28-02-07

Typonees is voor kids (SL, deel III)

We lazen gisteren op Knack.be dat Second Life een terroristische aanslag te verduren kreeg.  SLLA of de Second Life Liberation Army eist de virtuele aanval op.  SLLA is het oneens met de machtsverdeling in SL en eist meer spelersinvloed.  De organisatie, onder leiding van een zekere Marshal Cahill protesteert hiermee tegen het feit dat steeds meer terrein in kapitalistische handen komt en dat niet alle spelers ‘stemrecht’ hebben.  Twee bommen raakten een winkel van American Appeal en van Reebok.  De aanslag staat op YouTube.  Maar goed, zelf ben ik zover nog niet op SL.  Mijn avatar is een jong en naïef poppetje dat de gevaren van de wereld niet kent…  Een stukje uit mijn SLogboek.

 

Woensdag 13 februari: De wereld is klein

telenet werkt prachtigGisteren werd ik 35.  Op SL zie ik er tien jaar jonger uit.  Me tien jaar jonger gedragen, gaat moeilijker.  Het is laat in de avond als ik mijn werk afrond.  Te koud om buiten te wandelen dus maar op stap in SL.  Er zijn ongeveer 30.000 mensen on-line.  Ik ontwaak in Humopark, dat ik zaterdagavond verkende.  Het lijkt alsof ik voor het eerst alleen van school naar huis mag.  Ik gebruik de gelegenheid om een omweg te maken.  Er valt weinig te beleven en het park is leeg.  Bij het inloggen zie ik dat de sympathieke gast van vorige keer online is.  We starten een conversatie op afstand.  Ik vanuit het park, hij vanuit een, eh… bar.  

Een resem afkortingen en acroniemen komt tijdens die dialogen op je af.  Het lijkt wel alsof je op reis bent in een land waar je de taal niet spreekt.  De inwoners hebben vrij snel door dat jij de vreemdeling bent.  “OMG, dat jij dit niet weet!” En een drietal vrouwen loopt hysterisch weg als ik mijn naïviteit ten toon spreid.  Maar goed, de chattaal, het typonees, is een taal, en die moet je leren.  OMG staat voor O My God!  Inburgering heet dat.  Als je de taal beheerst, communiceer je sneller, al is het even wennen.  Blokletters wijzen op roepen, kleine letters op zacht spreken.  Leer je Shiftconditionering af.  Vergeet de hoofdletters aan het begin van je zin, vergeet de punten op het einde, enter volstaat.  Vraagtekens en uitroeptekens zijn betekenisvol, gebruik ze midden in de zin.  Bouw pauzes in… met drie puntjes.  Schoolmeesters (ik mag de term gebruiken, ik ben er zelf één) doen vaak schamper over de chat.  “De jeugd leert de taal niet meer, de jeugd is slordig in het typen!”  ‘t Ja, we weten het, de jeugd van heden is niet meer zoals vroeger, want vroeger…  En dan volgt een verhaal over hun jeugd.  De discussie is al zo oud als de wereld.  Weet je, ik zal iets vertellen over vroeger.  In de zestiende eeuw ziet men met lede ogen hoe het penschrijven almaar slordiger wordt, terwijl het laat middeleeuwse geschrift zo sierlijk en mooi is.  Een nieuwe technologie werkt het lelijk schrijven in de hand.  De boekdrukkunst, een verfoeilijk medium!  De drukpers doet de idee rijzen dat echt belangrijke teksten sowieso gedrukt worden en dus leesbaar en schoon zijn.  Onbelangrijk tekstmateriaal mag gerust lelijk zijn.  Nu, in elk geval vind ik de chat behoorlijk efficiënt, moet ik zeggen.  Je communiceert!  Je hebt iets te vertellen, hoe banaal ook.  Het onderwijs leert het communiceren af onder het mom van “dit is fout!”, “LET OP! een dt-fout…” of gewoon “zwijg.”  Je zou voor minder stoppen met schrijven.  Maar op de chat benoem je raak wat je wil en je ondersteunt je tekst niet uitsluitend met literaire stijlkenmerken zoals humor of verdriet, ironie of sarcasme, neen, je taal is rijker.  Ook non-verbale elementen voeg je toe.  Grijnzen doe je met een *grijns* en smiley’s – de emoties - kennen we intussen in alle vormen.  En als je niet weet wat LOL is, zoek het op: http://en.wikipedia.org/wiki/Internet_slang.  Een open vraag blijft: waarom zijn smiley’s een computerproduct, terwijl dit mogelijk was in het typemachinetijdperk? 

Genoeg historische filosofie.  Nu onze dialoog, vanuit een bar.  Lees maar.  Aanvankelijk gaat het over koetjes en kalfjes, maar op het einde van het gesprek blijk ik de sympathieke gast te kennen.  De wereld is klein, ook in SL.

 

PS.  De getallen die voor de conversatie staan, wijzen op het uur.  De tijd in SL loopt niet gelijk met die in RL.

 

[14:39]  Ik: hallo! alles goed?

[14:39]  Sympathieke gast: yup ... :-) en met jou ?

[14:40]  Ik: prima, ik sta in Humo park

[14:40]  Sympathieke gast: lol .... valt er wat te beleven ?

[14:41]  Ik: het voelt aan als een park 's avonds

[14:41]  Sympathieke gast: lol ..... klinkt gevaarlijk

[14:42]  Ik: neen, eerder onnozel (het ziet er gevaarlijk uit, maar uiteindelijk durven ze toch nie)

[14:42]  Sympathieke gast: lol .....

[14:43]  Ik: er staat hier een zwerver voor me, 't is raar dat hij het alfabet kent

[14:43]  Sympathieke gast: *grins* .... een verlopen prof .... wie weet ;-)

[14:44]  Ik: zwerver boormans heet hij

[14:44]  Ik: hij hoort stemmen, inderdaad al goed in zijn rol he

[14:44]  Sympathieke gast: voor je het weet krijg je de relativiteitstheorie door je strot geramd ....

[14:44]  Sympathieke gast: lol

[14:45]  Ik: lol ! (;-)

[14:49]  Sympathieke gast: *grins* ..... die raffles zijn echt te gek .... de stripper op het podium heeft net een rolstoel gewonnen .... damn .. dat ik die niet gewonnen heb :-)

[14:49]  Ik: Loki, waar zit jij?

[14:50]  Sympathieke gast: Ready or Not :-)

[14:50]  Ik: ?

[14:50]  Sympathieke gast: een ... euh .... club :-)

[14:51]  Ik: a ok_ iets te drinken daar, of gewoon om zien?

[14:51]  Sympathieke gast: lol .... drankje .... dansje ....  :-)

[14:51]  Ik: ken jij www.imvu.com?

[14:51]  Sympathieke gast: nee .... dat denk ik niet ...

[14:52]  Ik: moet je eens onderzoeken, ik denk dat dit ook mooi is, maar heb genoeg aan sl

[14:53]  Sympathieke gast: MMMmm.... zal ik eens bekijken .... maar inderdaad ... naast SL & RL  blijft er weinig tijd over :-)

[14:54]  Ik: a jij noemt het RL, ik leerde m'n studenten over FL.  Vinden zij me nu belachelijk?

[14:55]  Sympathieke gast: Real Life,  First Life .... ik denk dat ze beide evenwaardig gebruikt worden ....

[14:55]  Ik: Ik moet zeggen dat op 30 studenten slechts 2 SL kenden, zonder een avatar te hebben

[14:55]  Sympathieke gast: waar geef je les ?

[14:56]  Ik: in een hogeschool

[14:57]  Ik: en wat was jouw job ook al weer?

[14:58]  Sympathieke gast: werk in IT tegenwoordig, maar heb jaren audiovisuele vorming gegeven...

[14:58]  Ik: schitterend!

[14:58]  Sympathieke gast: :-) waarom ?

[14:58]  Ik: AV is ook mijn tand!

[14:58]  Ik: ik bedoel avv

[14:59]  Sympathieke gast: ... dat treft :-)

[14:59]  Ik: ik geeft het ook en participeer aan diverse initiatieven

[15:00]  Sympathieke gast: ... zegt de naam *** je iets ?

[15:00]  Ik: ja, absoluut

[15:00]  Sympathieke gast: lol ... die naam heb ik bedacht ....

[15:01]  Ik: fantastisch!

[15:01]  Ik: en waarop wijst die naam

[15:01]  Sympathieke gast is typing...

[15:02]  Ik: je bent dus niet meer bij ***?

[15:03]  Ik: heb je er gewerkt of was je er stagiair?

[15:03]  Sympathieke gast: nah .... ben het afgebold ....

[15:03]  Ik: Enfin, we moeten misschien niet moeilijk doen...

[15:03]  Sympathieke gast: Ik heb *** mee opgericht ....

[15:03]  Ik: dan ben jij ****!!!

[15:04]  Sympathieke gast: :-) bingo .... niet verder vertellen hé ...

[15:05]  Ik: en nu gij!

[15:05]  Ik: wie ben ik... is bij ons een spelletje dat de kids spelen

[15:06]  Sympathieke gast: lol .... zo veel mogelijkheden ....

[15:06]  Ik: ik ben onlangs vertrokken uit ***.

[15:06]  Sympathieke gast: Onlangs ?

[15:06]  Ik: ik zag je een paar keer indertijd, ja onlangs

[15:07]  Sympathieke gast: afgaande op de naam .... Benedict?

[15:07]  Ik: snel gevonden!

[15:07]  Sympathieke gast: lol

[15:07]  Ik: ik was minder creatief in het bedenken van een naam

[15:08]  Sympathieke gast: je avatarnaam is een beetje een give-away

 

[….] 

 

[15:14]  Sympathieke gast: al lang in SL?

[15:15]  Ik: ho, sinds sinterklaas of zo… ook in functie van de onderwijsdoeleinden

[15:15]  Ik: maar daar is nog nie veel van in huis gekomen..

