperen wanneer u in een cabriolet racet. En jawel; hoe hoger uw snelheid, hoe meer wind... Voorlopig verschijnt het amBX-systeem alleen voor Windows-pc's. Als dat aanslaat, volgen wellicht ook versies voor de verschillende spelconsoles.

www.ambx.com

14:03 - 26/04/2007
Copyright © Tijd.be: http://www.tijd.be/ondernemen/technologie/t-zine/artikel.....

15:28 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-04-07

SMS als topsport

'Game over' is als studiedag voorbij, maar toch wil ik deze blog niet radicaal afsluiten.  Binnenkort mag ik een cursus E-cultuur doceren en daar past deze blog uiteraard perfect bij.  Vandaar dat er hier binnenkort berichten verschijnen over dit nieuwe thema.  Ik ben niet van plan veel te veranderen of een nieuwe blog de maken.  Neen, via dit kanaal en de mensen die deze site regelmatig bezoeken moet het ook kunnen. 

In de Metro stond deze morgen een bericht over de snelste sms'er... het leest zo...:

 

"NEW YORK   De 13-jarige Amerikaanse Morgan Pozgar is in New York bekroond tot 'sms-kampioene van de VS.'  De tiener kon in de finale van een sms-wedstrijd het snelst foutloos het woord 'Supercalifragilisticexpialidocious' in haar gsm invoeren - beter bekend van de film 'Mary Poppins.' Ze legde als tweede haar mobiel op tafel, maar won omdat degene die sneller klaar was, een fout had gemaaktr. Pozgar won een royaal bedrag van 18.500 euro.  Dat geld kan ze goed gebruiken, want dagelijks typt ze zeker 260 smsjes vol..."

 

22:30 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-04-07

Everything Bad Is Good for You

key_imageOnze bibliothecaris bestelde een tijd geleden de documentaire 'game over & over', in de reportagereeks De Toekomst van de VPRO.  Inmiddels is de reportage meer dan een jaar oud en nog steeds ligt die niet in de schoolbibliotheekbrievenbus.  De factuur daarentegen al geruime tijd.  En betaald.  Enfin, op de site van de documentaire krijgen we een trailer en wat reclame te zien en schotelen de programmamakers ons er de probleemstelling voor. “Computergaming verspreidt zich momenteel als een virus. Kinderen zijn niet meer achter de spelcomputer weg te slaan. Computergaming wordt in de toekomst volksverslaving nummer één, een Olympische sport, een therapeutisch instrument en een onmisbaar leermiddel. Is gaming een zegen of een plaag voor onze toekomst?” Wie de mediaboodschap even analyseert merkt snel dat dit een krachtig geformuleerde teaser is: kort, beeldend en vraagstellend.  De metafoor gebruikt het beeld van de plaag: het virus, de besmetting, de verslaving… Kinderen zijn de slachtoffers. En dan keert de boodschap: sport, therapie en leren behoren ook tot de mogelijkheden van gamen. Waaw. De programmamakers eindigen met een open vraag: een zegen of een plaag voor de toekomst?  Wel, ik ben benieuwd naar de conclusie.  Misschien valt die binnenkort op een dvdschijf in onze brievenbusbibliotheek, alhoewel die een jaar na datum niet zoveel nieuws zal opleveren.  Op de site zelf www.vpro.nl/programma/detoekomst/afleveringen/26025012/ ben ik vooral opgetogen door een nieuwe kennislink: de site verwijst ondermeer naar de blog www.stevenberlinjohnson.com, de auteur van het boek Everything Bad Is Good for You: How Today's Popular Culture Is Actually Making Us Smarter die Gust de Meyer (zie een van de eerste postings op deze blog) graag citeert. Na even te hebben rondgedwaald op de blog van Johnson, prefereren we deze quote: “Ordinary people can solve communication problems much quicker than clueless government officials when catastrophes like hurricane Katrina strike.” Sterk, niet? Vandaag hiernaast even een schandaalfilm over hoe Amerikaanse soldaten boeren uit Irak neerschieten.  Het lijkt wel een game.  De oorspronkelijke versie op: www.youtube.com/watch?v=qmZRyNd6ru8.

---

http://discovermagazine.com/2005/dec/emerging-technology/

http://en.wikipedia.org/wiki/Steven_Berlin_Johnson

http://zbdigitaal.blogspot.com/2006/10/steven-johnsons-gh...

