20-03-07

Jeroen Lemmens’ gameverslaving

wow_logo_tcg_kleinRobin (20) is een student in Amsterdam.  Hij heeft het afgelopen jaar nauwelijks tentamens gehaald en gaat niet meer naar colleges.  Als zijn huisgenoten vragen of hij mee uitgaat, heeft hij daar vrijwel nooit tijd voor. Hij is druk met het spelen van World of Warcraft. Een paar maanden geleden had Robin nog een baantje in een callcenter, maar daar is hij de afgelopen weken niet meer verschenen.  Ondanks de duidelijke problemen die het spelen veroorzaakt, vindt Robin het geweldig.  In het spel bereikt hij tenminste iets.  In tegenstelling tot de werkelijke wereld, wordt Robin in Wow gerespecteerd.  Daar is hij een waardevolle aanwinst voor de spelersgroep.  Volgens Robin is de werkelijkheid slechts een van de vele realiteiten waar hij zich kan bevinden.  Hij speelt graag de hele dag online games omdat de werkelijkheid doorgaans zijn minst favoriete realiteit is.”
11070-forside1Voor me ligt een splinternieuw boekje met als titel ‘Gameverslaving’. Het is geschreven door een Nederlander, een zekere Jeroen S. Lemmens. Over de auteur vernemen we niets, niet op de achterflap noch binnenin. Het boekje focust deskundig op het fenomeen gameverslaving en is logisch opgebouwd. Het gaat over de aantrekking van games, de soorten games, over de gevolgen van gamemisbruik, het herkennen van dwangmatigheid, de behandeling… Het boekje is geschreven voor een lekenpubliek van hulpverleners en ouders. ‘Gameverslaving’ helpt het fenomeen informatief en niet normatief kaderen én relativeren.  De koppeling van het begrip verslaving aan games lokt immers paradoxale reacties op.  Spelers gebruiken het woord ‘verslavend’ om aan te geven hoe leuk een spel is en hoe lang je ermee kan spelen, zoals Koen Gadeyne elders op de blog getuigt. Toch roept de term verslaving ook andere reacties op die doen denken aan het gebruik van drugs, alcohol of tabak. “Daarom reageren spelers vaak wantrouwend op wetenschappelijk onderzoek dat hun favoriete tijdverdrijf in verband brengt met verslavingen.”  Kijk maar naar de reactie van Koen, die illustreert dit voortreffelijk. De auteur, Jeroen S. Lemmens omschrijft dit fenomeen als volgt. “Het is ironisch dat spelers willen dat hun games verslavend zijn, maar dat anderen niet mogen beweren dat ze er verslaafd aan kunnen raken.  Games hoeven niet per definitie te leiden tot verslaving. Joris is een jaartje ouder dan Robin uit de bovenstaande casestudie. “Joris realiseert zich na en half jaar World of Warcraft te hebben gespeeld dat hij nooit de beste zal worden. Het spel gaat volgens hem alleen nog maar om betere uitrusting en wapens en niet meer om vaardigheid in het spel. Spelers die meer tijd in het spel steken worden daardoor automatisch beter dan hij.  Hierdoor verliest hij zijn interesse en hij stopt met spelen.” Lemmens besluit zijn boek met enige relativering. “Voor de meeste spelers zijn games een plezierige en onschuldige tijdsbesteding.  Er zijn geen aanwijzingen dat gematigd gamegebruik nadelige gevolgen heeft voor de speler. (...) Iedereen heeft een ander idee over wat het belangrijkste is in een mensenleven. Het spelen van games is dat niet. Zolang games het leven van een persoon overheersen, zal hij geen werkelijk geluk kunnen ervaren. Het is echter verkeerd om daardoor de games zelf als het probleem te zien. (…)  Het is belangrijk om te beseffen dat spelen een onmisbaar onderdeel is van onze ontwikkeling.  Door games te spelen leren we sneller denken, maar ook sneller leven.  Daarnaast kunnen games het zelfvertrouwen versterken en sociale vaardigheden verbeteren.  Deze pluspunten moeten niet vergeten worden.”
Een fijne boodschap, maar al bij al hadden we een kritische publicatie verwacht. In één van de laatste regels van het boek motiveert Lemmens zijn opzet.  Hij vraagt aandacht voor gameverslaving omdat het gamen “een grote groep verslaafden aantrekt en omdat deze groep exponentieel blijft groeien. Op geen enkel moment toont Lemmens dat dit werkelijk zo is. Cijfers en tendensen ontbreken. Zijn motivatie voor het boek blijkt aldus een niet te onderschatten a-priori, waardoor de kern van het probleem op drijfzand lijkt gebouwd, en dat is jammer.

---

LEMMENS J.S.  Gameverslaving. Probleemgebruik herkennen, begrijpen en overwinnen.  SPW, Amsterdan, 2007.  De citaten lees je op p. 30, 31, 50, 139 & 140.

21:02 Gepost door Benedict Wydooghe in x_Verslaving | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Gamerecensie Gegevens over de auteur is hier http://www.swpbook.com/auteurs/lemmens

De uitgeverij heet trouwens SPW

Gepost door: Paul Roosenstein | 03-04-07

De commentaren zijn gesloten.