[15:16]  Sympathieke gast: *grins* 14 maand .... dit is een revolutie ....

[15:18]  Sympathieke gast: dit lijkt zo erg op de eerste dagen van het web .....  Ik ben er van overtuigd dat dit het web van de komende jaren is ...

[15:19]  Sympathieke gast: met alle voor- en nadelen vandien :-)

[15:19]  Ik: ja ik denk er met een paar creatieve collega’s ook zo over

[15:19]  Ik: maar in mijn huis gaat alles een beetje traag,

[15:20]  Sympathieke gast: :-)

[15:20]  Ik: op school gaat het beter, tot er iemand achter mij komt staan en zegt…

[15:20]  Sympathieke gast: lol

[15:20]  Ik: zijt gij weeral bezig in SL???

[15:20]  Sympathieke gast: LOL!!!

22:16 Gepost door Benedict Wydooghe in s_Second Life | Permalink | Commentaren (3) | Tags: terrorisme |  Facebook |

27-02-07

Gamen als topsport?

Sander1

Gamers die van hun hobby hun beroep maken, is een fenomeen.  Als een decennium lang organiseert de Cyberathlete Professional League (CPL) gamewedstrijden.  Professionele gamers bekampen elkaar en strijken een prijzenpotten op.  Jaarlijks kiest de organisatie een andere game.  Johnathan Wendel (VS), Sander Kaasjager uit Nederland (klik foto) en Brice Mellen (zie blog van 22 februari) zijn favorieten.  Steeds meer mensen wagen zich aan professioneel gamen en doorbreken het cliché van de asociale, zwaarlijvige en bebrilde nerd.  Hun wens is dat gaming een Olympische discipline wordt.  "Bij gametornooien in sporthallen hangen er grote schermen op zodat bezoekers de wedstrijd kunnen volgen” getuigt Johnathan Wendel in het Belang van Limburg.  Net zoals bij voetbal moet je eerst een aanval opzetten om te scoren.  Je bedenkt eerst een tactiek om je tegenstander kwetsbaar te maken en hem vervolgens onderuit te halen" aldus de grootmeester. 

 

---------

Zie:  DAMIAANS R.  Beroep: gamer. In: Het Belang van Limburg, 11 januari 2006. 

21:45 Gepost door Benedict Wydooghe in g_Gamers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-07

Freedom of Speech? Nazitalk in game en film?

YouTube ligt onder vuur.  Het videokanaal laat toe om, mits beperkingen, filmpjes te verspreiden.  Ongeschikte clips (geweld, porno, gevaarlijke of illegale daden) vliegen er zo af.  Die lijn is relatief makkelijk te trekken, maar moeilijker ligt het bij politiek extremisme. 

Rattenplaag1Waar ligt de grens tussen de vrije meningsuiting en het uiten van nazigedachten?  Of van Holocaustontkenningen?  Of van Waffen SS-verheerlijkingen?  Of van Islamitische bombardementen?  Laat YouTube deze filmpjes staan of vallen zij onder een racismeverbod?  Ook voor games is de vraagstelling relevant.  Nooit van Nazi-games gehoord?  Zoek maar in de rubriek Nazi Computer-Spiele en je komt ze zo op het spoor: Rattenjagd, Der SA-Mann, Nazi Doom, Die Säuberung, Épuration en France...  een voor een gratis te downloaden. 

 

Ooit raakte Noam Chomsky in een polemiek verwikkeld waarbij hij het opnam voor (het recht op de mening van) de negationist Robert Furisson.  “Meneer, ik verafschuw uw mening, maar ik wil vechten voor uw recht om ze te verkondigen.”  Dit zinnetje van zestien woorden, van Voltaire of Bertrand Russel, verwoordt de democratische paradox.  Chomsky, Voltaire en Russel verdedigen de vrije meningsuiting ongeveer als volgt.  Het spreekrecht verdedigen is niet gelijk aan het verdedigen van de inhoud.  Dat is zonneklaar sinds de Franse Revolutie of de Glorieus Revolution in Engeland (1688). Freedom of Speech is een even delicaat als vitaal democratisch onderdeel.  Moet vuilspuiterij kunnen?  Chomsky, Voltaire en Russel en dat zijn niet de minsten, denken van wel, al zijn ze er zelf vies van.  En, tenminste als een tegenreactie mogelijk is.  Vrijheid van mening geldt wel of niet en altijd of nooit.  Een tussenweg is er niet.  Een beetje vrije meningsuiting bestaat er niet. Meningsvrijheid is er zowel voor welgevallige als voor onwelgevallige meningen.  Wie anders bepaalt welke meningen kunnen?  De gedachte dat het geen goede zaak is om het Vlaams Belang te bestrijden via een verbod op racisme, kadert in deze context.  ZyklonBTenzij je ervan uitgaat dat mensen niet in staat zijn uit te maken wat juist is, ziet zonder twijfel een aanzienlijk deel van de bevolking dit inhumane project in.  Laat ons dit eens uitproberen. 

“Twintig jaar geleden emancipeerde men de neger, tien jaar geleden kwamen de jongeren aan de beurt. Te oordelen naar bepaalde voortekens zal men over tien jaar de chimpansees emanciperen.  Intussen, na de negers en nog juist voor de apen, emancipeert men de vrouw.”  Je voelt aan je water dat er iets niet klopt?  Even doorklikken leert dat dit citaat komt uit het tijdschriftje Revolte (januari 1982, met als hoofdredacteur is Roeland Raes).  En dat zegt genoeg.  Tegenwoordig mogen dergelijke meningen niet.  Wie ook maar een korrel gezond verstand heeft (en na de geschiedenisles van Karel Vannieuwenhuyse heb je een hele zak korrels, zie blog 23.02.07) ziet onmiddellijk wie Roeland Raes is (klik erop of plaats zijn naam in Google), welke carrière hij achter de rug heeft en hoe infantiel het gedachtegoed is waar hij voor staat.  Ook dat is vrije meningsuiting en vuilspuiterij.  Wie met modder gooit, kan je alleen met modder bestrijden.  En voor wat gamen betreft, nazi-games getuigen van evenveel smaakloosheid (zag je op deze site al zo'n belabberde graphics?) als domheid.  Ze bewijzen niemand een dienst. 

---------------------

Verder klikken: www.deanforamericagame.comwww.mosnews.com/news/2004/11/02/patriot.shtmlwww.studiopopcorn.com/01-artikelen/culture/waan.html; www.theage.com.au/news/breaking-news/militant-islamic-gro...; www.underash.net/en_download.htm; www.watercoolergames.org;

www.youtube.com/watch?v=64N_R-OjoEg 

20:58 Gepost door Benedict Wydooghe in p_Politiek & Beleid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: heil hitler |  Facebook |

24-02-07

Jan Van Looy’s Promise of Perfection

jan van looyErgens tussen Lichtervelde en Torhout , op een donkere binnenweg, luister ik naar Mekka op de autoradio.  Het StuBru avondprogramma heeft veel aandacht voor de gamewereld.  Die avond is een jonge gast met een zachte stem object van interview.  Aan het woord is Jan Van Looy die als germanist het eerste doctoraat schreef in België over gamen. Het moet na zevenen zijn en een presentatrice stelt kritische vragen.  Jan weerlegt en relativeert de gesuggereerde verbanden tussen games en geweld met stijl.  Ik stop de wagen noteer zijn naam op een kladje.  Een interessant figuur.  'Moeten we beslist richting Kortrijk halen.'  

Later kom ik zijn naam tegen in de programmabrochure van het ’t Stuk in Leuven.  Van Looy zal er zes weken lang doceren over ‘The promise of perfection’, de titel van zijn doctoraat.  Na overleg met vrouw en baas schrijf ik me in voor de cursus.  Tijdens de eerste sessie vraagt hij wie een exemplaar van zijn doctoraat wil.  De cursisten tekenen vrijwel allemaal in.  Een week later loop ik met het handige boekje trots onder mijn arm en ik toon het aan iedereen die het zien wil.  Een historisch document voorwaar!  De conclusies?  Wel, één: spelthema’s zijn in grote lijnen dezelfde als dertig jaar terug, twee: het economische belang van de game-industrie groeit en drie: in België heerst er een wantrouwen tegenover games. 

 

1.  Games bestaan een halve eeuw.  De hoofdthema’s tekenen zich af in de jaren zeventig: actie, strategie, puzzel en simulatie.  

2.  Het economische en technologische belang neemt fors toe. Vorig jaar groeide de entertainmentsector in België 3,5 procent.  Muziekdownloads (+93 procent) en tv-reeksen op dvd (+33) zijn de sterkste groeiers.  De jonge gamemarkt (pc- en consolegames) vergroot haar aandeel in de ‘Home entertainmentmarkt’ met 10 procent. Het best verkochte spel van 2006 is ‘Fifa 2007.’  In zekere zin wordt de game-industrie stilaan vergelijkbaar met de filmindustrie.  Bovendien is er een interactie. Computeranimaties komen even realistisch over als in een film.  Omgekeerd neemt de film technieken over uit computerspelen. Een voorbeeld is de ‘bullet time scène’ uit de eerste Matrix. 

3. Van Looy stelt vast dat er een wantrouwen heerst tegenover games. De publieke opinie sabelde ‘Bully’ neer als onverantwoord voor het in de rekken lag.  Hij vergelijkt het huidige wantrouwen met de achterdocht tegenover jazz, flipperkasten, tv en rockmuziek.  Deze kunst- of spelvormen gebruiken nieuwe technologieën en veroorzaken ‘morele paniek.’ Nochtans zijn spelletjes een cultureel antwoord op een menselijk verlangen.  Enerzijds wil de mens de werkelijkheid vatten in kwantitatieve modellen. Een game is niets meer dan een wiskundige realiteit. Anderzijds laat een spel een fictieve wereld toe. Films en boeken doen dat ook, bij een game is je betrokkenheid groter. Als speler neem je een andere identiteit aan in de veilige virtuele wereld, je probeert nieuwe dingen uit zonder risico en je komt in het reine met verlangens of angsten.  