22:58 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-03-07

Zomertijd

Digitaal klinkt harder
dan in de bezemkast vallende
horlogeseconden. Zonder gaat de zon
ook wel onder, de computer heeft de tijd

aangepast. Niks hoef je te doen
gaat het nu hard
of langzaam. Het gaat
hard

Klik zegt de muis, samen
apart van Zeus tot Cruyijff
of Wendy (Burlgarije). Nergens
klikt de klok als thuis.

----

DORMAN M.  Blindegang ster. Prometheus, Amsterdam, 2005.

willett

21:11 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-03-07

ICT voorbij: een cursus e-cultuur

Structuren en processen die onder invloed van ICT tot stand komen, noemen we ‘e-cultuur’.  E-cultuur is contexvoller en breder dan het begrip ict. Ietwat oneerbiedig uitgedrukt beperkt het begrip ict zich tot de knopjeskennis, de instrumentele vaardigheden. Momenteel ontwikkel ik een cursus E-cultuur die ik zal doceren als nascholing voor volwassenen vanaf oktober 2007. De cursus vertrekt van het idee dat het e-gebeuren niet alleen een technologische revolutie is maar de samenleving grondig verandert en beïnvloedt op sociaal, economisch, politiek en mentaal-cultureel vlak. 
GamebrainsDe impact is te vergelijken met de uitvinding van de boekdrukkunst en veroorzaakt een paradigmawissel. De interactieve webmogelijkheden en de virtuele realiteit fascineren sommigen, anderen vinden die ontwikkelingen beangstigend en bedreigend.  Ouders trekken ongerust aan de alarmbel en jongeren kennen een nooit gezien virtueel vriendennetwerk. Gamen wordt topsport, kennismonopolys sneuvelen…  Tal van mensen organiseren hun leven volledig elektronisch (spelen, communiceren, bouwen, leren, zaken doen, winkelen…). In die netwerkruimte zijn de klassiek omlijnde begrippen zoals identiteit, taal, onderwijs, privacy, huwelijkstrouw, auteursrecht… niet langer evident.  Welke sociale vaardigheden heb je nodig in een virtuele wereld?  Hoe zit het met privacy is een wereld vol camera’s? Wat is e-eenzaamheid, e-verslaving, cyberpesten?  Wat is de waarde van het auteursrecht als digitale inhouden eenvoudig te verspreiden zijn?  Wat met online betalen en online criminelen? Wat is digitaal burgerschap, digitale democratie of digitale dictatuur? Wat is identiteit als je diverse rollen kan aannemen?  Wat is de rol van de bibliotheek in een samenleving waar informatie met één klik bereikbaar is.  Hoe zit het met onze taal?  De chat schept nieuwe mogelijkheden, soms tot ergernis van de leerkracht Nederlands.  Volstaat lezen en schrijven als vaardigheid of is een meervoudige of multimediale geletterdheid nodig?  De cursus ‘E-cultuur’ combineert van hoor- en werkcolleges. De cursus beslecht bovenstaande vragen niet maar exploreert via onderzoek en tekstmateriaal de historische en maatschappelijke achtergrond van de e-cultuur, biedt je een stand van zaken voor Vlaanderen en laat je in de toekomst gluren.  De cursus besluit met de introductie van de term e-weerbaarheid. 
-----

De cursus richt zich tot een breed doelpubliek en hun avatars: sociaal agogisch werkers, leerkrachten, ongeruste ouders, sociologen, filosofen, psychologen, pedagogen… Kortom iedereen die het e-gebeuren in een kaderverhaal wil. Gamers ook natuurlijk.  Wie zich wil inschrijven stuurt een mailtje naar me of kijkt op www.katho.be/ipsoc/bijscholing.

