15-03-07

De 23 stellingen van Marc De Kesel

MarcDeKeselOp Game Over houdt filosoof Marc De Kesel een teder pleidooi voor een cultuur van geweld. Zijn lezing met de titel Als lucht bij longen gaat over moralisme, jeugd en agressieve beeldcultuur en is opgehangen aan drieëntwintig stellingen. Dat de heersende beeldcultuur ons dagelijks met een overdosis geweld overspoelt, is zaak. Minder duidelijk is of we daarom dan maar best alle geweld uit het beeld bannen. Zit het geweld daarvoor niet net iets te diep in de mens? Mogelijks is de band tussen beeld en geweld te nauw opdat de aan beelden verslingerde moderne mens het zonder geweld kan stellen. Marc De Kesel, lesgever aan de Arteveldehogeschool Gent, het Heyendaal Instituut van de Radboud Universiteit in Nijmegen en de Jan van Eyck Academy in Maastricht, gaat dit soort vragen niet uit de weg. Hij toont hoe het problematisch karakter van de beeldcultuur niet zozeer in haar gewelddadige inhoud ligt, maar in de manier waarop ze met die inhoud omgaat en het geweld in ‘cultuur’ brengt.  Een citaatje uit de stellingenreeks om je op te warmen dat doet denken aan The Matrix en de Matrixruimte. 

“We geloven graag dat die beelden het medium zijn dat ons met de realiteit in verbinding stelt, maar de facto dienen ze om ons daar vooral van weg te houden. Dagelijks pretendeert het televisiescherm ons een blik op de werkelijke wereld te gunnen, maar de vraag is of het die wereld niet vooral achter dat scherm houdt? Het is in ieder geval een uitgelezen list om onszelf, die knus vóór het scherm hebben postgevat, heerlijk ver van de gewelddadige realiteit te wanen. De schermen waarop we onze wereld laten verschijnen, vormen een uitstekend ‘apotropaion’ (afweermiddel) om de wereld op afstand te houden. Wat houden we op afstand? Niet zozeer de echte werkelijkheid, maar veeleer het feit dat geen enkel beeld, geen enkele representatie, in staat is die echte werkelijkheid present te stellen. Wat het beeld op afstand houdt is het beeldmatige, het onoverwinnelijke alsof-karakter van het beeld. Wat we niet zien als we tv kijken is de tv ‘zelf’, zijn tv-matigheid. In feite had Plato dit al door. De fameuze grot waar iedereen hem van kent, was vol schaduwen, vol beelden. Maar dat was nu net wat niemand zag, want iedereen hield die beelden voor de realiteit zelf. In onze moderne beeldcultuur is het niet anders, op dat éne feit na: er is voor ons geen ware wereld meer buiten de grot. Die grot valt nu samen met de grenzeloosheid van ons universum en we moeten het daarbinnen met die beelden stellen, beelden die we niet eens voor schaduwen kunnen houden omdat we niet meer weten waarvan ze de afschaduwing zouden kunnen zijn.”

------

Marc De Kesel, donderdag 19 april om 15 uur, plenaire lezing Als lucht bij longen.  Voor wie in E-cultuur in het algemeen geïnteresseerd is, leest DE KESEL M., BRESSELEERS B. & KNOPS J. (Eds.). Messages, sms- en chat-cultuur van jongeren. Mens & Cultuur Uitgevers, Gent, 2005, of klikt op de foto.

.

16:54 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

HOMO

Gepost door: Mjjjj | 19-09-08

lezing David Grossman en de roman Zie:Liefde Ik was op 24 maart ll. bij Fons Buyens tijdens uw lezing aldaar. Zeer interessant.
Ik was jaren geleden al gefascineerd door het niets, het buiten, Blanchot,enz. Ik herkende het ook in de romans van Castaneda: de Tonal en de Nagual.(God in de roman zie:liefde?)
Op een gevel in Firenze zag ik de Nagual afgebeeld
en schreef toen dit gedicht:
DE ENGEL VAN DE NAGUAL naar Castaneda.

De lach breekt open
vorm, zin, verband,
bouwt gekke, wankele bruggen
van één moment
van de ene babyhand
naar de andere.

Wie zei dat de engel
ernstig is?
Dat was zeker een intellectueel.

Telkens de kleuter
zijn blokkentorentje breekt
schatert de engel
van de Nagual.

Lieve Vandermeulen.

Gepost door: lieve vandermeulen | 26-03-10

lezing David Grossman en de roman Zie:Liefde Ik was op 24 maart ll. bij Fons Buyens tijdens uw lezing aldaar. Zeer interessant.
Ik was jaren geleden al gefascineerd door het niets, het buiten, Blanchot,enz. Ik herkende het ook in de romans van Castaneda: de Tonal en de Nagual.(God in de roman zie:liefde?)
Op een gevel in Firenze zag ik de Nagual afgebeeld
en schreef toen dit gedicht:
DE ENGEL VAN DE NAGUAL naar Castaneda.

De lach breekt open
vorm, zin, verband,
bouwt gekke, wankele bruggen
van één moment
van de ene babyhand
naar de andere.

Wie zei dat de engel
ernstig is?
Dat was zeker een intellectueel.

Telkens de kleuter
zijn blokkentorentje breekt
schatert de engel
van de Nagual.

Lieve Vandermeulen.

Gepost door: lieve vandermeulen | 26-03-10

De commentaren zijn gesloten.