Ten slotte besluit Jan Van Looy dat België nauwelijks meedraait in de game-industrie, en dat is jammer en zelfs moeilijk te verklaren voor een land met een lange traditie in de beeldcultuur en het stripverhaal.  Nederland kent deze traditie niet maar heeft een tiental grote gamestudio’s. Daar is het computerspel als studieobject aanvaard, terwijl men hier zoekt om deze kunst- of spelvorm onderdak te geven.

 

--------------

In folio:  VAN LOOY J.  The Promise of Perfection.  A Cultural Perspective on the Shaping of Computer Simulation and Games.  Onuitgegeven proefschrift, Leuven, 2006, 317 p.  Digitale synthese:  www.kuleuven.be/nieuws/berichten/2006/pb20_04_2006.htm, over de industrie lees je op www.hetvolk.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=DMF08022007_... en via http://www.stubru.be/stubru_master/programmas/mekka/gamep... beluister je de recentste gamingbijdrages. 

22:31 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (1) | Tags: jan van looy |  Facebook |

23-02-07

Film als collectief (onder)bewustzijn (Bis)

Eerder had ik het over ‘de culturele erfenis van Don Corleone’; over hoe niet alleen het brede publiek door The Godfather een beeld kreeg van de Italo-Amerikaanse peetvader en zijn maffiaclan, maar ook de maffiosi zelf gretig dit beeld –hun beeltenis- absorbeerden in een eigen way of life. Een beeld, aldus Puzo, grotendeels ontsproten aan zijn natte vinger. Als anekdote is het bijzonder illustratief: het duidt op de dunne grens tussen fictie en realiteit, en het aftasten van die grenzen in beide richtingen. Maar het heeft ook te denken over de wankele basis waarop ons collectief bewustzijn soms rust, en de rol die film en media hierin kunnen vertolken. fifa98_real vs barcaOver dit laatste, en meer, komt Karel Vannieuwenhuyse iets vertellen; onder de titel “La trahision de l’image”, brengt hij ‘een pedagogisch-didactische benadering van historische bronnenkritiek op audiovisuele producten’. Karel Vannieuwenhuyse is doctor in de geschiedenis, en verbonden als praktijklector aan de Academische Lerarenopleiding Geschiedenis van de K.U.Leuven, en leerkracht secundair onderwijs aan het Sint-Jozefsinstituut Handel en Toerisme in Brugge.

Maar Karel is ook degene waarmee ik op kot in Leuven uren en dagenlang Fifa ’98 speelde; een voetbalgame die tot op de dag van vandaag voor mij, en allicht voor een hele generatie, onlosmakelijk verbonden is met ‘Song 2’ van Blur. ‘Song 2’ staat in ons collectief bewustzijn permanent en onomkeerbaar geassocieerd met Fifa ’98. Hoor ik het, dan roept het spontane en bijzonder visuele herinneringen op aan de vele legendarische duels tussen Barca en Real, in het Camp Nou van Karel’s minimalistisch ingerichte kot; zo spelen ze de dag van vandaag niet meer.  Maar aan Blur, neen… (en ik hou nochtans van Damon Albarn; Blur was goed, en Gorillaz is een fantastische –virtuele- band).

Tot op zekere hoogte, maak ik me de bedenking, geldt eigenlijk hetzelfde voor filmmuziek. Sommige songs zijn in ons collectief bewustzijn primair en onvoorwaardelijk verbonden met een film, of een filmfragment, veeleer dan met de originele uitvoerder. ‘Stuck in the middle’ roept ongetwijfeld bij een groot publiek herinneringen op aan de fameuze ‘oor-scene’ uit Reservoir Dogs. Kennen we het origineel? Zelfs -durf ik het te zeggen?- de eerste toonaarden van Wagner’s ‘Die Walküre’ zijn, bij mij althans, eerder verbonden met de Huey helikopters op weg naar een Vietnamees dorpje –Apocalypse Now-, dan met… Wagner zelf. ‘Son of a Preacher man’ of ‘BangBang’: respectievelijk Pulp Fiction en Kill Bill. Dusty Springfield en Nancy Sinatra? Helaas… En dan vergeet ik nog ‘Eye of the Tiger’, ‘Always look on the bright side of life’,…

Misschien om af te sluiten, nog wat anekdotiek: In april 2006 werd Cosa Nostra 'peetvader' Provenzano, gearresteerd (in Corleone overigens). Tijdens de verhoren bekende hij een voorliefde voor de filmmuziek van The Godfather, die hij, pittig detail, op walkman beluisterde, om zichzelf niet al te verdacht te maken bij buren en omstanders.

sp

------------------

Intro Fifa ’98 (‘Song 2’, Blur): http://www.youtube.com/watch?v=uCJ4RuBROcUGorillaz: http://www.gorillaz.com/flash.html.

 

22:31 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-07

Gamen met een visuelehandicap?

's Werelds beste blinde gamer!

 

Ik volg Kim Bols’ website al sinds het begin.  Kim is 28, volledig blind en woont zelfstandig alleen ergens in de Kempen.  Aanvankelijk interesseert de site me uit een professionele betrokkenheid: als redacteur van een Handinfo (een wegwijzer voor personen met een handicap) en als lesgever aan een studente met een visuele handicap.  Nu klik ik de sympathieke site nog regelmatig aan.  Ondertussen is die uitgegroeid tot een waar lichtbaken – een portaal voor mensen met een visuele handicap.  Binnenkort noteert Kim haar tweemiljoenste bezoeker. 

bricemellen                                                                       
Sites zoals die van Kim zijn er niet veel.  Ze bericht werkelijk over alles.  Ook gamen is haar niet vreemd.  Op de site lees ik dat een volledig blinde tiener, een zekere Brice Mellen uit Nebraska een krak is in vechtspelletjes zoals 'Mortal Kombat.'  Mellen haalde de kop van The New York Times en The Washington Post toen hij Ed Boon, de ontwikkelaar van 'Mortal Kombat' versloeg in zijn eigen game.  "Ik leerde de knoppencombinaties van buiten," getuigt hij "maar het geheim is luisteren: ik luisterde lang naar de gamegeluiden.  Ik hoor mijn tegenstanders bewegen.  De geluiden en knoppencombinaties zitten in mijn geheugen geprent, dat ik reageer zonder nadenken."  Brice Mellen haalt hoge schoolcijfers en droomt ervan om in een gamestudio te werken.  Hij verklaart zich nader.  "Een game is goed als je het kan spelen zonder nadenken.  De besturing moet eenvoudig zijn en het geluid speelt een rol.  Als visueel gehandicapte kan ik op dat vlak bijdragen in de gameontwikkeling."  Straf hé, niet? 

------------

Bron: www.kimbols.be/artikels/algemeen_varia/gamer_blind.php en www.kimbols.be/artikels/algemeen_varia/gamer_blind2.php. 

23:48 Gepost door Benedict Wydooghe in g_Gamers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-02-07

Kiekeboe! SL in de kleuterklas (SL, deel II)

Gisterenavond bericht het NOS over virtuele kinderporno in Second Life.  Een kamermeerderheid bepleit een verbod op kinderporno in computerwerelden.  Het bericht is kort, formeel en enigszins mysterieus.  Ze zijn bang dat pedoseksuelen door virtuele kinderporno worden aangezet tot misbruik van echte kinderen.  In Second Life kunnen mensen een eigen wereld met eigen personages creëren. In het tv-programma Netwerk was te zien dat dat in de praktijk ook tot virtuele kinderporno leidt.  Volgens Officier van Justitie Nooij is deze vorm van kinderporno zo nieuw, dat er nog nauwelijks jurisprudentie over is.  Nu is kinderporno alleen strafbaar als de beelden echt zijn.” 

Secund Life is inderdaad nieuwe en magische ruimte.  Zoveel kan je wel zeggen en dat zal mijn dochter binnenkort ook denken als ze binnenkort voor het eerst haar First Life kleuterklas binnenstapt.  In een artikel in Psychologie Magazine lees ik dat ongeveer de helft van de vrouwen in SL ‘gestuurd’ (sic) wordt door een man.  Dat doen ze omdat vrouwen mooier zijn (’t ja want je ziet jezelf de hele tijd rondhangen) en omwille van een beter contact en behandeling.  Een andere studie weerlegt het cijfer en spreekt van 1 op 10.  Enfin, ik schrijf me vandaag in en creëer met gemak een avatar.  Het lijkt me een rare gedachte om van geslacht te veranderen, om mezelf te voorzien van een staart of vleugels of me een kinderlijk uiterlijk aan te meten.  Ik heb de indruk dat ik weet wie ik ben en dus kies ik een beeld dat wat op me lijkt.  Maar niet teveel, want het is een spel.  Aanvankelijk ben ik vrij trots over mijn avatar, maar als ik het oefeneiland verlaat, lijkt iedereen wel op mij.  Of anders gesteld: ik lijk op iedereen, ik ben nobody.  Qua persoonlijkheid en identiteitsvorming is er werk aan de winkel.  Ik kom terecht op een speeleiland waar het er aan toe gaat zoals in de kleuterklas.  Iedereen is er bezig met zichzelf, met zijn uiterlijk: haar en kledij liggen voor de hand, een tatoeage geeft een persoonlijke touch.  Een groepje avatars probeert de non-verbale taal en gebaren uit en anderen brabbelen enkele woordjes op de chat om daarna snel weg te lopen en bij een andere avatar op de rug te kloppen en… met open armen kiekeboe te roepen.  Ik voel me terugvallen tot een leeftijd van een vierjarige.  

 

Maandag 29.01.2007: Rechts klikken?