21:21 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-03-07

De 23 stellingen van Marc De Kesel

MarcDeKeselOp Game Over houdt filosoof Marc De Kesel een teder pleidooi voor een cultuur van geweld. Zijn lezing met de titel Als lucht bij longen gaat over moralisme, jeugd en agressieve beeldcultuur en is opgehangen aan drieëntwintig stellingen. Dat de heersende beeldcultuur ons dagelijks met een overdosis geweld overspoelt, is zaak. Minder duidelijk is of we daarom dan maar best alle geweld uit het beeld bannen. Zit het geweld daarvoor niet net iets te diep in de mens? Mogelijks is de band tussen beeld en geweld te nauw opdat de aan beelden verslingerde moderne mens het zonder geweld kan stellen. Marc De Kesel, lesgever aan de Arteveldehogeschool Gent, het Heyendaal Instituut van de Radboud Universiteit in Nijmegen en de Jan van Eyck Academy in Maastricht, gaat dit soort vragen niet uit de weg. Hij toont hoe het problematisch karakter van de beeldcultuur niet zozeer in haar gewelddadige inhoud ligt, maar in de manier waarop ze met die inhoud omgaat en het geweld in ‘cultuur’ brengt.  Een citaatje uit de stellingenreeks om je op te warmen dat doet denken aan The Matrix en de Matrixruimte. 

“We geloven graag dat die beelden het medium zijn dat ons met de realiteit in verbinding stelt, maar de facto dienen ze om ons daar vooral van weg te houden. Dagelijks pretendeert het televisiescherm ons een blik op de werkelijke wereld te gunnen, maar de vraag is of het die wereld niet vooral achter dat scherm houdt? Het is in ieder geval een uitgelezen list om onszelf, die knus vóór het scherm hebben postgevat, heerlijk ver van de gewelddadige realiteit te wanen. De schermen waarop we onze wereld laten verschijnen, vormen een uitstekend ‘apotropaion’ (afweermiddel) om de wereld op afstand te houden. Wat houden we op afstand? Niet zozeer de echte werkelijkheid, maar veeleer het feit dat geen enkel beeld, geen enkele representatie, in staat is die echte werkelijkheid present te stellen. Wat het beeld op afstand houdt is het beeldmatige, het onoverwinnelijke alsof-karakter van het beeld. Wat we niet zien als we tv kijken is de tv ‘zelf’, zijn tv-matigheid. In feite had Plato dit al door. De fameuze grot waar iedereen hem van kent, was vol schaduwen, vol beelden. Maar dat was nu net wat niemand zag, want iedereen hield die beelden voor de realiteit zelf. In onze moderne beeldcultuur is het niet anders, op dat éne feit na: er is voor ons geen ware wereld meer buiten de grot. Die grot valt nu samen met de grenzeloosheid van ons universum en we moeten het daarbinnen met die beelden stellen, beelden die we niet eens voor schaduwen kunnen houden omdat we niet meer weten waarvan ze de afschaduwing zouden kunnen zijn.”

------

Marc De Kesel, donderdag 19 april om 15 uur, plenaire lezing Als lucht bij longen.  Voor wie in E-cultuur in het algemeen geïnteresseerd is, leest DE KESEL M., BRESSELEERS B. & KNOPS J. (Eds.). Messages, sms- en chat-cultuur van jongeren. Mens & Cultuur Uitgevers, Gent, 2005, of klikt op de foto.

.

16:54 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-03-07

Desperate housewives op vrouwendag

DH2Vandaag, net op vrouwendag, lees ik in De Morgen dat de onbekende Studio Nocturne, onder het moto 'een goede huisvrouw zijn kan je leren', het spel Housewife Superstar uitbrengt. Het bedrijf stelde het spel voor op de Game Developers Conference in San Francisco. Op diverse niveaus leer je typsiche vrouwelijke activiteiten: borduren, bloemschikken, een gepaste outfit bijeenzoeken... Een jury bepaalt of je goed bezig bent. Het spel is bestemd voor NintendoDS en voor vrouwen, maar komt niet meteen op de markt. Studio Nocturne moet op zoek naar een uitgever...
En vandaag is het 'vrouwendag'.  Sympathiek toch, van die Studio...  Hoe emanciperend kan een game zijn?  Een andere vrouwvriendelijke gamebespreking vind je op www.gametoday.nl/article/55867551/Desperate_Housewives___....  Zin in het inrichten van je woning? Het besturen van de vrouw des huizes? Het omgaan met je opstandige zoon,... omgaan met geheugenverlies, het sluiten van vriendschappen, je huishouden runnen, de tuin bijhouden, avondeten klaar maken... Het kan allemaal. Alleen het stemmen of deelnemen aan de verkiezingen behoort niet tot de mogelijkheden.  Vrouwen hebben immers nog niet zo lang stemrecht...

 

23:37 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: emancipatie |  Facebook |