13-02-07

Hands on! Fictie of realiteit?

painstation1

De Koning Boudewijnstichting publiceerde onlangs Luisteren naar mensen over onveiligheid (Algemeen verslag over onveiligheidsgevoelens), Je kan het gratis bestellen of op je scherm lezen op www.kbs-frb.be/files/db/NL/PUB%5F1586%5FOnveiligheidsgevoelens.pdf.  Het rapport, een neerslag van een meer dan twee jaar durend luisterinitiatief, vult met ‘de stem van de mensen’ het klassiek kwantitatieve cijfermateriaal rond onveiligheid aan. Het rapport wijdt een paragraaf aan de effecten van film en games op onveiligheid, zoals de burger dit ziet. Velen menen dat film- en gamegeweld onverantwoord is en hekelen het vervagen van de grenzen tussen fictie en werkelijkheid (cfr. de termen reality tv en infotainment). Een leerling parafraseert: Jongeren die niet zo veel om handen hebben, zien voortdurend dat geweld op de televisie. Het geweld wordt gebanaliseerd. Met de videospelletjes is het net zo, dat zijn oorlogsspelletjes of je zit in een auto en je moet zoveel mogelijk voetgangers overhoop rijden als je kunt. Dat wordt erg gewelddadig en dan ga je denken dat de samenleving erg gewelddadig is. Hoe ver kun je gaan? Wat is fictie? Wat is realiteit? Twee voorbeelden illustreren dat dit onderscheid noch zonneklaar, noch van deze tijd is.

(1)No pain no gain” is een kop in de PlayStation Magazine van juli 2006 die verwijst naar een game van twee mediakunstenaars waarbij de speler pijn ervaart. Volker Morawe en Tilman Reiff bewerken het klassieke Pong en leggen de ene spelershand in een pijnzone terwijl de andere hand de controler bedient. Wie de bal niet terugkaatst, krijgt een stroomstoot, een warmtestraal of een zweepslag. Bonusrondes zorgen voor de drie geselingen tegelijk. “Pijn ervaren en geconcentreerd blijven is een extra uitdaging op zich. (…) Op de bijgesloten foto’s zie je wat het spel tot bloedens toe met je hand kan aanrichten. Beslist een unieke ervaring, maar niet weggelegd voor tere zieltjes” besluit het artikel. Is de realiteit van een game fictie? Geen idee, maar de website is in elk geval echt: www.painstation.de.  We hadden de machine zo graag naar Kortrijk gehaald, maar ze is reeds verhuurd. 

(2) Vijfendertig jaar na de première van Coppola’s eerste The Godfather verschijnt een game met een scenario dat vrijwel gelijkloopt met de film. Voor wie vertrouwd is met het jargon: de spelconsole voelt intuïtief aan. De wurggreep voer je uit via de knoppen L3 en R3 en het wurgtouw bedien je met L1 en R1.  Voor wie niet vertrouwd is met het jargon: je knijpt de lucht uit de strot van je slachtoffer, zijn hartslag voel je in het ‘bakje’, die klopt steeds trager en voelt per seconde minder krachtig aan. Is de realiteit van een game een sociale werkelijkheid?

12:49 Gepost door Benedict Wydooghe in c_ Cultuur/Kunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.