Ondertussen bracht ik al een halve dag door op second life.  Twaalf uur, stelt niets voor uiteraard.  Ik ontmoette drie vrouwen en een man (deze verhoudingen lijken inderdaad niet te kloppen met de spelersverhoudingen inzake geslachten), liep rond in Amsterdam en bezocht enkele bars waarvan ik de naam niet kan onthouden.  Ik zat in een rode Ferrari en mocht eens aan het stuur komen.  Rechts klikken op je avatar zorgt voor veel mogelijkheden.  Rechts klikken op zitmeubelen eveneens.  Het maken van objecten lijkt logisch maar gaat stroef. 

 

BadVista!

 
Dindag 30.01.2007: "Beam me up, Scotty!"

Vandaag ga ik naar het digitale optreden van Praga Khan nabij het Atomium. Na de voorstelling van het nieuwe WindowsVista-pakket geeft Maurice Engelen een optreden ten beste. Ruim een uur op voorhand zit ik vrijwel alleen klaar in de festivalweide nabij het atomium.  Als het optreden effectief begint is er weinig soeps aan, althans met mijn bandbreedte… Niets van ‘I smell your sweat on my screen’ gevoeld of gezien, zoals Knack het uitdrukt.  Weinig soeps, dat atomium met zijn gekleurde bollen, maar geestig als je met je rechtermuisknop op een bol klikt.  Zo kom je erin, een teleport op de vloer laat je er uit…  Teleporten is zowel het werkwoord als het zelfstandig naamwoord dat wijst op een ruimtelijke verplaatsing in SL, vergelijkbaar met de "Beam me up, Scotty!" Op de festivalweide leerde ik typonees.  Dit is geen taal zoals het Nederlands, maar veeleer een leestaal: lees jij typonees?  Ik kom er al aardig mee uit de voeten.  Als het optreden voorbij is kom ik terecht in een betoging tegen de nieuwe WindowsVista.  Een sympathieke avatar staat me na afloop van het festival te woord.  Hij is al langer SL dan ik, 14 maanden al.  En ik natuurlijk geïnteresseerd… We blijven maar praten en voor ik het weet is het ruim na middernacht.  Exact twee weken later zie ik hem toevallig terug…

-------

Dit is het tweede deel over mijn tocht in SL. Voor het eerste deel klik hier.  Deel III komt later.   

20:15 Gepost door Benedict Wydooghe in s_Second Life | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-07

Reverse Lyrics als metafoor voor gaming

StairwayHet is acht uur in de morgen.  Ik zit alleen aan de ontbijttafel en reserveer de kortstondige stilte voor de krant.  Het Volk leert me dat de K3-hit ‘Oma's aan de top’ een verborgen boodschap bevat!  Bij het achteruitdraaien hoor je “grote massamoord, godverdomme leuk.”  Bijna begin ik met het verbranden van onze Studio100 collectie: de video’s van Samson & Gert, de dvd’s van Bumba, de Piet Piraatboekjes, ware het niet dat het… ja, vakantie is.  Straks moet ik zelf de kinderen entertainen, denk ik.  En dan stormen ze de trap af.  Ik draai de pagina met het onheilsartikel vlug om en ik doe alsof mijn neus bloedt.  ‘Cornflakes of brood met choco?’  Na het ontbijt, als de kinderen elk voor hun eigen scherm zitten, lees ik stiekem verder in het artikel.  Het is de Christelijke Nederlandse 'Bond Tegen Het Vloeken' die na een klacht de boodschap vond.  De Bond zet zich in voor respectvolle taal en eerbied voor de naam van God.  De Bond vermoedt dat de boodschap via de techniek backmasking in het lied raakte.  Studio100 zelf is verbaasd en denkt aan een grap.  Wij zijn niet voor massamoord en dergelijke dingen (sic)” zegt de woordvoerster.  En dat stelt me heel erg gerust.  Ik haal opgelucht adem en kijk naar mijn Studio100 collectie: tientallen video’s, evenveel dvd’s en een massa boekjes.  Boekjes?  Literatuur, ja.  “Absoluut niet voor massamoord en dergelijke dingen...!”  Een boekenverbranding is niet nodig.

De vertelling doet denken aan het satanische verhaal over Led Zeppelins Stairway to Heaven.  En dat verhaal brengt me bij het idee dat nieuwe media vaak op weerstand botsen.  Aversie van het nieuwe, een tegenstand die we soms bij het gamen vandaag aantreffen.  Ouders voelen dat hun kinderen een nieuw medium onder de knie krijgen, het medium spreekt niet de taal van de ouders en misschien, wie weet, ontvangt het kind een boodschap die je als ouder liever niet geeft.  Hotel California van The Eagles, Kiss Kiss Kiss van Yoko Ono, Imagine van John Lennon, The White Album en I'm So Tired van The Beatles, het zijn maar enkele voorbeelden die voor verontrusting zorgden.  Het achteruitdraaien van rocksingeltjes, alleen op de puberkamer, beangstigde ouders decennia terug.  Tegenwoordig klinkt hier en daar hetzelfde verhaal over gamen.  Het achteruitdraaien van singeltjes is de metafoor bij uitstek voor het gaminggebeuren. 

Een kleine speurtocht op internet brengt me op een site met ‘Reverse Lyrics’ (klik erop, het is een hyperlink). Mijn favorieten zijn Break on Through van The Doors, Another One Bites The Dust van Queen en Pink Floyds Empty Spaces.  

En wat is de verborgen boodschap bij Britney Spears?  

Niet dat ik benieuwd ben, maar ze staat er.  De link naar K3 kan er misschien naast geplaatst worden.

------------------------------ 

Beluister het clipje van K3 achterwaarts en lees het artikel op http://www.hetvolk.be/Article/Detail.aspx?articleID=GCN18...

19:23 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (1) | Tags: k3 |  Facebook |

19-02-07

"Spel is ouder dan cultuur."

De spelgemeenschap heeft een algemene neiging blijvend te worden, ook als het spel is afgelopen.  Niet iedere knikkerspel of iedere partij bridge leidt tot clubvorming.  Evenwel het gevoel, samen in uitzonderling te verkeren, samen een gewichtig ding te delen, samen  zich van de anderen af te scheiden en zich aan de algemene normen te onttrekken, strekt zijn betovering verder uit dan de duur van het enkele spel.  De club hoort bij het spel als de hoed bij het hoofd.”

Johan Huizinga 

 

Voor me ligt een turf met een harde kaft ‘Rules of Play, Game Design Fundamentals.

homoludensDeze prestigieuze uitgave van het Massachusetts Institute of Technology (2004) is geschreven door de gamedesigners Katie Salen en Eric Zimmerman.  Ondanks wat de titel en het beroep van de auteurs doet vermoeden, beperkt het naslagwerk zich niet tot design.  Antropologische, historische, educatieve, psychologische of militaire spelinvalshoeken zijn de auteurs niet vreemd.  Dat blijkt even duidelijk uit de bibliografie waar het oudste werk uit 1938 dateert.  Ja, dat lees je goed, 1938.  Uiteraard hebben we het over ‘Homo Ludens’ van Johan Huizinga (1872 - 1945) met als ondertitel ‘Proeve eener bepaling van het spel-elelment der cultuur. In de index van Rules of Play verwijst het lemma Huizinga twaalf keer!  Daarmee is Huizinga het tweede omvangrijkste lemma van het boek.  Spelonderzoeker Brian Sutton-Smith staat op één en op drie staat Henry Jenkins.  Die onderzoekt hoe mensen nieuwe media integreren.  Hoeft het ons te verwonderen dat hij uitermate lovend is over het boek?  Als we Jenkins geloven... is het een "monumental contribution to the development of game theory, criticism, and design. It will instantly become a standard textbook in the field on the basis of its rigor and scope--yet it is written in such an engaging style that many will read it for pleasure. Salen and Zimmerman do for games what Sergei Eisenstein did for cinema--offer an expert practitioner's perspective on central aspects of the aesthetics and cultural importance of an emerging medium."
Het aantal lemmata in Rules of Play toont dat de ideeën van Johan Huizinga akelig actueel zijn.  Spelen definieert hij als “een vrije handeling, die als ‘niet gemeend’ en buiten het gewone leven staande bewust is, die niettemin de speler geheel in beslag kan nemen, waaraan geen direct materiaal belang verbonden is, of nut verworven wordt, die zich binnen een opzettelijk bepaalde tijd en ruimte voltrekt, die naar bepaalde regels ordelijk verloopt, en gemeenschapsverbanden in het leven roept, die zich gaarne met geheim omringen of door vermomming als anders dan de gewone wereld accentueren.”  Thesisstudenten nemen tot op heden deze definitie over, ze passen Huizinga’s concepten toe op games, massa-amusement, festivals en digitale interactiviteit.  Kortom, als het over spelen gaat, kan niemand rond Huizinga.  Hij opent ziijn boek met een zin die me altijd bijbleef.  Spel is ouder dan cultuur, want het begrip cultuur, hoe onvoldoende omschreven het ook mag zijn, veronderstelt in ieder geval menselijke samenleving, en de dieren hebben niet op de mens gewacht, om het te leren spelen.”  Als dat geen afsluiter is! 

 

-------------------------

SALEN K. & ZIMMERMAN E.  Rules of Play. Game Design Fundamentals, MIT, Massachusetts, 2004.  Ik zoek nog een betaalbare eerste druk van de Homo Ludens.  Mijn uitgave dateert uit 1974.  HUIZINGA J.  Homo Ludens.  Proeve eener bepaling van het spel-element der cultuur.  H.D. Tjeenk Willink, Groningen, 1974. 

17-02-07

Even erudiet als Steven Malliet?

