09-02-07

Don't play. Volunteer!

Vanavond speel ik met mijn oudste zoon Medal of Honor.  We doen dat graag.  Spelen?  Ja, gamen.  Op de kaft staat er You don't PLAY, you VOLUNTEER.  Simon is net geen tien en spreekt het Engelse 'Medal of Honor’ onwennig letterlijk uit. 

MedalSamen zijn we, zoals de achterflap het zegt 'tot op de tanden gewapend' met authentieke wapens uit de jaren veertig.  We stormen uit een ponton op het strand in Normandië (op www.speeleiland.nl/spel/normandie_invasie.html zit je aan de andere kant om ons te beschieten), later nemen we de brug bij Nijmegen in en saboteren U-boten om de "nazi-oorlog" te stoppen.  ‘Is dit echt gebeurd’ vraagt hij?  We spelen een 12+ singleplayer met een agressiesymbool.  De hele tweede wereldoorlog wordt ons niet uitgelegd door een gids of een lesgever, neen, we maken het mee, we maken juiste en verkeerde keuzes en we komen op historische plaatsen die er verbluffend echt uit zien.  Kijk papa, daar waren we op reis!  Hoe lang duurt de tweede wereldoorlog?  Waarom hebben de uniformen een kakikleur?  Het zijn vragen die ik met plezier beantwoord.  Tja, het kind leert er wat van... ondertussen knalt hij de ene Nazi na de andere neer.  Of zijn het gewoon Duitsers?  Voor hem maakt het niet zoveel uit, maar voor wie in het zwaar gebombardeerde Londen woonde is het onderscheid zonneklaar.  Of zijn het poppetjes in een spel?  Ik weet het niet en mijn zoon evenmin.  Het antwoord van een bejaarde oorlogsveteraan uit Londen schept evenmin klaarheid.  In elk geval laat de game overduidelijk enkel overwinnaars aan het woord.  Ook de gamemaker moet keuzes maken, uiteraard.  Heeft de historische verliezer recht van spreken?  Of recht van gamen?  Ideologisch ligt het moeilijk...  En trouwens, wat als Adolf Hitler games als medium ter beschikking had?  Nu deed hij het met cinémajournaals, film en radio.  Ideale propagandakanalen in de jaren dertig...  Zou het Derde Rijk even snel gevallen zijn als iedereen tijdens het interbellum Nazigames speelde?  Als de VS en Engeland voldoende vertrouwd waren met de Nazi-ideologie?  Want wellicht is gamen (nog) niet nationaliteitsgebonden?  Wellicht niet.  Videospellen weerspiegelen soms of misschien zelfs vaak een ideologie.  Willen wij dat kinderen ideologische keuzes maken via games?  Maken kinderen/volwassen überhaupt keuzes via games?  In elk geval is dit een themadiscussie die me nauwer aan het hart ligt dan de relatie tussen geweld en games.  Ideologie en games lijkt stukken gevaarlijker én onbesprokener dan de relatie met geweld. 

 

Op Second Life kwam ik onlangs in een cyberbetoging terecht.  Avatars betogen er tegen affiches van Extreem rechts.  Ook in cyberspace blijken weerbaarheid en emancipatie, gezond verstand en een heldere geest vaardigheden en ja, zelfs noodzakelijkheden.  ‘Papa, let op je spel.’  En even later, na de zoveelste dode; ‘waarom maakten de nazi's zoveel ruzie?’  ‘Ja jongen, jij bent wel aan het schieten hé…’  Kijk eens op http://nwn.blogs.com/nwn/2007/01/stronger_than_h.html en www.heelhelder.nl/heelhelder-in-dialoog/nieuws-achtergron....  Het lijkt een nieuwe manier om te zeggen ‘ik weet het ook niet…’ 

Don’t play. Volunteer!


13:31 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.