11-03-07

Beeldtaal? Ja, andersgeletterd!

Ik leer de term media-educatie als ik negentien ben.  We zijn ergens begin jaren negentig. Media-educatie, waaw! Ik studeer aan de hogeschool Ipsoc in Kortrijk en zit ondertussen in het tweede jaar Sociaal Cultureel Werk. Ik mag/moet op stage. Als stageplaats kies ik het Media OpleidingCentrum in de Zuidstraat in Brussel. Het MOC is een educatieve dienst die vormingen en trainingen heeft in het lager en secundair onderwijs in Brussel. De vormingen spitsen zich toe op de beeldtaal.  Hoe maak je beeld?  Wat is de zeggingskracht ervan?  Hoe manipuleer je beelden? Leerlingen onderzoeken de vragen actief. Al doende. Tegenwoordig doceer ik gelijkaardige cursussen aan de hogeschool.expressie1

Op de stageplaats begeleidt Didier Schretter me. Hij heeft net een educatieve video uit over mediavorming. Zijn project heet ‘Schuim’ en dankt zijn theoretische grond aan het boek - zeg maar gerust bijbel - van Len Masterman ‘Teaching the Media’.  Het boek is nu nog actueel. De eerste opdracht die Schretter me geeft is het bekijken van zijn video en het lezen van Masterman. Makkelijk zat, denk ik. Maar niets is minder waar. Ik ben negentien en Masterman overdondert me met Althusser, Barthes, Freire, Gramsci en Poulantzas. Ik slik even. Achtereenvolgens stelt Masterman de vragen ‘Waarom onderwijzen over media?’, ‘Welke begrippen vatten de media?’ en ‘Waarom is media-onderwijs niet succesvol?’ Masterman beschrijft begrippen die bruikbaar zijn bij alle media-analyses. Zodoende breekt hij met de onderwijstraditie die de uniciteit van elk medium vooropstelt. Deze aanpak resulteert in kritische benaderingen. Voor games moet deze oefening nog gemaakt worden, maar ze is perfect mogelijk.
Ondertussen zijn we zestien jaar verder. Het MOC bestaat niet meer. De problematiek van de nieuwe geletterdheid en de actualiteit van Masterman zijn helaas gebleven. En, nog steeds is er weinig aandacht voor media-educatie en is media-onderwijs niet succesvol. De recente studie van Annemie Goegebuer (2004) toont dit voortreffelijk aan op www.ond.vlaanderen.be/nieuws/2004pers/files/AVM.pdf.

En toch heeft media-educatie een potentieel. Een handvol andere organisaties overleefde wel, een aantal nieuwe waagden zich op de mediamarkt. Deze organisaties hebben duidelijk iets te bieden als het gaat over het onderwerp film, games en geweld. Zij maken virtueel geweld tot voorwerp van reflectie. Hierbij vertrekken ze niet van reële angsten maar van de sublimatie ervan. Dit soort vormingswerk doorprikt clichés, plaatst wat je ziet in perspectief, decodeert, ontmijnt. Vragen die dan aan de orde zijn, zijn semantisch. ‘Hoe lees je een film?’ ‘Hoe lees je een game?’ Door beeld te definiëren als gemanipuleerde werkelijkheid leren kleuters en scholieren, leerlingen en studenten dat het audiovisuele kennis en beeldvorming richting geven. Daardoor ontwikkelt elk individu, hoe oud ook, een kritische attitude.  Audiovisuele vorming is “het middel bij uitstek om de algemeen culturele geletterdheid en burgerzin” aldus Annemie Goegebuer. 

------------------

MASTERMAN L.  Teaching the media.  Nederlandse samenvatting uit 1987 door Henk van Helvoort & Dirk Schouten op: http://utopia.knoware.nl/users/schoutdi/dutch/teaching.ht.... 

Een internationale lijst van mediavormingsorganisaties op: http://interact.uoregon.edu/mediaLit/JCP/contacts/contact....

21:18 Gepost door Benedict Wydooghe in v_Vorming | Permalink | Commentaren (1) | Tags: althusser, barthes, freire, gramsci, poulantzas |  Facebook |

Commentaren

beeldend kunstenaar jammer dat beeldcultuur nog niet onderwezen wordt op elke school, dan krijgen wij minder plastische chirurgie

Gepost door: dahlia van deb burg-ziv | 18-10-07

De commentaren zijn gesloten.