StevenMallietSteven Malliet, assistent van Gust De Meyer (Blog 7 februari 2007) doctoreert op gamen.  Wat een thema!  Even bellen suggereerde Gust.  Via Google vindt ik snel Stevens nummer aan de Leuvense universiteit.  De mevrouw aan de lijn, vertelt me dat Steven daar niet meer werkt.  Dat zei Gust De Meyer ons niet, denk ik bij mezelf.  Steven werkt thuis aan zijn doctoraat’ klinkt het.  Of ze een privé-nummer wil doorgeven?  Geen probleem.  Op de gsm van Steven klinkt een antwoordapparaat.  Druk aan het werk, diep met het hoofd in de tekst?  Waarschijnlijk.  Je schrijft niet elk jaar een doctoraat.  Als ik even later opnieuw probeer, neemt hij het mobieltje binnen de twee tonen op.  Ik stel mezelf voor, doe hem de groeten van Gust en vertel over het project.  Steven is niet alleen snel enthousiast, hij lijkt bovenal blij om iemand te horen.  ‘De laatste loodjes van een doctoraat wegen het zwaarst’ puft hij.  ‘Ze hadden me dat voorspeld, nu ervaar ik het.’  Of hij tijd heeft voor een congres?  No prob, graag.  Daar zie je nog eens iemand.  In quasi geen tijd presenteert een mail twee actuele thema’s.  Enerzijds wil hij het graag hebben over de inleving in virtuele karakters, anderzijds daagt hij de game-effect-theorie-vorming uit voor een nieuwe aanpak. 

 

Inleving in een virtueel karakter

Over de inleving bestaan veel theorieën.  Ze benadrukken karakteridentificatie en drukken het spanningsveld uit waarin de gamer actief is (het personage is een verlengde van de gamer) of passief de actie ondergaat (het personage is een wezen buiten de speler). Het feit dat spelers zowel in de eerste (‘ik versloeg de baas') als in de derde persoon ('toen ging Lara naar de crypte') spellen beschrijven, illustreert dit.  Op basis van diepte-interviews met Vlaamse gamers vond Steven dat dit spanningsveld zich op drie vlakken manifesteert: moreel (waar neemt de speler zijn moraal mee, en waar doet hij dingen die hij in het echt niet doet?), sociaal (waar gelooft de speler in de echtheid van andere spelers terwijl hij weet dat ze ook een rol spelen?) en persoonlijk (waar is een speler trots bij wat hij bereikt terwijl hij weet dat het spel onecht is?).  Een buitengewone en brede kijk op ‘de inleving’. 

 

Uitdagingen voor de effect-theorie

Onderzoek naar de speleffecten spitste zich vooral toe op de vraag: 'wat is het effect van /veel en langdurig/ gamen op gedrag en attitudes?' Uit het onderzoek van Steven Malliet blijkt een andere vraag minstens even belangrijk: 'wat is het effect van /heel intensief en gedreven/ gamen op gedragingen en attitudes.' Eén van de voornaamste resultaten is dat niet de hoeveelheid tijd die iemand speelt voorspellend werkt ten aanzien van bijvoorbeeld de houding ten opzicht van geweld, maar vooral, de mate waarin iemand in een spel opgaat en de de grens tussen spel en realiteit kan trekken. Mensen die veel spelen maar de grens tussen fictie en feit trekken, vertonen geen grote effecten, terwijl omgekeerd, er significante effecten zijn bij wie minder speelt maar het als realistisch ervaart.  Bevindingen die een nieuw licht werpen op de effecten van videogames... 

 

Verder lezen: Avond der verontruste ouders: www.gamezonedesingel.be/site/content/specials.asp  

Gameanalyse: http://soc.kuleuven.be/onderwijs/pop/videogames/GAMESANAL...

Film en game: www.gamezonedesingel.be/site/content/gamezone_movies.asp

Invloeddiscussie: www.zattevrienden.be/forum/hebben_games_een_slechte_invlo...

23:57 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-07

Film als collectief (onder)bewustzijn

garcia

In het artikel ‘De culturele erfenis van Don Corleone’, verschenen in Justitiële Verkenningen, wordt op een bijzonder fascinerende manier de dunne grens tussen fictie en realiteit in de misdaadfilm en het maffiagenre blootgelegd. Bovenkerk en Husken, de auteurs, betogen hoe met name Mario Puzo zijn boek The Godfather (1969), en de gelijknamige verfilming ervan door Francis Ford Coppola (1972 en 1974), bij het brede publiek en de publieke opinie een beeld creëerde van de 'typische peetvader’ en de Italiaans-Amerikaanse familieclan. In het verlengde van deze mijlpaal liggen ook Once upon a time in America (1984), The Untouchables (1987), Goodfellas (1991),…

Komisch is echter dat met name Puzo, als ‘peetvader’ van ons collectief bewustzijn over de maffia, in zijn latere Godfather papers (1972), onthulde dat hij zijn epos eigenlijk schreef ‘zonder veel kennis van zaken’ en veel had verzonnen. “De auteur kwam zelf wel uit een Italiaans-Amerikaans milieu, maar een ‘real honest-to-god gangster’ had hij nog nooit ontmoet. Ook de aanduiding Godfather voor de patriarch van de familie was aan de fantasie van de schrijver ontsproten” (Bovenkerk & Husken, 2005:15). Het misdaad- en maffiagenre dat ontstond in het kielzog van The Godfather voegde zich naar de bestaande stereotypen, en zette zich zo vast in ons collectieve bewustzijn.

Maar hilarisch is pas dat blijkbaar ook de misdadigers, de maffiosi, die ‘real honest-to-god gangsters’, zich naar het rolmodel geschetst in de stereotypen, gaan gedragen. Bovenkerk en Husken nemen ons mee naar de misdaadscène in Melbourne, Australië, waar ze opvallend veel invloeden uit de Amerikaanse maffiafilm ontwaren. Uit de bloemlezing beperk ik mij tot slechts een paar illustraties: “Gangitana ging door het leven als de plastic godfather en hij kleedde zich naar Robert De Niro. Graham ‘The Munster’ Kinniburgh, de onbetwiste nummer twee van de boeventoptien, kopieerde de levensstijl van Marlon Brando in The Godfather. De beruchte Nik Radev stond bekend om zijn scherpe Italiaanse kostuums. Bij zijn huwelijk had hij eenzelfde outfit als Al Pacino in Scarface aangetrokken: een wit kostuum met daaronder een fel rood hemd dat ver openstond. (…) Mario Condello staat bekend om zijn keuze voor de maffia chic van de Sopranos” (Bovenkerk & Husken, 2005:22). Fictie wordt naar een geselecteerde werkelijkheid gefabriceerd en de werkelijkheid volgt de verbeelding. Maar, ze schieten wel met echte kogels…

Zat ik in de sector, dan was mijn rolmodel Jimmy ‘The Saint’ (alias Andy Garcia) uit Things to do in Denver when you’re dead…

 

sp

 

Het volledige artikel is terug te vinden op: www.wodc.nl/images/JV0504%20Bovenkerk_tcm11-66459.pdf  

 

21:45 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-02-07

E-risico // E-plezier?

RepresentatiefEr wordt tegenwoordig nogal wat onderzocht omtrent internetgedrag in het algemeen en gamen specifiek.  Over de onderzoeksmethoden valt vaak veel te zeggen, maar uiteindelijk zijn het de resultaten - en niet de wijze waarop de resultaten tot stand kwamen - die in het oog springen.  Uit een onderzoek van Insafe (koepel Europese Saferinternetplatformen) bij 12.000 (ja, je leest het goed, 12.000!) min 18 jarige Europeanen, blijkt dat 56 procent details uit zijn privéleven doorgeeft op sites, 43 procent gaat in op chatverzoeken van onbekenden en 8 procent geeft bankkaartgegevens vrij.  ‘Dit is risicogedrag' waarschuwt Childfocus, mede-onderzoeker.  Adviesbedrijf Deloitte onderzocht de doeltreffendheid van de courante filters bij Europese ouders en leerkrachten.  Die studie wijst op succesfiltering bij Engelstalige websites.  Het succes daalt bij niet-Engelstalige sites.  Wie deze berichtgeving Latijn of Chinees vindt, klikt de kortfilm ‘Waar is Chris’ aan.  Die doet wel een frank vallen… www.digibewust.nl/_Waar_is_Chris__.   Leuker was het korte bericht (zonder veel referentie) vanmorgen in het Laatste Nieuws.  Vrouwen die vaak computerspelletjes spelen, blijken meer seks te hebben dan vrouwen die nooit gamen."  Dit blijkt uit een enquête die Breeze hield onder 200 vrouwen. Ja, opnieuw, je leest het goed: 200!  De onderzocht groep is enigzins kleiner dan bij het voorgaande onderzoek, maar de resultaten zijn minstens even straf.  (En trouwens, waarom enkel bij vrouwen?)  "Vrouwen die verslingerd (let op het woordgebruik, bw) zijn aan computerspelletjes hebben gemiddeld 4,3 keer per week seks.  Vrouwen die niet gamen zouden slechts 3,2 keer per week vrijen.  De vrouwen hoeven daarom nog geen doorwinterde gamers te zijn: het merendeel van de ondervraagde vrouwen zei dat ze pas sinds kort met gamen begonnen.”  De thema's representativiteit, gender en suggestief woordgebruik zullen we best hier niet behandelen zeker?   En, trouwens, hoe doe je dat, of wat betekent 3,2 keer seks per week?

 

Bronnen en verder lezen: De Tijd, 9 februari 2007, www.saferinternet.bewww.sip-bench.eu/index.html,  www.web4me.be/index.php?language=nl  en www.hln.be/hlns/cache/det/art_379360.html?wt.bron=RSS.

20:30 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (0) | Tags: seks, prive, privegegevens, risicogedrag |  Facebook |

14-02-07

E-cultuur

e-cultuurIk schreef me in op een studienamiddag met als thema 'Participatie in e-cultuur' op 27 maart 07. In navolging van de boeiende publicatie 'E-cultuur. Bouwstenen voor praktijk en beleid' organiseert het departement Cultuur, Jeugd, Sport en Media een verkenning in e-cultuur en een verdieping die de gebruiker centraal stelt (het publiek, de cultuurliefhebber, de medewerker, de onderzoeker, de kunstenaar of de educatieve begeleider). Tijdens de workshops is er ruimte voor theorie en praktijk, voor vragen en debat. Info en inschrijvingen via: www.vlaanderen.be/e-cultuur.
Het boek 'E-cultuur' zelf las ik vorig jaar.  Het vertrekt van de idee dat de wijze waarop we cultuur maken, verspreiden, bewaren en er aan participeren, door ict ingrijpend verandert.  Die impact wordt soms vergeleken met de uitvinding van de boekdrukkunst. E-cultuur is een nieuw cultureel paradigma dat zich ontwikkelt, met fascinerende mogelijkheden en talrijke vragen.  Die veranderingen dagen ook de overheid uit. Welk kader kan het Vlaamse cultuurbeleid aanreiken om de transities mogelijk te maken, te begeleiden en een integraal cultuurbeleid vorm te geven?  Dit boek voedt het debat, schetst de maatschappelijke context, gaat in op e-cultuur en presenteert een stand van zaken voor Vlaanderen en Europa.  Praktijkvoorbeelden belichten het thema in de diverse culturele velden en tot slot presenteert de auteur voorstellen voor beleidsopties en instrumenten.  
DE WIT D. & ESMANS D. E-cultuur. Bouwstenen voor praktijk en beleid. Acco, Leuven, 2006.
 

17:16 Gepost door Benedict Wydooghe in c_ Cultuur/Kunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-02-07

Hands on! Fictie of realiteit?

painstation1

De Koning Boudewijnstichting publiceerde onlangs Luisteren naar mensen over onveiligheid (Algemeen verslag over onveiligheidsgevoelens), Je kan het gratis bestellen of op je scherm lezen op www.kbs-frb.be/files/db/NL/PUB%5F1586%5FOnveiligheidsgevoelens.pdf.  Het rapport, een neerslag van een meer dan twee jaar durend luisterinitiatief, vult met ‘de stem van de mensen’ het klassiek kwantitatieve cijfermateriaal rond onveiligheid aan. Het rapport wijdt een paragraaf aan de effecten van film en games op onveiligheid, zoals de burger dit ziet. Velen menen dat film- en gamegeweld onverantwoord is en hekelen het vervagen van de grenzen tussen fictie en werkelijkheid (cfr. de termen reality tv en infotainment). Een leerling parafraseert: Jongeren die niet zo veel om handen hebben, zien voortdurend dat geweld op de televisie. Het geweld wordt gebanaliseerd. Met de videospelletjes is het net zo, dat zijn oorlogsspelletjes of je zit in een auto en je moet zoveel mogelijk voetgangers overhoop rijden als je kunt. Dat wordt erg gewelddadig en dan ga je denken dat de samenleving erg gewelddadig is. Hoe ver kun je gaan? Wat is fictie? Wat is realiteit? Twee voorbeelden illustreren dat dit onderscheid noch zonneklaar, noch van deze tijd is.

(1)No pain no gain” is een kop in de PlayStation Magazine van juli 2006 die verwijst naar een game van twee mediakunstenaars waarbij de speler pijn ervaart. Volker Morawe en Tilman Reiff bewerken het klassieke Pong en leggen de ene spelershand in een pijnzone terwijl de andere hand de controler bedient. Wie de bal niet terugkaatst, krijgt een stroomstoot, een warmtestraal of een zweepslag. Bonusrondes zorgen voor de drie geselingen tegelijk. “Pijn ervaren en geconcentreerd blijven is een extra uitdaging op zich. (…) Op de bijgesloten foto’s zie je wat het spel tot bloedens toe met je hand kan aanrichten. Beslist een unieke ervaring, maar niet weggelegd voor tere zieltjes” besluit het artikel. Is de realiteit van een game fictie? Geen idee, maar de website is in elk geval echt: www.painstation.de.  We hadden de machine zo graag naar Kortrijk gehaald, maar ze is reeds verhuurd. 

(2) Vijfendertig jaar na de première van Coppola’s eerste The Godfather verschijnt een game met een scenario dat vrijwel gelijkloopt met de film. Voor wie vertrouwd is met het jargon: de spelconsole voelt intuïtief aan. De wurggreep voer je uit via de knoppen L3 en R3 en het wurgtouw bedien je met L1 en R1.  Voor wie niet vertrouwd is met het jargon: je knijpt de lucht uit de strot van je slachtoffer, zijn hartslag voel je in het ‘bakje’, die klopt steeds trager en voelt per seconde minder krachtig aan. Is de realiteit van een game een sociale werkelijkheid?

12:49 Gepost door Benedict Wydooghe in c_ Cultuur/Kunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-02-07

Second Life voor beginners (SL, deel I)

second_life_logo Ik doceer politieke, sociale en economische geschiedenis aan de eerstejaars sociaal werk in Kortrijk.  Als ik de paragraaf over Holland en de gouden eeuw aansnijd, maak ik een opmerking over Amsterdam in de zeventiende eeuw.  Terloops vertel ik erbij dat het huidige Amsterdam nagebouwd is in Second Life.  Vrijwel elke student fronst zijn of haar wenkbrauwen en kijkt zijn buur verwonderd aan.  ‘Daar is ie weer met zijn moeilijke woorden’ zie ik ze denken.  ‘Wie kent Second Life?’ vraag ik.  De meerderheid schud overtuigend het hoofd en denkt dat het om een historisch begrip gaat.  Welgeteld één student en één studente weten het en steken onzeker hun hand op.  De rest kent SL niet en hoorde er nooit van.  Dat verbaast me.  Of die twee een avatar hebben?  Neen, die hebben ze niet.  ‘Een avatar?’  Ja, een personage waarmee je doorheen het spel beweegt.  Het woord betekent incarnatie.  En dat is wat je doet op Second Life.  Je incarneert als het ware in een personage dat al dan niet op je lijkt, je wandelt of vliegt doorheen decors die al dan niet naar een realiteit verwijzen.  Praten doe je via chat met personages in je buurt. 

Harvard bouwde er z’n universiteits en proffen geven er college (trailer op http://blogs.law.harvard.edu/cyberone/).  Praga Khan gaf in de nabijheid van het virtuele atomium een lifeconcert, het tijdschrift Humo onderhoudt er een park en Zweden opende als eerste land z’n ambassade.  Allemaal in SL.  SL behoort tot de categorie van de MMORPG’s, de Massive Multiplayer Online Role Playing Game waarbij spelers (digitale) sociale vaardigheden ontwikkelen om zich te bewegen, te gedragen en te leven in de virtualiteit.  Die sociale vaardigheden gelijken aardig op de sociale vaardigheden in je… jawel… First Life. 

Misschien moet ik mijn studenten er toe aanzetten om een avatar te maken?  Dan organiseren we de cursus geschiedenis wel ergens in Amsterdam, of gaan we op studiereis naar Humopark en de Zweedse ambassade.  Via een SLurl raak je zo ter plaatse.  En terug.  Wie niet in de onderwijstoepassingen gelooft, laat zich overtuigen op http://elearning.surf.nl/e-learning/artikelen/3677 of http://www.edusite.nl/edusite/nieuws/16344.  Wie er wel in gelooft volgt deze instructies: 

 

Geen SL?  Surf naar www.secondlife.com, klik op 'join' en maak je profiel (kies naam, voornaam en avatar) en download de software.  Na de installatie begin je met een rondleiding op een eiland.  Je leert er elementaire vaardigheden zoals je kledij aanpassen, wandelen, vliegen, landen, voorwerpen verplaatsen…  Na de eenvoudige inschrijving en training die al bij al tussen de twintig minuten en een uur duurt, kan je de nieuwe wereld in. 

 

Wel SL?  Rechtstreeks naar het Humopark, ik zit er op een bankje bij de avatarsculptuur van Guy Mortier: http://slurl.com/secondlife/Jin%20Ho/140/184/68/?title=HU.... 

 

PS.  Moeten we een dress-code afspreken voor studenten die de cursus op SL volgen?  Misschien is het toch wat raar als je de les binnenkomt met ezelsoren.  Doorgaans worden die door de docent gegeven. 

11:27 Gepost door Benedict Wydooghe in s_Second Life | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-02-07

Gamen voor een heldere kijk

unreal-tournament-2007

Wetenschappers van de universiteit in het Amerikaanse Rochester lieten twee groepen studenten één uur per dag gamen. De ene groep speelde Unreal Tournament, een complex schietspel waarbij de reactiesnelheid uiterst belangrijk is. De andere groep mocht met het simpelere puzzelspel Tetris aan de slag.

Na dertig uur spelen werd het gezichtsvermogen van de proefpersonen getest. Bij de Tetris-spelers was geen verbetering merkbaar, maar de andere groep scoorde 20 procent hoger.

"Zulke actiespelletjes wijzigen de manier waarop onze hersenen visuele informatie verwerken", zegt professor Daphne Bavelier. Onze hersenen worden tot de limiet gedwongen en een getraind brein profiteert daarvan in het dagelijkse leven".

sp

(Bron: De Standaard, 10 februari 2007 en www.rochester.edu/news/show.php?id=2764)

16:54 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-02-07

Don't play. Volunteer!

Vanavond speel ik met mijn oudste zoon Medal of Honor.  We doen dat graag.  Spelen?  Ja, gamen.  Op de kaft staat er You don't PLAY, you VOLUNTEER.  Simon is net geen tien en spreekt het Engelse 'Medal of Honor’ onwennig letterlijk uit. 

MedalSamen zijn we, zoals de achterflap het zegt 'tot op de tanden gewapend' met authentieke wapens uit de jaren veertig.  We stormen uit een ponton op het strand in Normandië (op www.speeleiland.nl/spel/normandie_invasie.html zit je aan de andere kant om ons te beschieten), later nemen we de brug bij Nijmegen in en saboteren U-boten om de "nazi-oorlog" te stoppen.  ‘Is dit echt gebeurd’ vraagt hij?  We spelen een 12+ singleplayer met een agressiesymbool.  De hele tweede wereldoorlog wordt ons niet uitgelegd door een gids of een lesgever, neen, we maken het mee, we maken juiste en verkeerde keuzes en we komen op historische plaatsen die er verbluffend echt uit zien.  Kijk papa, daar waren we op reis!  Hoe lang duurt de tweede wereldoorlog?  Waarom hebben de uniformen een kakikleur?  Het zijn vragen die ik met plezier beantwoord.  Tja, het kind leert er wat van... ondertussen knalt hij de ene Nazi na de andere neer.  Of zijn het gewoon Duitsers?  Voor hem maakt het niet zoveel uit, maar voor wie in het zwaar gebombardeerde Londen woonde is het onderscheid zonneklaar.  Of zijn het poppetjes in een spel?  Ik weet het niet en mijn zoon evenmin.  Het antwoord van een bejaarde oorlogsveteraan uit Londen schept evenmin klaarheid.  In elk geval laat de game overduidelijk enkel overwinnaars aan het woord.  Ook de gamemaker moet keuzes maken, uiteraard.  Heeft de historische verliezer recht van spreken?  Of recht van gamen?  Ideologisch ligt het moeilijk...  En trouwens, wat als Adolf Hitler games als medium ter beschikking had?  Nu deed hij het met cinémajournaals, film en radio.  Ideale propagandakanalen in de jaren dertig...  Zou het Derde Rijk even snel gevallen zijn als iedereen tijdens het interbellum Nazigames speelde?  Als de VS en Engeland voldoende vertrouwd waren met de Nazi-ideologie?  Want wellicht is gamen (nog) niet nationaliteitsgebonden?  Wellicht niet.  Videospellen weerspiegelen soms of misschien zelfs vaak een ideologie.  Willen wij dat kinderen ideologische keuzes maken via games?  Maken kinderen/volwassen überhaupt keuzes via games?  In elk geval is dit een themadiscussie die me nauwer aan het hart ligt dan de relatie tussen geweld en games.  Ideologie en games lijkt stukken gevaarlijker én onbesprokener dan de relatie met geweld. 

 

Op Second Life kwam ik onlangs in een cyberbetoging terecht.  Avatars betogen er tegen affiches van Extreem rechts.  Ook in cyberspace blijken weerbaarheid en emancipatie, gezond verstand en een heldere geest vaardigheden en ja, zelfs noodzakelijkheden.  ‘Papa, let op je spel.’  En even later, na de zoveelste dode; ‘waarom maakten de nazi's zoveel ruzie?’  ‘Ja jongen, jij bent wel aan het schieten hé…’  Kijk eens op http://nwn.blogs.com/nwn/2007/01/stronger_than_h.html en www.heelhelder.nl/heelhelder-in-dialoog/nieuws-achtergron....  Het lijkt een nieuwe manier om te zeggen ‘ik weet het ook niet…’ 

Don’t play. Volunteer!


13:31 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-07

-

 

12:51 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-02-07

Remember the PacMan quote...

"Computer games don't affect kids; I mean if Pac-Man affected us as kids, we'd all be running around in darkened rooms, munching magic pills and listening to repetitive electronic music."

Kristian Wilson, Nintendo VP, 1989

20:41 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De slechte smaak van Gust De Meyer

GustDeMeyer

 

Niet dat de ouders soms al niet proberen hun kids bij te benen.  Gevreesd mag worden dat zij nooit de digitale taal zullen spreken waarmee de kids opgroeien." 

 

Op 18 oktober 2006 geeft Gust De Meyer een lezing aan de Vrije Universiteit van Brussel over games en geweld.  Als geïnteresseerden ter zake zijn Stefaan Pleysier en ik bij de vroege inschrijvers en en trekken we nu met de trein naar Elsene met onder onze arm een pak kranten.  In het Belang van Limburg lezen we een artikel over Bully, het spel waar iedereen al een mening over heeft, nog voor het uit is. 

Tussen een handvol VUB-studenten laten we ons boeien door de professor populaire cultuur.  Tijdens de lezing maakt De Meyer er gebruik van om zijn boek ‘De beste smaak is de slechte smaak’ voor te stellen.  Het boek verwijst zowel in de inhoud als in de titel naar Steven Johnsons ‘Everything bad is good for you’ waarin Johnson stelt dat game en film niet dommer maken, integendeel.  Deze media stimuleren het brein.  Dit is een ander verhaal dan wat we gewoon zijn.  Negatieve beïnvloeding door mediageweld en –seks staat veel meer in de kijker.  Gust De Meyer stelt tijdens het college overtuigend dat we beter worden van populaire cultuur.  Tegelijk past hij het onderzoek van zijn collega toe op Vlaanderen.  Op de achterflap van zijn boek en binnenin schrijft hij onomwonden “het blijkt inderdaad dat de beste smaak van de slechte smaak is, als we ons (…) concentreren op de complexiteit van de hedendaagse populaire cultuur.” 

Na afloop van het college zoeken Stefaan en ik De Meyer op en vragen we hem of hij geen zin heeft om de lezing in Kortrijk te geven.  Ons bewust dat we eigenlijk met de deur in huis vallen, vertellen we hem van het congres en het opzet.  Maar De Meyer reageert zeer enthousiast en heeft niet veel nodig om overtuigd te worden.  Bovendien geeft hij ons een tip.  Zijn assistent Steven Malliet werkt  aan zijn doctoraat rond games.  Misschien straks eens bellen naar Steven?  Wat denk je Stefaan? 

 

In folio:  DE MEYER G.  De beste smaak is de slechte smaak.  Populaire cultuur en complexiteit.  Acco, Leuven, 2006, 260 p.  

Digitaal:  DE MEYER G.  De socio-culturele betekenis van Pac-Man.  Naar aanleiding van 25 jaar Pac-Man en 50 jaar Namco.  www.kapingamarangi.be/downloads/pacman.pdf, 2006, 6 p.

 

 

11:18 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-02-07

Lezingen, debatten en workshops

Mensen reageren enthousiast aan de oproep om een bijdrage te leveren aan het congres rond gamen en film, geweld, angst en onzekerheid.  Hebben reeds toegezegd:

Gust De Meyer                

Hoogleraar populaire cultuur, Katholieke Universiteit Leuven, Centrum voor Mediacultuur en Communicatietechnologie.  Lezing met als thema Onnodig verontrust... Videogames en geweld.

Jan Van Looy                        

Katholieke Universiteit Leuven, Instituut voor Culturele Studies. Schreef het eerste doctoraat over games met als titel ‘The Promise of Perfection: A Cultural Perspective on the Shaping of Computer Simulation and Games’.

Lezing met als thema What’s the story? Het verhaal van/in computergames.

Steven Malliet

Katholieke Universiteit Leuven, Centrum voor Mediacultuur en Communicatietechnologie.  Lezing met als thema’s Inleving in een virtueel karakter, of Een uitdaging voor de videogame effect theorie.

Marc De Kesel                      

Arteveldehogeschool Gent, Heyendaal Instituut K.U.Nijmegen en Jan van Eyck Academy Maastricht.  Lezing met als thema Teder pleidooi voor een cultuur van het geweld. Over moralisme, jeugd en agressieve beeldcultuur.

Philip Dutré               

Hoofddocent computer graphics, Katholieke Universiteit Leuven, Departement Computerwetenschappen. Lezing met als thema Computer Graphics. De zoektocht naar digitaal visueel realisme.

Brigitte Adriaensen

Katholieke Universiteit Leuven, Departement Literatuurwetenschappen. Lezing met als thema Het spel begint: wie er niet bij is, heeft pech. Over ironie en geweld in hedendaagse films.

Bert Lambeir

Katholieke Universiteit Leuven, Faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen.  ‘Hoezo pedagogisch?

Karel Vannieuwenhuyse

Katholieke Universiteit Leuven, Academische Lerarenopleiding Letteren, en leerkracht geschiedenis in het Sint-Jozefsinstituut Handel en Toerisme Brugge.

Lezing met als thema Bronnenkritiek op audiovisueel materiaal.

Jensen Dehaes

Stafmedewerker audiovisuele kunsten, Wisper.  Lezing/workshop met als thema Alternate Reality Gaming, of Playing the News.

Gio De Weerd & Els D’hollander

Pax Christi Vlaanderen, over de invloed van geweld in de media (naar aanleiding van de studiedag GEWELDig).

Katelijn Vanzegbroeck

Studiedienst gezinsbond, verantwoordelijk voor media en informatiemaatschappij. 

Wim Bekkers

NICAM/Kijkwijzer, Nederland.  Lezing over Kijkwijzer, op naar een Vlaamse tegenhanger?

Jekino Films

Presenteert een workshop: Ingebeeld 2

Lessen in het donker

Presenteert een workshop.

 

 

13:03 Gepost door Benedict Wydooghe in o_Onderzoek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-02-07

Ze sijpelen binnen...

De uitnodigingen voor de sprekers die potentieel kunnen deelnemen aan het congres rond het thema games, films en geweld zijn nu een halve maand de deur uit.  Via mail, telefoon en andere media contacteerden we een hoop specialisten die thuis zijn in gamen, geweld en film en stelden we hen ons project voor.  De oproep was breed invulbaar en klonk zo...

 

Geachte,

 

Op 18, 19, 20 en 21 april 2007 organiseert het Expertisecentrum Maatschappelijke Veiligheid (KATHO dept. Ipsoc) samen met het kunstencentrum Buda Kortrijk een mediavierdaagse rond film- en gamegeweld, angst en onzekerheid. 

 

We weten dat u met dit thema bezig is.  Doel is om de verschillende actoren en dito invalshoeken rond de tafel te brengen om via theoretische lezingen én praktische workshops een brede kijk op het fenomeen te ontwikkelen. Het project gaat in op dit actueel en maatschappelijk relevant debat; het beslecht dit debat niet maar verlaat de simpliciteit van de gepolariseerde standpunten. We exploreren de achtergronden van onze vermeende, hedendaagse interesse en fascinatie voor geweld in de collectieve verbeelding. We stellen de vraag ‘of en hoe we moeten omgaan met virtueel geweld’. Het project stimuleert de dialoog en het debat over geweld in films en games, over angst en onveiligheid tussen jongeren en hun ouders, tussen gamers en niet gamers, tussen de liefhebbers van nouvelle violence, de jongerenbegeleiders en de jeugd- en vormingswerkers, de leerkrachten en leerkrachten in opleiding, ouderverenigingen...

 

Tijdens de vier dagen wisselen academische zittingen en videopresentaties, workshop, lezingen en kunstige installaties elkaar af. Graag zouden wij ook u aan het woord laten.

 

Praktisch:

Het thema is breed en laat alle invalshoeken toe. Ook de werkvorm (een lezing, een workshop of een panelgesprek) is nog te kiezen.  Suggesties zijn welkom, uiteraard.  De lezingen, spreekbeurten, voordrachten en debatten vinden plaats op donderdag en vrijdag 19 en 20 april, tussen 10.00 uur en 17.30 uur en worden doorkruist met animaties.  Op woensdag en zaterdag is een puur animatief programma voorzien. 

 

Als u geïnteresseerd bent om dit programma mee in te vullen, wil dan deze mail beantwoorden met een korte schets, een synopsis van uw inbreng. 

 

Hopend op een reactie,

Met vriendelijke groeten,

Stefaan Pleysier en Benedict Wydooghe

 

www.katho.be

www.katho.be/ipsoc/emv

www.budakortrijk.be

23:25 Gepost door Benedict Wydooghe in o_Onderzoek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The Godfather_Wii

godfather

 

 

 

 

Stefaan stuurde me onlangs deze url door www.insidegamer.nl/wii/thegodfatherblackhandedition/videos/1561.  Spannend, en niet alleen om te zien...  Hoe lang zou je erover doen om dit 'niveau' te bereiken?  Hoe vaardig moet je hiervoor zijn?  Zijn die vaardigheden ook in andere contexten te gebruiken? "Met de Wii is alles net echt, ook halswervels breken" klinkt het door Ronald Meeus in De Morgen (31 januari 07). "Wie dacht dat de revolutionaire spelconsole Wii zich louter leende voor een gezellig potje virtueel tennis met het hele gezin, is eraan voor de moeite. Nekken breken, strottenhoofden dichtknijpen of ledematen afzagen wordt voortaan realistisch geënsceneerd in uw woonkamer. Door de natuurgetrouwheid van de bediening van de Wiispelconsole wordt de grens tussen simulatie en (geweld)daad dunner dan ooit."   Hoe weet Ronald Meeus dit allemaal?  Speelt hij de spelletjes?  Of heeft hij het filmpje gezien?  En als hij al spelletjes speelt, hoe weet Ronald dat dit spelletje bijzonder goed gelijkt op het echte afzagen van een ledemaat of een echte nek breken?  Ik kan die vergelijking niet maken.  Ik brak nooit een nek in het echt, zaagde nooit ledematen af...  Zou Ronald ooit...

Of maak ik een redeneerfout?

 

 

15:17 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Infowarroom

Morgen komen we samen met de mensen van Victoria de Luxe om de opening van de mediavierdaagse te organiseren.   De 'kick off' zou een 'infowarroom' zijn met aandacht voor gamen.  

Een Infowarroom is een live multimedia spectakel dat duiding zoekt bij de culturele, politieke, sociale en economische betekenissen van het gamen. Terwijl projecties van televisiefragmenten, compilaties, filmclipjes de achtergrond beheersten luisteren we op de voorgrond naar gastsprekers (journalisten, Tv-makers, critici, wetenschappers, mediatheoretici, publicisten, kunstenaars,...).  Zij analyseren de beelden, brengen een column te brengen, zorgen voortegenspraak of verwarring. Infowarroom heeft een grote aantrekkingskracht naar het jonge publiek en betrokken professionals.

 

Doelstellingen

Dit project stelt onderzoek naar de hedendaagse beeldcultuur centraal. We worden dagelijks geconfronteerd met een overvloed aan beelden. Voor de meesten is tv dé informatiebron. Daarbij wordt zelden getwijfeld aan de objectiviteit van de beelden, terwijl beelden in de werkelijkheid echter nooit los te zien zijn van de context die ze produceert. Voir c’est croire en dit heeft zijn gevolgen voor de manier waarop we de ‘gecreëerde’ werkelijkheid ervaren.

Tegenover deze beeldenovervloed staat het feit dat het onderwijs ons leert om te gaan met tekst, maar niet met beelden. Infowarrroom wil een antwoord zijn op de nood aan digitale geletterdheid.  

De bedoeling is om het thema 'gaming' vanuit verschillende perspectieven te belichten. We stellen als rode draad doorheen de avond een evolutie van micro- over meso naar macroperspectief. Het macro-niveau focust op de maatschappelijke effecten/context van het gamen. Het mesoniveau is dat van o.m. de bedrijven die de games maken en verkopen. Op micro-niveau willen we voornamelijk de individuele ervaring van het gamen belichten. Binnen deze niveaus is het belangrijk dat we – eigen aan de werking van  Victoria Deluxe -  verder gaan dan het academische discours, maar een verwevenheid van getuigenissen creëren tussen de theoretische bevindingen en de getuigenissen uit de dagelijkse realiteit mbt 'gaming'.

 

Een overzicht van de reeds gerealiseerde programma's van afgelopen seizoen: www.infowarroom.nl.  De 3 Infowarrooms van Victoria Deluxe zijn te bekijken op www.tvdeluxe.be  en www.victoriadeluxe.be.  

 

 

INFOWARROOM  ROND  GAMING-GAMECULTUUR

 

co-product = Katho – Ipsoc Kortrijk en Buda KC

 

Naar aanleiding van de congressen/festivals rond 'gaming' die zowel in Buda KC als in Vooruit KC plaatsvinden, zullen er twee dezelfde Infowarrooms plaatsvinden in deze kunstencentra. In afspraak met De Balie wordt Infowaroorm in Vooruit live gestreamd.

 

PRAKTISCH

Woensdag 18 april 2007, 20u15:  Buda KC Kortrijk (cinemazaal)  (Broelkaai 1 b, 8500 Kortrijk)

Woensdag 23 mei 2007, 20u:  Vooruit KC  Gent (Sint-Pietersnieuwstraat 23, 9000 Gent)

13:50 Gepost door Benedict Wydooghe in o_Onderzoek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-02-07

Phil Dutré doet mee!

PD

Een van de eerste mensen die reageerde op onze oproep om een lezing te geven rond het thema 'games, film en geweld' was Phil Dutré.  Professor, dr. ir. Philip Dutré van het Computer Science Departement (Computer Graphics) is niet de meest evidente spreker voor wat betreft een 'sociale benadering' van het thema, maar als technicus verzorgt hij binnenkort een lezing in het kader van 'Lessen voor de 21ste eeuw'. 

Ik ontmoette Phil op een cursus die gedoceerd werd door Jan Van Looy, een jonge doctorandus die het eerste doctoraat over gamen schreef.  Voor Phil was de cursus rond gamen naar zijn eigen zeggen een "vorm van ontspanning."

Zie: www.cs.kuleuven.be/~phil en http://phildutre.blogspot.com/

 

00:31 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-02-07

Een actueel thema...?

-----------------------------------------------------------------

 

De discussie rond film, games en geweld actualiseert zich regelmatig door nieuwe en spraakmakende incidenten en steeds opnieuw duiken dezelfde vragen op. Soms impliciet en vaak expliciet legt men de link tussen het reële geweld van de drama’s en het virtuele geweld in films en games.

Op 18, 19 en 20 april 2007 organiseert het Expertisecentrum Maatschappelijke Veiligheid, i.s.m. het kunstencentrum Buda Kortrijk en Victoria DeLuxe, een mediadriedaagse met als titel ‘Game over. Over film- en gamegeweld, angst en onzekerheid’.

Het doel is om tijdens deze driedaagse verschillende actoren en dito invalshoeken rond de tafel te brengen om via theoretische lezingen én praktische workshops een brede, en relativerende kijk op het fenomeen te ontwikkelen. 'Game over?' gaat in op dit actueel en maatschappelijk relevant debat; het beslecht dit debat niet maar verlaat de simpliciteit van de gepolariseerde standpunten. Het verband tussen reëel geweld en virtueel geweld wordt op zijn wetenschappelijke merites beoordeeld, en we exploreren de achtergronden van onze vermeende, hedendaagse interesse en fascinatie voor geweld in de collectieve verbeelding. We stellen de vraag ‘of en hoe we moeten omgaan met virtueel geweld’. Maar het is meer dan 'praten over' een druk besproken thema; vóór- en tegenstanders van geweld in films en games gaan het debat aan en 'praten met' elkaar.

Het project stelt zich met andere woorden als doel dialoog en debat over geweld in films en games, over angst en onveiligheid, op gang te trekken tussen jongeren, gamers, liefhebbers van nouvelle violence, jongerenbegeleiders en jeugd- en vormingswerkers, politiemensen, leerkrachten en leerkrachten in opleiding, ouderverenigingen, communicatiespecialisten en cultuurfilosofen...

------------------------------------------------------------------

 

 

15:03 Gepost door Benedict Wydooghe in o_Onderzoek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |