31-03-07

Studenten promoten hun opleiding...

Ziezo, de promofilm de de studenten afgelopen werkweek maakten en daarbij hun eigen opleiding voorstellen, staat hiernaast. Auteurs zijn Ilse Cleenwerck, Pieter Demeulemeester, Tom Vandichel, Sofie Peene, Tomas Brulez, Cedric De Winne, Rutger Lemahieu en Robin Matysen.

17:30 Gepost door Benedict Wydooghe in v_Vorming | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-03-07

De beeldtaal in 'The Matrix'

matrix“We hebben een leerrijke en vooral leuke werkweek achter de rug,” getuigt een studente na een werkweek creatief denken en video.  Ik lees haar zin op het evaluatieformulier opnieuw en bedenk dat ik daar blij om ben.  De studenten van het tweede jaar Bachelor in de maatschappelijke veiligheid hebben net een verkenningsstage van zeven weken achter de rug.  Nu ze terug op school zijn, hebben ze elkaar veel te vertellen, niettegenstaande er daar deze week weinig tijd voor was.  Dinsdag, bij de aanvang van deze week kregen ze input over creatief denken en beeldtaal.  Mijn collega Veerle Dupont nam het creatieve luik voor haar rekening, ikzelf doceerde het luik beeldtaal.  Als uitgangspunt voor de cursus namen we de trilogie The Matirx onder de loep.  Het valt niet te betwisten dat de eerste film de beste is, daarover zijn vrijwel alle studenten het eens.  We bekijken en herbekijken de film, we tonen en bespreken wat we mooi vinden, we onderzoeken de cadrage, het tempo, de symboliek, de metaforen, de verhaallijn, de kleuren...  Op die manier leren de studenten een tweede taal: de beeldtaal en de symbolische onderlaag... Doorgaans behandelt het onderwijs die beeldtaal stiefmoederlijk.  Men gaat ervan uit dat studenten of scholieren genoeg audiovisuele prikkels krijgen en dat daar weinig over verteld moet worden.  Het beeld spreekt als het ware voor zich.  Ondertussen weten de studenten wel beter.  Een audiovisueel product is een constructie die je met veel geduld en liefde voor het medium maakt, op het eerste zicht lijkt alles vrij evident, maar wie een tweede keer kijkt, weet meer...  Enfin, het is niet evident om je verhaal te doen aan de hand van een reeks foto’s, videobeelden en klankfragmenten.  Dat ontdekken de studenten tijdens het tweede deel van de werkweek.  Na de input van de docenten is het hun beurt.  Zij moeten zorgen voor de output.  We maken werkbare groepen en voorzien hen van materiaal: een camera, een statief, licht, bandjes… een laptop om te monteren brengen ze zelf mee, een montageprogramma krijgen ze cadeau van de school. Het is woensdagmiddag 13.30.  De opdracht is eenvoudig. Maak in 48 uur een film van ongeveer 7 minuten (ja, we weten het, dit is vrij lang!) over een thema naar keuze: de film dient animatief te zijn (om de aandacht van de kijker gaande te houden), de film moet informatief zijn (uiteraard over het onderwerp) en de film moet aanzetten tot iets…  Twee groepen kozen ervoor om de opleiding Maatschappelijke Veiligheid voor te stellen, een groep koos het congres Game Over als thema en nog twee groepen belichten het thema Studeren in Kortrijk.

Terwijl ik dit schrijf krijg ik van mijn zoon een prachtige film op You Tube toegestuurd… “Papa, dit moet je zeker op je blog plaatsen, het is GTA, maar dan in het echt!!!!  Kijk maar even mee op www.youtube.com/watch?v=ZnYursz7-aY

Trouwens, het is de bedoeling dat onze studenten ook hun resultaat op You Tube presenteren.  Het eerste resultaat is binnen op: http://www.youtube.com/watch?v=j9SDwfWpCI4.

23:13 Gepost door Benedict Wydooghe in v_Vorming | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-03-07

 Een portie filmgeweld in Kortrijk

 
“Het is laat op de avond en buiten is het onheilspellend stil. Hoewel op de redactie van de krant niemand nog werkt en er geen enkel licht meer brandt, komt Alex toch afgepeigerd binnenstrompelen: hij heeft een zware dag achter de rug: hij ziet er angstig uit, voelt zich slap en heeft wallen onder zijn ogen. Hij laat zijn spullen vallen zodra hij binnen is en gaat naar de doka om de foto’s van die avond te ontwikkelen. In de stilte komt hij even op adem. Er is alleen het zachte gezoem van een zwakke lamp. De foto’s die voor zijn ogen in het zwakke licht steeds duidelijker worden, herinneren hem aan de zware avond die hij net heeft beleefd...”
 
190307-22 
 

Zo begint de kortfilm met een flinke portie geweld van drie eindejaarsstudenten van de opleiding Multimedia en Communicatietechnologie uit Kortrijk.  Door een eigenaardig toeval geef ik deze week les in hun studio, pal in het centrum van Kortrijk.  Terwijl mijn studenten een werkcollege film en creatief denken volgen op de benedenverdieping, zijn zij boven ons druk in de weer met de voorbereiding van hun volgende opnames en de montage van de shots van de vorige avond.  Het ziet er vrij professioneel uit: de camera is er een die ik niet kan betalen, revolvers en pistolen slingeren in het rond tussen hun opname-apparatuur.  Het trio Wouter Samaey, Lode Moutton en Pieter Taelman, is enthousiast over hun beelden van gisterenavond, en inderdaad: ze kunnen er wat van.  Compositie, kadrage, kleurgebruik… het ziet er goed uit.  Een schitterende reeks foto’s genomen tijdens hun opnames illustreert dit: http://users.telenet.be/kortfilm2007/Fotos.   En de mannen zijn ambitieus: ze schreven zelf het scenario, gaan op zoek naar originele muziek en ze organiseren zelf hun promotie. We zien alsvast uit naar het defitieve resultaat. Voorlopig volg je hun acties op http://users.telenet.be/kortfilm2007 en hun blog op http://kortfilm2007.blogspot.com.   Audiovisuele vorming ten top!

16:04 Gepost door Benedict Wydooghe in v_Vorming | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-03-07

Drie citaten

If you suck on a tit the movie gets an R rating. 
If you hack the tit off with an axe it will be PG.

- Jack Nicholson

 

The only way to get rid of my fears is to make films about them

- Alfred Hitchcock

 

Violence itself isn’t necessarily abhorrent. From his own point of view, Alex (in ‘A Clockwork Orange’) is having a wonderful time, and I wanted his life to appear to us as it did to him, not restricted by the conventional pieties. You can’t compare what Alex is doing to any kind of day-to-day reality. Watching a movie is like having a daydream. You can safely explore areas that are closed off to you in your daily life. There are dreams in which you do terrible things your conscious mind prevents you from doing

- Stanley Kubrick

 

23:59 Gepost door Benedict Wydooghe in v_Vorming | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-03-07

Zinloos geweld

Humo en De Standaard staan vandaag bol van het thema jongeren en geweld.  Verschillende onderzoekers, journalisten en politici concentreren zich op het thema zinloos geweld. Interessante en kritische auteurs zijn Cathy Brolet en Maarten van Dijkc.  Brolet is criminologe aan de VUB en stelt het concept ‘zinloos geweld’ terecht in vraag. Van Dijck, historicus aan de Universiteit Antwerpen vraagt zich of waarom geweld de laatste decennia steeds meer de krantenkoppen haalt, niettegenstaande het interpersoonlijk geweld sinds de Middeleeuwen daalt.

Van beiden lazen we bijdrages in De Morgen en De Standaard. Vandaag is Brolet aan het woord in Humo en een paar dagen terug verscheen een bijdrage van Van Dijck op Liberales. Van Dijck: “Vreemd genoeg behoren verstedelijking, een doorgedreven individualisering en de opkomst van de publieke ruimte tot de belangrijkste redenen voor de afname van het geweld. Als historicus is het vreemd te constateren dat de huidige geweldsuitbarstingen net aan die factoren worden toegeschreven. De hoge verstedelijkingsgraad van de Nederlanden was bijvoorbeeld één van de redenen waarom gewelddadig gedrag in onze streken al sinds de Middeleeuwen sterk terugliep. Dat had te maken met de alomtegenwoordigheid van de publieke ruimte in stedelijke leefomgevingen. Doordat mensen in steden letterlijk dicht op elkaar leefden, was de sociale controle er veel groter dan op het platteland. Hetzelfde gold voor de aanwezigheid van openbare plaatsen in steden: pleinen, winkelstraten en marktplaatsen zijn typisch stedelijke ruimtes en vergrootten in het verleden de sociale controle. Het is dus niet zo dat verstedelijking altijd en overal geweld in de hand werkt, integendeel, in onze Europese steden was de drempel voor geweldpleging veel hoger door de grotere sociale controle. (…) Ook het opkomende individualisme hoeft niet meteen met de vinger gewezen te worden om ‘geweldexplosies’ te verklaren. (…)  Slechts één ding kan met zekerheid worden geconcludeerd: de gevoeligheid voor geweld is kleiner dan ooit en de publieke opinie pikt agressieve uitschuivers absoluut niet meer, misschien maar best ook” aldus Maarten van Dijck.

---

Eens goed lachen met een portie fictief geweld, ter relativering van het bericht van gisteren?... kijk maar eens hiernaast/hieronder op Urban Chaos & Tiny Tim (wie ziet de verwijzing naar 9/11?) www.youtube.com/watch?v=srZKQoyP17A&NR, www.humo.be/cps/rde/xchg/humo/hs.xsl/DezeWeek_index_Jonge... & http://www.liberales.be/cgi-bin/showframe.pl?essay&va....

21:40 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-03-07

Bushs oorlog tegen islamofascisme

Dat games uitstekend kunnen kaderen in de propaganda-oorlog is duidelijk, een rechtstreekse link aanduiden is moeilijker.  Een bericht deze morgen in De Metro deed me denken aan het filmpje dat je hiernaast/onder bekijkt. Met het constante verwijzen naar de «anti-terreuroorlog» heeft Busch zijn doel bereikt, namelijk de installatie van een angstcultuur aldus de polemoloog Zbigniew Brzezinski, die ooit veiligheidsadviseur van president Carter was. Brzezinski beschrijft het huidige klimaat in de VS als "verdeeld, onzeker en vatbaat voor paniek."  Na vijf jaar nationale hersenspoeling zijn de VS paranoïde, veiligheidscontroles zijn dagelijkse kost en het hoofdprincipe van justitie is guilty until proven innocent.

---

Zie: www.metrotime.be/digipaperArticlenl.html?storyId=3194129 en

www.youtube.com/v/fAFM8cd1UTc.

12:32 Gepost door Benedict Wydooghe in v_Vorming | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-03-07

Zomertijd

Digitaal klinkt harder
dan in de bezemkast vallende
horlogeseconden. Zonder gaat de zon
ook wel onder, de computer heeft de tijd

aangepast. Niks hoef je te doen
gaat het nu hard
of langzaam. Het gaat
hard

Klik zegt de muis, samen
apart van Zeus tot Cruyijff
of Wendy (Burlgarije). Nergens
klikt de klok als thuis.

----

DORMAN M.  Blindegang ster. Prometheus, Amsterdam, 2005.

willett

21:11 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-03-07

Need for speed? Gamen op speed!

halo2

 

Hoe lang duurt het om een spel uit te spelen?   Dat verschilt uiteraard per spel, hangt af van de moeilijkheid en de vaardigheden van de speler.  Hoe bepalen ontwikkelaars dan de lengte van een game?  Hiervoor gebruiken ze speedruntijden.  Bij een speedrun speelt een ervaren speler een spel zo snel mogelijk uit.  Het filmpje van de speedrun geldt als bewijst.  Cody Miller zag zijn naam in het Guinness Book of Records verschijnen door HaloII in drie en een half uur uit te spelen.

LINKS

 

·  http://homepage3.nifty.com/shin3 Japanse SR

·  www.powerunlimited.be/artikel.jsp?rubriek=1116440&id=1670096

·  http://speeddemosarchive.com:  SR-collectie

·  http://tasvideos.org:  SR met hulpmiddellen

·  www.archive.org/details/speed_runsop

halo2comic

 

21:24 Gepost door Benedict Wydooghe in g_Gamers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-03-07

Schrijver mist deadline door gamen

ThePlayerofGamesEindelijk ligt Matter, de langverwachte nieuwe roman van de Schotse schrijver Iain Banks, in de rekken.  Althans als we De Morgen van 23 augustus 2006 mogen geloven. De krant bericht op het einde van vorige zomer dat Banks zijn manuscript niet rondkrijgt omwille van zijn gameverslaving. De roman, bedoeld voor het najaar van 2006 raakt niet af. Lees mee in DM van toen. "De schrijver moest zijn manuscript enkele weken geleden klaar hebben, maar miste die deadline omdat hij verknocht was geraakt aan een niet nader gespecificeerde aflevering van de computerspellenreeks Civilization. Uiteindelijk moest hij aan zijn uitgever uitstel vragen. "Ik speelde het spel drie maanden aan een stuk, en besefte toen ineens dat ik al die tijd niet had gewerkt", zegt Banks tegen de Britse krant The Independent. "Uiteindelijk heb ik alle opgeslagen bestanden van mijn computer gewist en de cd kapotgeslagen." Civilization is een 'godsimulator', waarin de speler een volledige beschaving vanaf de prehistorie moet opbouwen. Het is een van de meest tijdrovende computerspellengenres. Banks, in de Angelsaksische wereld een schrijver van relatief populaire romans met sciencefictionthema's, verwerkte het element computerspellen al in zijn roman The Player of Games." Of het boek 'Matter' nu werkelijk in de rekken ligt, heb ik vluchtig nagegaan, maar veel leverde mijn zoektocht op Google niet op.  Wie zoekt het ten gronde uit? 

---

Zie www.iainbanks.net en RMe in: De Morgen, 23-08-2006.

23:28 Gepost door Benedict Wydooghe in x_Verslaving | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-03-07

CATCH-UP! Ironie & geweld in de hedendaagse film

PulpFiction1“Oh damn, I’ve shot Marvin in the face!” Een bekende scène uit Pulp Fiction (1994): de achterbank is bezaaid met brokjes hersenen en schedel, de kraakwitte hemden van Vincent Vega (John Travolta) en Jules Winnfield  (Samuel L. Jackson) druipen van het bloed... Was het God die de kogels van hun koers deed afwijken, waardoor de twee gangsters Vincent en Jules wonderlijk gered werden? Marvin’s “corpse minus the head” zou Vincent het antwoord voortaan schuldig blijven.

Het is de aanzet van Brigitte Adriaensen’s bijdrage voor Game over, een tekst die ik gisteren met veel interesse heb mogen lezen, al wist ik min of meer wat te verwachten op basis van een eerdere versie, gepubliceerd in DWB. Brigitte is universitair docente aan de Radboud Universiteit in Nijmegen, en deed voordien aan het departement Literatuurwetenschappen van de KU Leuven onderzoek naar de rol van humor, ironie en cynisme, meer in het bijzonder in de hedendaagse Spaans-Amerikaanse cinema.

Ironie is geen evidentie, zoveel is zeker –Berlusconi, o ironie, zei het al eerder. Het vraagt een zekere inspanning, en bovendien een gedeelde basiskennis. Pulp Fiction is, aldus Brigitte, pulp voor ironici die inzien hoe de échte pulp –de ondermaatse gangsterfilms- wordt geparodieerd. “De knipoogjes met cinefiele achtergrond zijn alomtegenwoordig: Bruce Willis als acteur van ‘serieuze’ actiefilms wordt hier een karikatuur van zichzelf, John Travolta die een onschuldige twist danst met Uma Thurman (de verwijzing naar Grease (1978) is evident, voor wie ze kent) is een valse noot in iedere misdaadfilm die zichzelf in acht neemt. Elke moord is ketch-up, zoals Mia Wallace insinueert met haar lang uitgestelde relaas: drie tomaten zijn op stap, baby tomaat hinkt nogal achterop, waarop vader tomaat het op zijn zenuwen krijgt, hem tot moes slaat en zegt: "catch up!"

Maar Brigitte Adriaensen zal het op Game over ook hebben over het delicate aan ironisch omgaan met geweld; over de dunne grens tussen satire en cynisme. Hierbij vormen C’est arrivé près de ches vous (1992), No Man’s Land (2001), en La Vita è Bella (1997) de leidraad. Met name deze laatste film toont ‘wondermooi’ aan hoe de grenzen van humor en ironie worden afgetast. Een laatste passage uit de tekst van Brigitte: “Guido (gespeeld door Roberto Benigni) vertaalt de horror van de Holocaust naar de logica van het spel om zijn zoontje Giosué te beschermen. Dat gebeurt bijvoorbeeld wanneer hij de instructies van de commandant aan de nieuw gearriveerde krijgsgevangenen weergeeft. Guido kent geen Duits, maar doet alsof hij vertaalt:

 

Officier: Luister, ik zeg dit maar één keer.

Guido: Het spelt begint. Wie er niet bij is, heeft pech.

Officier: U bent allen om één reden hierheen vervoerd.

Guido: De eerste die duizend punten haalt, wint een tank.

Officier: Om te werken.

Guido: De geluksvogel.

 

Stefaan Pleysier

---

Brigitte is aan het woord op donderdag 19 april 2007 om 11.30 uur in Budascoop KORTRIJK.

Een voorproefje?  Meer lezen? Adriaensen, B. (2006) Het spel begint: wie er niet bij is, heeft pech. Over ironie en geweld in hedendaagse films. DWB 5/6, december 2006, pp. 784-793, of in het congresboek dat verschijnt op 18 april 2007 of nu alvast op www.dwb.be/2006/5/5.html#ba.

 

 

20:35 Gepost door Benedict Wydooghe in c_ Cultuur/Kunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-03-07

Jeroen Lemmens’ gameverslaving

wow_logo_tcg_kleinRobin (20) is een student in Amsterdam.  Hij heeft het afgelopen jaar nauwelijks tentamens gehaald en gaat niet meer naar colleges.  Als zijn huisgenoten vragen of hij mee uitgaat, heeft hij daar vrijwel nooit tijd voor. Hij is druk met het spelen van World of Warcraft. Een paar maanden geleden had Robin nog een baantje in een callcenter, maar daar is hij de afgelopen weken niet meer verschenen.  Ondanks de duidelijke problemen die het spelen veroorzaakt, vindt Robin het geweldig.  In het spel bereikt hij tenminste iets.  In tegenstelling tot de werkelijke wereld, wordt Robin in Wow gerespecteerd.  Daar is hij een waardevolle aanwinst voor de spelersgroep.  Volgens Robin is de werkelijkheid slechts een van de vele realiteiten waar hij zich kan bevinden.  Hij speelt graag de hele dag online games omdat de werkelijkheid doorgaans zijn minst favoriete realiteit is.”
11070-forside1Voor me ligt een splinternieuw boekje met als titel ‘Gameverslaving’. Het is geschreven door een Nederlander, een zekere Jeroen S. Lemmens. Over de auteur vernemen we niets, niet op de achterflap noch binnenin. Het boekje focust deskundig op het fenomeen gameverslaving en is logisch opgebouwd. Het gaat over de aantrekking van games, de soorten games, over de gevolgen van gamemisbruik, het herkennen van dwangmatigheid, de behandeling… Het boekje is geschreven voor een lekenpubliek van hulpverleners en ouders. ‘Gameverslaving’ helpt het fenomeen informatief en niet normatief kaderen én relativeren.  De koppeling van het begrip verslaving aan games lokt immers paradoxale reacties op.  Spelers gebruiken het woord ‘verslavend’ om aan te geven hoe leuk een spel is en hoe lang je ermee kan spelen, zoals Koen Gadeyne elders op de blog getuigt. Toch roept de term verslaving ook andere reacties op die doen denken aan het gebruik van drugs, alcohol of tabak. “Daarom reageren spelers vaak wantrouwend op wetenschappelijk onderzoek dat hun favoriete tijdverdrijf in verband brengt met verslavingen.”  Kijk maar naar de reactie van Koen, die illustreert dit voortreffelijk. De auteur, Jeroen S. Lemmens omschrijft dit fenomeen als volgt. “Het is ironisch dat spelers willen dat hun games verslavend zijn, maar dat anderen niet mogen beweren dat ze er verslaafd aan kunnen raken.  Games hoeven niet per definitie te leiden tot verslaving. Joris is een jaartje ouder dan Robin uit de bovenstaande casestudie. “Joris realiseert zich na en half jaar World of Warcraft te hebben gespeeld dat hij nooit de beste zal worden. Het spel gaat volgens hem alleen nog maar om betere uitrusting en wapens en niet meer om vaardigheid in het spel. Spelers die meer tijd in het spel steken worden daardoor automatisch beter dan hij.  Hierdoor verliest hij zijn interesse en hij stopt met spelen.” Lemmens besluit zijn boek met enige relativering. “Voor de meeste spelers zijn games een plezierige en onschuldige tijdsbesteding.  Er zijn geen aanwijzingen dat gematigd gamegebruik nadelige gevolgen heeft voor de speler. (...) Iedereen heeft een ander idee over wat het belangrijkste is in een mensenleven. Het spelen van games is dat niet. Zolang games het leven van een persoon overheersen, zal hij geen werkelijk geluk kunnen ervaren. Het is echter verkeerd om daardoor de games zelf als het probleem te zien. (…)  Het is belangrijk om te beseffen dat spelen een onmisbaar onderdeel is van onze ontwikkeling.  Door games te spelen leren we sneller denken, maar ook sneller leven.  Daarnaast kunnen games het zelfvertrouwen versterken en sociale vaardigheden verbeteren.  Deze pluspunten moeten niet vergeten worden.”
Een fijne boodschap, maar al bij al hadden we een kritische publicatie verwacht. In één van de laatste regels van het boek motiveert Lemmens zijn opzet.  Hij vraagt aandacht voor gameverslaving omdat het gamen “een grote groep verslaafden aantrekt en omdat deze groep exponentieel blijft groeien. Op geen enkel moment toont Lemmens dat dit werkelijk zo is. Cijfers en tendensen ontbreken. Zijn motivatie voor het boek blijkt aldus een niet te onderschatten a-priori, waardoor de kern van het probleem op drijfzand lijkt gebouwd, en dat is jammer.

---

LEMMENS J.S.  Gameverslaving. Probleemgebruik herkennen, begrijpen en overwinnen.  SPW, Amsterdan, 2007.  De citaten lees je op p. 30, 31, 50, 139 & 140.

21:02 Gepost door Benedict Wydooghe in x_Verslaving | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-03-07

ICT voorbij: een cursus e-cultuur

Structuren en processen die onder invloed van ICT tot stand komen, noemen we ‘e-cultuur’.  E-cultuur is contexvoller en breder dan het begrip ict. Ietwat oneerbiedig uitgedrukt beperkt het begrip ict zich tot de knopjeskennis, de instrumentele vaardigheden. Momenteel ontwikkel ik een cursus E-cultuur die ik zal doceren als nascholing voor volwassenen vanaf oktober 2007. De cursus vertrekt van het idee dat het e-gebeuren niet alleen een technologische revolutie is maar de samenleving grondig verandert en beïnvloedt op sociaal, economisch, politiek en mentaal-cultureel vlak. 
GamebrainsDe impact is te vergelijken met de uitvinding van de boekdrukkunst en veroorzaakt een paradigmawissel. De interactieve webmogelijkheden en de virtuele realiteit fascineren sommigen, anderen vinden die ontwikkelingen beangstigend en bedreigend.  Ouders trekken ongerust aan de alarmbel en jongeren kennen een nooit gezien virtueel vriendennetwerk. Gamen wordt topsport, kennismonopolys sneuvelen…  Tal van mensen organiseren hun leven volledig elektronisch (spelen, communiceren, bouwen, leren, zaken doen, winkelen…). In die netwerkruimte zijn de klassiek omlijnde begrippen zoals identiteit, taal, onderwijs, privacy, huwelijkstrouw, auteursrecht… niet langer evident.  Welke sociale vaardigheden heb je nodig in een virtuele wereld?  Hoe zit het met privacy is een wereld vol camera’s? Wat is e-eenzaamheid, e-verslaving, cyberpesten?  Wat is de waarde van het auteursrecht als digitale inhouden eenvoudig te verspreiden zijn?  Wat met online betalen en online criminelen? Wat is digitaal burgerschap, digitale democratie of digitale dictatuur? Wat is identiteit als je diverse rollen kan aannemen?  Wat is de rol van de bibliotheek in een samenleving waar informatie met één klik bereikbaar is.  Hoe zit het met onze taal?  De chat schept nieuwe mogelijkheden, soms tot ergernis van de leerkracht Nederlands.  Volstaat lezen en schrijven als vaardigheid of is een meervoudige of multimediale geletterdheid nodig?  De cursus ‘E-cultuur’ combineert van hoor- en werkcolleges. De cursus beslecht bovenstaande vragen niet maar exploreert via onderzoek en tekstmateriaal de historische en maatschappelijke achtergrond van de e-cultuur, biedt je een stand van zaken voor Vlaanderen en laat je in de toekomst gluren.  De cursus besluit met de introductie van de term e-weerbaarheid. 
-----

De cursus richt zich tot een breed doelpubliek en hun avatars: sociaal agogisch werkers, leerkrachten, ongeruste ouders, sociologen, filosofen, psychologen, pedagogen… Kortom iedereen die het e-gebeuren in een kaderverhaal wil. Gamers ook natuurlijk.  Wie zich wil inschrijven stuurt een mailtje naar me of kijkt op www.katho.be/ipsoc/bijscholing.

21:21 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-03-07

Workshops en lezingen in het donker (AV II)

masterman1Eerder toevallig verzeil ik eind januari op een thesisondervraging die me bijzonder interesseert. Tommy Porte, een student sociaal cultureel werk, schreef een eindwerk over beeldeducatie. Twee jaar geleden begeleide ik een deel van zijn stage bij Jekino Films in de Brusselse Noordwijk. Veranderingen in mijn werkcontext zorgen ervoor dat ik Tommy’s avonturen wat uit het oog verlies. Als begin dit jaar echter blijkt dat er een thesisondervrager niet komt opdagen, wil ik graag invallen. Ik ben vooral benieuwd hoe Tommy aankijkt tegenover de intrede van het gamefenomeen in de beeldopvoeding, nu ‘de dijk gebroken is’ zoals men zegt. Als ondervrager zet ik me naast een collega uit het werkveld, Charlotte Logghe. Charlotte is educatief medewerkster bij het Brugse Lessen in het donker, een organisatie die kinderen en jongeren tijdens de schooluren in contact brengt met film. Hun aanbod is een vaste waarde in veel scholen. Zowel Jekino als Lessen in het donker zijn organisaties die aan beeldopvoeding doen of media-educatie inrichten. En om te tonen dat de organisatie van media-educatie niets nieuws is onder de zon, of dat het, zoals kwatongen beweren, niet om eendagsvliegen gaat: Jekino vierde ondertussen zijn dertigste verjaardag!

Nu, terug naar de thesisverdediging. Tommy komt binnen, hij is niet nerveus en zet zich. Hij stelt zijn eindwerk in alle rust voor en beschrijft zijn zoektocht in het audiovisuele veld naar beeldeducatie. Hij kent de studie van Annemie Goegebuer, hij toont dat hij workshops kan organiseren en hoe hij met jongeren omgaat. Charlotte en ik luisteren geboeid, en de juryvoorzitter, een gepensioneerd collega van me, is onder de indruk. Tommy’s aanpak en zijn bevindingen stemmen ons gelukkig en zijn punten zijn navenant. Maar dat krijgt hij niet te horen, zo schrijft het examenreglement het voor. Punten zijn pas definitief na een deliberatie. Een knipoog is voldoende om Tommy gerust te stellen.  

 

-----

 

WORKSHOP / LEZING Lessen in het donker? Met de klas naar de bioscoop! door Charlotte Logghe op donderdag 19.04 om 13.30 uur

Wat is Lessen in het donker, wat doen zij en wat zijn hun doelstellingen? Kinderen en jongeren komen dagelijks in contact met beelden op tv, dvd, internet en de bioscoop en verteren graag en makkelijk een Amerikaanse film. Lessen in het donker ziet het als een uitdaging om hun aandacht te vestigen op een ander luik van het (wereld)filmaanbod. Het filmaanbod stimuleert een bewuste omgang met beeld- en filmtaal. Jongeren vergroten zo hun culturele bagage en werken aan hun zelfontplooiing. Bovendien werkt het drempelverlagend: een eerste bezoek aan een cultuurcentrum of bioscoop stimuleert een volgende bezoek!

 

WORKSHOP / LEZING Narratie of interactie? Multipele narratieve structuren in de hedendaagse cinema door Ils Huygens (Vzw. K.U.T. en onderzoekster aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht) op vrijdag 20.04 om 11 uur

In de cinema is de webinvloed voelbaar. Trends zoals deconstructie of multiple narrative houden verband met het netwerk denken en theorieën over cyberspace en virtual reality. Deze vertelvormen bevinden zich op een paradoxale positie. Enerzijds als uitloper van vroegere narratieve experimenten en anderzijds als vertegenwoordigers van een nieuw soort cinema met hypertext-kenmerken (multipele verbanden, niet-lineaire structuur, open einde). Hoe meer interactiviteit, hoe minder het product op een film en hoe meer het op een game lijkt… Sluiten narratie en interactiviteit elkaar uit of is er een tussenweg?

 

WORKSHOP / LEZING  INgeBEELD2: Workshop beeldbewerking door Nele Gulinck (Jekino) op vrijdag 20.04 om 12 uur

In hoeverre kan beeldbewerking een andere realiteit creëren? INgeBEELD2 is een mediamodule voor het onderwijs die inhaakt op de hedendaagse beeldcultuur. Na het succes van INgeBEELD voor kleuters past Jekino het concept toe bij kinderen. De workshop stelt INgeBEELD2 kort voor en belicht het thema beeldbewerking. Via actieve/productieve werkvormen maak je kennis met beeldbewerkingvoorbeelden, je denkt na over de verhouding illusie en werkelijkheid, diepte, de intentie van een filmmaker. Behalve kijken, interpreteren en analyseren zijn er actieve cameraopdrachten. Ingebeeld2 gaat in distributie begin maart en focust op experimentele film, videokunst en kortere creaties. In het pakket steekt ook een game.

----

 

Voor voorbeelden van projecten rond audiovisuele vorming zie bijvoorbeeld www.ingebeeld.be, www.pixelme.eu en www.food-force.com/index.php/game. In haar rapport over de ‘Audiovisuele vorming in het Vlaamse onderwijs 2004’ somt Annemie Goegebuer diverse organisaties uit het audiovisuele veld op die zich inlaten met media-educatie. Het gaat om www.jekino.be,  www.lesseninhetdonker.be,  www.filmmagie.be,  www.muhka.be (centrum voor beeldcultuur), www.filmarchief.be  (Vlaamse Dienst voor Filmcultuur), www.opendoek.be,  www.filmkid.be,  www.kinepolis.be  (kinescola), www.raoulservais.be  (w*a*f!), www.kidscam.be,  videokontakt,  www.imagica.be,  www.polymorfilms.be,  www.kong.be, www.traject-trajet.com,  www.abc-web.be (Art Basics for Children), www.piazzadellarte.be,  www.villabasta.be,  www.javi.tv,  www.deverbeeldingenspirit.be,  www.jeugddienst-graffiti.be,  www.moos.org,  www.spelewei.be,  www.kunstinzicht.be,  www.wisper.be  en www.provant.be/pvm  (Provinciaal Vormingscentrum Malle). 

16:03 Gepost door Benedict Wydooghe in v_Vorming | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-03-07

De 23 stellingen van Marc De Kesel

MarcDeKeselOp Game Over houdt filosoof Marc De Kesel een teder pleidooi voor een cultuur van geweld. Zijn lezing met de titel Als lucht bij longen gaat over moralisme, jeugd en agressieve beeldcultuur en is opgehangen aan drieëntwintig stellingen. Dat de heersende beeldcultuur ons dagelijks met een overdosis geweld overspoelt, is zaak. Minder duidelijk is of we daarom dan maar best alle geweld uit het beeld bannen. Zit het geweld daarvoor niet net iets te diep in de mens? Mogelijks is de band tussen beeld en geweld te nauw opdat de aan beelden verslingerde moderne mens het zonder geweld kan stellen. Marc De Kesel, lesgever aan de Arteveldehogeschool Gent, het Heyendaal Instituut van de Radboud Universiteit in Nijmegen en de Jan van Eyck Academy in Maastricht, gaat dit soort vragen niet uit de weg. Hij toont hoe het problematisch karakter van de beeldcultuur niet zozeer in haar gewelddadige inhoud ligt, maar in de manier waarop ze met die inhoud omgaat en het geweld in ‘cultuur’ brengt.  Een citaatje uit de stellingenreeks om je op te warmen dat doet denken aan The Matrix en de Matrixruimte. 

“We geloven graag dat die beelden het medium zijn dat ons met de realiteit in verbinding stelt, maar de facto dienen ze om ons daar vooral van weg te houden. Dagelijks pretendeert het televisiescherm ons een blik op de werkelijke wereld te gunnen, maar de vraag is of het die wereld niet vooral achter dat scherm houdt? Het is in ieder geval een uitgelezen list om onszelf, die knus vóór het scherm hebben postgevat, heerlijk ver van de gewelddadige realiteit te wanen. De schermen waarop we onze wereld laten verschijnen, vormen een uitstekend ‘apotropaion’ (afweermiddel) om de wereld op afstand te houden. Wat houden we op afstand? Niet zozeer de echte werkelijkheid, maar veeleer het feit dat geen enkel beeld, geen enkele representatie, in staat is die echte werkelijkheid present te stellen. Wat het beeld op afstand houdt is het beeldmatige, het onoverwinnelijke alsof-karakter van het beeld. Wat we niet zien als we tv kijken is de tv ‘zelf’, zijn tv-matigheid. In feite had Plato dit al door. De fameuze grot waar iedereen hem van kent, was vol schaduwen, vol beelden. Maar dat was nu net wat niemand zag, want iedereen hield die beelden voor de realiteit zelf. In onze moderne beeldcultuur is het niet anders, op dat éne feit na: er is voor ons geen ware wereld meer buiten de grot. Die grot valt nu samen met de grenzeloosheid van ons universum en we moeten het daarbinnen met die beelden stellen, beelden die we niet eens voor schaduwen kunnen houden omdat we niet meer weten waarvan ze de afschaduwing zouden kunnen zijn.”

------

Marc De Kesel, donderdag 19 april om 15 uur, plenaire lezing Als lucht bij longen.  Voor wie in E-cultuur in het algemeen geïnteresseerd is, leest DE KESEL M., BRESSELEERS B. & KNOPS J. (Eds.). Messages, sms- en chat-cultuur van jongeren. Mens & Cultuur Uitgevers, Gent, 2005, of klikt op de foto.

.

16:54 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-03-07

Koen Mortiers Ex drummer: film en geweld

leeuwvvl1Tijdens een college over film en geweld herbekijk ik met de studenten de veldslag uit De Leeuw van Vlaanderen (Claus, Deruddere & Coninx, 1984). Zelden zag ik studenten zo hard lachen. Vooral als je de geweldsscènes vergelijkt met de actuele ‘pulp fiction’ in Black XXX-Mas (Pieter Van Hees, 2006) of Near Day II (Maarten Wydooghe, 2001). Het moet gezegd: geweld in Vlaamse films is zogoed als onbestaande, en als het er in zit, komt het snel knullig over. Een uitzondering hierin is uiteraard Ex Drummer van Koen Mortier. Niet onlogisch dat de prent associaties oproept met C’est arrivé pres de chez vous en bijgevolg uiteenlopende reacties uitlokt. De verfilming van Herman Brusselmans’ roman kon rekenen op een vernietigende kritiek. Grof, smerig, weerzinwekkend, plat… de commentaren liegen er niet om. Van de recensies die ik onder ogen krijg zijn slechts die van Freddy Sartor en Pat Cronenberg lovend (zie www.filmsalon.be/intkoenmortier.html). Sartor en Cronenberg, er zijn nog zekerheden. Als ik Koen mail om te vragen of hij naar het congres wil komen, is hij gereserveerd. “Film en geweld, is een boeiend thema” schrijft hij “een thema dat me persoonlijk boeit, zelfs dagelijks bezighoudt.” Koen bekomt duidelijk van de stortvloed aan kritiek die hij en zijn film kregen. “Ik wil gewoon films maken in Vlaanderen die op een internationaal niveau mee kunnen spelen en opvallen, maar de schandpaal van de Vlaming aan de kerktoren heb ik wel even gehad. Je moet weten dat een aantal journalisten mij rechtse en zelfs Vlaams blok sympathieën verweten. Tegen zoveel domheid ben zelfs ik niet gewapend...”

CestArrivé1Wie Koens visie wil horen, komt op donderdagnamiddag 19 april naar het debat <Mediageweld>.  Filosoof Marc De Kesel, gamedoctor Steven Malliet, Gio De Weerd van Pax Christi en filmmaker Koen Mortier debatteren over de relatie Games, film en geweld. Franky Devos modereert.

Game Over presenteert naast het debat diverse lezingen over film en geweld (waarover later mee) en laat je kennismaken met enkele boeiende, ja zelfs historische prenten. Donderdag staat in het teken van de relatie film en games, vrijdag focust op filmgeweld.  Voor wie naar het congres komt, zijn de tickets gratis. Anderen betalen 5,5 of 6,5 euro.  Een filmoverzicht…

 

NEAR DAY II, Head On a Plate pictures - BE, 2001, 6’. DO 19 APR ~ 12.45u, 13.00u, 13.15u.  Engels.  Crew: Cis Borlé, Mark Plaisir, Jan Vandendriessche, Jef Pirens, Simon Soenens & Maarten Wydooghe.  In de kortfilm Near Day II is een man het doen en laten van zijn vriendin hartstochtelijk beu.  In de nacht besluit hij drastisch te handelen. De episode speelt zich af in het laatste restje nacht, net voor de dag terug de rede brengt. Donker, claustrofobisch en cru. De jonge regisseur Maarten Wydooghe sleurt de low-budget horror van Roger Corman en het zwart/wit van David Lynch het digitale tijdperk binnen. Met een minimum maar doeltreffend aantal locaties en acteurs krijgt het verhaal een verontrustend karakter.  In de cast zien we Peter Vandaele en Joke Bauwens. 

 

8 BIT  Marcin Ramocki en Justin Strawhand – USA 2006, 90’  DO 19 APR ~ 18u.  Engels, geen ondertitels.  De fascinerende documentaire 8Bit toont hoe de eerste generatie videogames de huidige cultuur beïnvloedt.  De generatie die opgroeide met Atari's en Commodore 64, is ondertussen volwassen en werkt als game designer, graficus, muzikant, beeldend kunstenaar of videokunstenaar.  Het is duidelijk dat een nieuwe artistieke golf, nieuwe breuk in de kunstgeschiedenis zich voordoet.

 

eXistenZ  David Cronenberg – USA 1999, 97’  DO 19 APR ~ 20u15 Engels, Nederlands ondertiteld.  Inleiding door Freddy Sartor.  Allegra Geller bereikt als game designer het statuut van superster. Voor haar nieuwste spel eXistenZ selecteert ze tijdens de demonstratie twaalf willekeurige spelers uit het publiek. Die worden via een spelconsole op hun ruggengraat aangesloten op het spel. Maar dan is er iemand die dit boycot en iedereen neer schiet. Een bewaker krijgt de opdracht om Allegra in veiligheid te brengen.

 

BLACK XXX-MAS  Pieter Van Hees, BE, 2006, 15’. VRIJ 20 APRIL ~ 12.35u, 12.55u, 13.15u.  Engels.  Deze kortfilm biedt een samenvatting van alle mogelijke gruweldaden die je op één (kerst)nacht kan meemaken.  Als jonge wolf toont landgenoot Pieter Van Hees hoe pulp fiction zichzelf overtreft.  Een collega van me stopte met kijken omdat die nodig ‘les moest geven’ en een ander vond dat zijn middagmaal naar de vaantjes was.

 

VENGEANCE IS MINE  Shohei Imamura, JAP 1979 – 140 min, Japans gesproken, Engels ondertiteld. Vr 20 APRIL ~ 20u15.   “Ik heb onschuldigen vermoord nu moet ik dood.” Tussen de wegtikkende seconden door krijgen we flashbacks. Het hoofdpersonage is de sociopaat Akira Nishigushi die in 1963 Japan in de ban hield met een reeks moorden. De rauwe realistische prent schetst het moderniserende Japan. Regisseur Imamura kiest geen partij, hij verklaart de wanpraktijken niet, hij toont geen sympathie voor de slachtoffers en maakt hier een volstrekt amorele film. Dé gelegenheid om een vergeten meesterwerk terug te zien.

 

VISITOR Q  Miike Takashi – JAP 2001, 84’ Japans gesproken, Frans ondertiteld!  Vr 20 APRIL ~ 22u30.  Miike Takashi kroont zich met Visitor Q tot koning van de controverse. Grensverleggend en taboebrekend, niet eens ver weg van Pasolini's Theorema. Visitor Q is een familiefilm over een vreemde familie. Een tv producent geeft aan reality television een choquerende invulling door zijn eigen gezin op de buis te brengen. De moeder is een heroïnehoer die wordt afgeranseld door haar zoon. Haar dochter lijkt in haar voetsporen te treden, met haar vader als klant. De gezinsituatie wordt nog vreemder als de vader/producent een vreemdeling met een xylofoon meebrengt...

21:40 Gepost door Benedict Wydooghe in o_Onderzoek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-03-07

De wetenschapper met de spelconsole

In vrijwel elk vakgebied doet het gamen zijn intrede. Culturologen, sociologen en pedagogen, historici en futurologen,... één voor één ontginnen deze wetenschappers het braak liggende onderzoeksdomein van het gamen.  Eén van de meest interessante en tot de fantasie sprekende benadering is de neurobiologische invalshoek. Even hadden we contact met jeugdpsychiater Pieter Adriaensens, maar zijn agenda bleek het te druk voor een congresdeelname.  Adriaensens, zeer recent genomineerd met zijn boek Praten met je tiener voor de ABN AMRO Bank prijs, is in deze context niet onbelangrijk.

Nu, veel neurobiologen of psychiaters ken ik niet, maar het toeval wil dat ik er één ontmoet op een avondlijke vergadering bij Victoria Deluxe. Naast me zit dr. arts en psychiater in opleiding aan het UZ in Gent, zijn naam is Mathieu Vanfleteren. Een reeks fascinerende mindmaps en brainscans die voor hem op de vergadertafel liggen, verraden zijn vakgebied. 

 

brainscan

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Mathieu vertelt enthousiast over de Game Developers Conference in San Francisco die vorige week een nieuwe manier van gamen voorstelde. Een interface laat toe om games via je hersenen aan te sturen. Je verplaatst objecten aan de hand van je gedachten, je gezichtsuitdrukking en je opgewondenheid. Sensoren vangen je hersenensignaal op en sturen naar een ontvanger met een USB poort...  Je speelt met andere woorden Pong zonder dat je je handen gebruikt. Als ik Mathieu vraag of hij tijd en/of zin heeft om een bijdrage te leveren aan het congres, dan is het antwoord onmiddellijk en volmondig ja. Even laat ik mijn fantasie de vrije loop.  "Ik wist dat je dit zou vragen" zegt hij en hij concentreert zich op zijn agenda die, zonder dat hij hem aanraakt, op de juiste datum openvalt.  Zijn zwevende pen noteert de afspraak.  Dit is uiteraard fictie, maar een game besturen met je hersenen is binnenkort realiteit! (Zie bijvoorbeeld http://videogames.yahoo.com/newsarticle?eid=508187&pa...).

De volgende morgen rolt er een synopsis en een titel van de lezing in mijn mailbox. 'Brains & Videogames' gaat over de invloed van games op de hersenen en de hersenveranderingen tijdens het spelen. Dit illustreert hij met functioneel beeldvormend onderzoek van de structuur én de 'real time' activiteit van bepaalde hersenregio's. Hieruit blijkt dat het gamen de hersenstructuren betrokken bij de motivatie, beloning en verslaving beïnvloedt. Naast mogelijke negatieve gevolgen bespreekt Mathieu Vanfleteren potentiële toepassingen op educatief en pedagogisch vlak. Minstens even boeiend en om naar uit te kijken, is de lezing van Jensen Dehaes. Dehaes studeerde 'Design for Virtual Theatre and Games' en is stafmedewerker audiovisuele kunsten bij Wisper. Zijn lezing gaat over het vervagen van realiteit en fictie bij het spelen van alternate reality games. Dit soort games speelt zich voornamelijk online af, waar groepen mensen samenwerken om complexe puzzels of mysteries te ontrafelen. De spellen baseren zich op het opzettelijk vervagen van het onderscheid tussen fictie en realiteit, of in-game ervaringen en out-of-game ervaringen. Dit voortdurende schakelen tussen realiteiten en ficties beïnvloedt het denken en doen. Jensen Dehaes belicht de kansen en de bedreigingen hiervan. De lezingen van Steven Malliet (over de Inleving in een virtueel karakter) en Philip Dutrés zoektocht naar digitaal visueel realisme worden elders op de blog voorgesteld.

--------

  • Lezing: Mathieu Vanfleteren Brains & Videogames, don. 19.04 om 11.30 uur.
  • Lezing: Jensen Dehaes Alternate Reality Gaming of Playing the News, vrij. 20.04 om 11.00 uur.
  • Lezing: Steven Malliet Inleving in een virtueel karakter, don. 19.04 om 13.30 uur.
  • Lezing: Philip Dutré De zoektocht naar een visueel realisme, vrij. 20.04 om 13.00 uur.
 

15:13 Gepost door Benedict Wydooghe in o_Onderzoek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-03-07

Een programma om je vingers bij af te likken!

GAMEOVER_affiche

We zijn een beetje (heel) trots. Het programma voor de mediadriedaagse is zo goed als rond. Bovendien halen we vandaag de tweeduizendste bezoeker op de blog en kregen we een reclamebureau over de vloer dat het aantal 'kliks' aangrijpt om commerce te doen! Fijn, de interesse enthousiasmeert ons.

De champagne voor de campagne ging nog niet open, maar ze koelt. Nu puzzelen Stefaan en ik het resultaat van onze speurtocht in de film-, game- en geweldswereld in elkaar tot een consistent geheel. Bekende en minder bekende namen sieren het programma dat we eind deze week verspreiden. We verspreiden elektronisch per mail en op papier doen we het per affiche. Wil je een elektronische versie? Laat alvast je adres achter op deze blog en denk even na wie je kan meebrengen naar het congres. Ook hen mag je gerust een forward sturen. Maar ook de affiche is de moeite. Op de voorkant van die affiche vind je een poster op A2 formaat en de achterkant toont alle info over de organisatie, de sprekers en de praktische zaak (inschrijven, een locatieplannetje…). Heb je een jeugdhuis, een ontmoetingscentrum, een klas in het hoger of het middelbaar onderwijs, een cybercafé, ben je vormingswerker, onderwijzer of politieagent, jongerenbegeleider of wetenschapper, ongeruste ouder of gamer (ja!)… Wil je één of meerdere papieren affiches ontvangen? Mail ons je postadres, met het aantal affiches dat je wenst te ontvangen.

Het programma, een eerste kennismaking…

Een multimediaspektakel (de Infowarroom), een echte aanrader leidt op woensdagavond de mediadriedaagse in. Verder is het programma een evenwichtsoefening tussen lezingen voor een breed publiek, een debat met voor en tegenstanders van geweld in film of game en een reeks lezingen of workshops.  Een randanimatie en een filmprogramma doorkruist het geheel. Omdat we weten dat het volle programma van ongeveer vijfentwintig sprekers (!, ‘t ja we schrokken ook even) teveel in één keer is, kiezen we ervoor om het gefaseerd voor te stellen. We informeren elke dag over een onderwerp.

 

  • De bijdages over Games en geweld
  • De bijdrages over Film en geweld
  • De plenaire zittingen, algemene inleidingen en besluiten
  • Een exclusief filmprogramma!
  • De infowarroom (zeven of acht bijdrages)
  • Een debat tussen voor en tegenstanders van geweld in games en film (vijf bijdrages)

In de gaten houden dus, deze site.  Hierboven zie je een eerste ontwerp van de affiche voor het congres.  Nu wordt ze op punt gesteld en afgewerkt...  een affiche om je vingers bij af te likken…  Of zijn het enkel vampieren die dit zien?  

23:19 Gepost door Benedict Wydooghe in o_Onderzoek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-03-07

Beeldtaal? Ja, andersgeletterd!

Ik leer de term media-educatie als ik negentien ben.  We zijn ergens begin jaren negentig. Media-educatie, waaw! Ik studeer aan de hogeschool Ipsoc in Kortrijk en zit ondertussen in het tweede jaar Sociaal Cultureel Werk. Ik mag/moet op stage. Als stageplaats kies ik het Media OpleidingCentrum in de Zuidstraat in Brussel. Het MOC is een educatieve dienst die vormingen en trainingen heeft in het lager en secundair onderwijs in Brussel. De vormingen spitsen zich toe op de beeldtaal.  Hoe maak je beeld?  Wat is de zeggingskracht ervan?  Hoe manipuleer je beelden? Leerlingen onderzoeken de vragen actief. Al doende. Tegenwoordig doceer ik gelijkaardige cursussen aan de hogeschool.expressie1

Op de stageplaats begeleidt Didier Schretter me. Hij heeft net een educatieve video uit over mediavorming. Zijn project heet ‘Schuim’ en dankt zijn theoretische grond aan het boek - zeg maar gerust bijbel - van Len Masterman ‘Teaching the Media’.  Het boek is nu nog actueel. De eerste opdracht die Schretter me geeft is het bekijken van zijn video en het lezen van Masterman. Makkelijk zat, denk ik. Maar niets is minder waar. Ik ben negentien en Masterman overdondert me met Althusser, Barthes, Freire, Gramsci en Poulantzas. Ik slik even. Achtereenvolgens stelt Masterman de vragen ‘Waarom onderwijzen over media?’, ‘Welke begrippen vatten de media?’ en ‘Waarom is media-onderwijs niet succesvol?’ Masterman beschrijft begrippen die bruikbaar zijn bij alle media-analyses. Zodoende breekt hij met de onderwijstraditie die de uniciteit van elk medium vooropstelt. Deze aanpak resulteert in kritische benaderingen. Voor games moet deze oefening nog gemaakt worden, maar ze is perfect mogelijk.
Ondertussen zijn we zestien jaar verder. Het MOC bestaat niet meer. De problematiek van de nieuwe geletterdheid en de actualiteit van Masterman zijn helaas gebleven. En, nog steeds is er weinig aandacht voor media-educatie en is media-onderwijs niet succesvol. De recente studie van Annemie Goegebuer (2004) toont dit voortreffelijk aan op www.ond.vlaanderen.be/nieuws/2004pers/files/AVM.pdf.

En toch heeft media-educatie een potentieel. Een handvol andere organisaties overleefde wel, een aantal nieuwe waagden zich op de mediamarkt. Deze organisaties hebben duidelijk iets te bieden als het gaat over het onderwerp film, games en geweld. Zij maken virtueel geweld tot voorwerp van reflectie. Hierbij vertrekken ze niet van reële angsten maar van de sublimatie ervan. Dit soort vormingswerk doorprikt clichés, plaatst wat je ziet in perspectief, decodeert, ontmijnt. Vragen die dan aan de orde zijn, zijn semantisch. ‘Hoe lees je een film?’ ‘Hoe lees je een game?’ Door beeld te definiëren als gemanipuleerde werkelijkheid leren kleuters en scholieren, leerlingen en studenten dat het audiovisuele kennis en beeldvorming richting geven. Daardoor ontwikkelt elk individu, hoe oud ook, een kritische attitude.  Audiovisuele vorming is “het middel bij uitstek om de algemeen culturele geletterdheid en burgerzin” aldus Annemie Goegebuer. 

------------------

MASTERMAN L.  Teaching the media.  Nederlandse samenvatting uit 1987 door Henk van Helvoort & Dirk Schouten op: http://utopia.knoware.nl/users/schoutdi/dutch/teaching.ht.... 

Een internationale lijst van mediavormingsorganisaties op: http://interact.uoregon.edu/mediaLit/JCP/contacts/contact....

21:18 Gepost door Benedict Wydooghe in v_Vorming | Permalink | Commentaren (1) | Tags: althusser, barthes, freire, gramsci, poulantzas |  Facebook |

09-03-07

Puberteit in de virtualiteit (SL, deel IV)

Het is vrijdagavond.  De kinderen eten chips, kijken tv, spelen pc en ps, ze tekenen, scannen, werken aan hun blog en maken ruzie.  In mijn mailbox vallen verschillende uitnodigingen voor SL-party’s. 

SL

 

 

Het lijkt wel of ik vijftien ben en zin heb in themafeestjes.  SL kent mijn leeftijd niet, op SL ben ik geboren ergens eind 2006 of begin 2007.  De eerste mail die binnenrolt is van een zekere Evanne Kostolany, waarschijnlijk de beheerder van een groep die ik onlangs mijn jawoord gaf.  Ze geeft in haar bar, de Ready or Not, een paarse fuif.  Schitterend.  De mail is volledig in hoofdletters geschreven en komt aldus assertief/agressief over.  Ik zit hier voor mijn pc, de jongens voor de tv, en mijn dochter probeert voor het eerst de wc,… en ik ga naar de paarse fuif!?  Later volgen een roze, een oranje en een rode fuif.  Een kleur per dag.  Voor bruin, groen en kaki is Evanne Kostolany duidelijk niet te vinden. 

 

*** READY or NOT VIPs ***  TODAYS 12-2 pm  (SL) EVENT IS PURPLE PRINCE PARTY !! WERE ROCKING THIS SIM!!  GET DOWN HERE IN YOUR HOTTEST PURPLE GEAR AND MOVE YOUR BODY TO TUNES FROM HIS PURPLE HIGHNESS. COMPETE FOR 500L$ 250L EACH TO BEST MALE AND FEMALE DRESSED IN PURPLE!!! HEAD DOWN NOW!!!!

 

De volgende mail is van Masque Gardiner.  Ik kan me haar naam niet herinneren en evenmin herinner ik me dat ik voor meerdere groepen inschreef.  De verklaring komt meestal later.  De aankondiging lijkt verdacht sterk op de vorige.  Nu is het een andere verkleedpartij.  We mogen ons verkleden in rockers of hippies.  

 

*** READY or NOT VIPs *** BACK TO THE 60's starting at 10-12pm!!   Dress up and come party with your friends and the READY or NOT girls!! !! HEAD DOWN NOW !  DRESSCODE: 60's GEAR (MOD, ROCKERS & HIPPIES)!!  LETS GROOVE THE SIM!!!

 

Ondertussen is iedereen gaan slapen en zit ik nog alleen voor de pc. Misschien toch eens naar de party? Wie weet, het is tenslotte voor de wetenschap, niet? Met mijn internetverbinding duurt het een eeuwigheid eer mijn avatar zijn kleren af heeft. Daar sta ik dan te treuzelen in mijn onderbroek. Ik voel me als op het medisch onderzoek of in de C&A op zoek naar nieuwe kleren. Plots staat mijn oudste zoon achter me.  Ik verschiet me een bult. Niet om hem, maar om het beeld op mijn scherm. Mijn avatar in zijn propere onderbroek, jawel ergens tussen een struik en een boom. ‘Papa, ben jij een vieze vent aan het spelen?’ Haha, nu ik dit typ, kan ik er om lachen. Terwijl de smalbandverbinding haar werk doet, heb ik voldoende tijd om mijn gezicht te redden. Tegen de tijd dat mijn avatar alle gevraagde hippiekleren aanheeft, ligt hij al lang te slapen. En ik kan je verzekeren, die hippies dragen meer dan enkel een broek en een hemd! Tegen de tijd dat ik er als volleerde hippie uitzie, is de fuif zo goed als voorbij en trekt iedereen zijn kleren uit. De bandbreedte laat me opnieuw niet toe om vlot uit de kleren te gaan en voor wie een snelle verbinding heeft, lijkt het alsof ik moeite heb met mijn sokken uittrekken of dat mijn trui zo nauw is dat ik er niet behoorlijk uitkan. Is er veel verschil met RL? Ik weet het niet. LETS GROOVE THE SIM!!!

----

Televisie in SL: www.netties.be/v10/hoofdpagina.php?zoekdatum=2007-02-21.  EU in Second Life: www.hln.be/hlns/cache/det/art_394751.html?wt.bron=detailArt

21:49 Gepost door Benedict Wydooghe in s_Second Life | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rock, hippie |  Facebook |

08-03-07

Desperate housewives op vrouwendag

DH2Vandaag, net op vrouwendag, lees ik in De Morgen dat de onbekende Studio Nocturne, onder het moto 'een goede huisvrouw zijn kan je leren', het spel Housewife Superstar uitbrengt. Het bedrijf stelde het spel voor op de Game Developers Conference in San Francisco. Op diverse niveaus leer je typsiche vrouwelijke activiteiten: borduren, bloemschikken, een gepaste outfit bijeenzoeken... Een jury bepaalt of je goed bezig bent. Het spel is bestemd voor NintendoDS en voor vrouwen, maar komt niet meteen op de markt. Studio Nocturne moet op zoek naar een uitgever...
En vandaag is het 'vrouwendag'.  Sympathiek toch, van die Studio...  Hoe emanciperend kan een game zijn?  Een andere vrouwvriendelijke gamebespreking vind je op www.gametoday.nl/article/55867551/Desperate_Housewives___....  Zin in het inrichten van je woning? Het besturen van de vrouw des huizes? Het omgaan met je opstandige zoon,... omgaan met geheugenverlies, het sluiten van vriendschappen, je huishouden runnen, de tuin bijhouden, avondeten klaar maken... Het kan allemaal. Alleen het stemmen of deelnemen aan de verkiezingen behoort niet tot de mogelijkheden.  Vrouwen hebben immers nog niet zo lang stemrecht...

 

23:37 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: emancipatie |  Facebook |

07-03-07

Web01, web02, web03...

Het is bijna middernacht en ik worstel me door het leesvoer van vandaag. Worstelen is het juiste woord. Doorgaans berichten slechts enkele artikels over het E-thema. Maar vandaag is dat anders. E-cultuur staat supercentraal in krant en tijdschrift. Acht pagina’s Focus Knack berichten over de Play Station III die binnenkort op de markt komt. Achterin de Focus zijn twee pagina’s gereserveerd voor de ongezouten gamerecensies van Raf Picavet en H.V.G. De Morgen ontmaskert een valse wikipediaprofessor en heeft het over auteursrechtsschending door Google. In De Standaard lees ik over MySpace voor zakenlui en kom ik te weten dat er wereldwijd niet eens een miljard mensen internet gebruikt. Het opvallendste bericht gaat over de digitale Big Bang, een kop in De Morgen en in De Standaard. Het bericht lazen we al bij Wim De Preter in het Nieuwsblad, onder de titel het Internet slibt toe. De digitale informatie explodeert! Het lijkt wel een natuurramp van Al Gore.

web%203.01

Video- en muziek, internettelefoneren, e-mails met attachements, blogs, foto’s en tv, camerabewaking, ziekenhuisscans verzwaren de info-overdracht met tot de verbeelding sprekende cijfers. Door de Amsterdam Internet Exchange-hub (’s werelds grootste internetknooppunt) passeert dagelijks bijna twee miljard gigabyte. Dat kan tellen. Het digitale universum is vergelijkbaar met drie miljoen keer de informatie in alle boeken ooit geschreven, aldus een van de kranten. Gary Hayes, een klinkende naam in deze context, projecteert de informatiegroei op het Web 1, Web 2 en Web 3.  Web één staat voor het klassieke internet zoals het ontstond en groeide in de tweede helft van de jaren negentig. Een nieuwe trend, web 2 manifesteert zich vanaf de eeuwwisseling. Wiki’s, youtube, blogs, chats maken het web interactief en zorgen dus voor een informatietoename. Het web 3, een zogenaamde virtuele realiteit waarbij je avatar aan diverse activiteiten deelneemt (spelen, bouwen, onderwijs, zaken,…) soupeert de meeste giga en terrabites in cyberspace op.

Zijn we klaar voor de digitale big bang? Ik in elk geval niet. Zesduizend kilo boeken is het equivalent van mijn jaarlijkse digitale productie, lees ik. En toch raak ik niet door de twee kranten en het tijdschrift van vandaag… Wat zal web4 ons brengen…?

---------

The Expanding Digital Universe: A Forecast of Worldwide Information Growth Through 2010, te downloaden op www.emc.com/about/destination/digital_universe. Let op: verwar Web 2 niet met internet2. Wat dit precies is lees je op www.pcworld.be/nl/fiches/articles/internet/wat-is-internet2.cfm/ 

23:30 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-03-07

Surfboarden met Koen Gadeyne

 
vivapinata21De lage winterzon zorgt voor een prettige lichtinval, al kan ze storen voor wie met de laptop op de trein wil werken. Als ik die ochtend de deur van de coupe opentrek, zijn de zonneblinden neergehaald. Voor me zit/ligt een gast te gamen op zijn splinternieuwe PSP.  In zijn oor een oorring met een gat, een dikke bril en een prettig kapsel sieren zijn hoofd. Naast hem ligt diagonaal door de coupe een surfboard. Of ik me eraan stoor? Niet in het minst. Als de gast opkijkt, zie ik dat het een oud-student is. Het is Koen Gadeyne gedomme. Koen recht zijn rug en begroet me enthousiast. Dag Benedict. Koen studeerde als sociaal cultureel werker af in 2002 en werkt nu in het Kortrijkse jongerenontmoetingscentrum. “Wat zijn die games toch verslavend” zegt hij onomwonden.  Je zou moeten weten hoeveel tijd en centen ik hierin steek. Ik sta er zelf versteld van. Ik speel fantasiegames waar geweld nihil is en je een rol inneemt die je niet meer loslaat (World of Warcraft, Oblivion), games waarin het de bedoeling is om een tuin uit te bouwen met dieren erin zoals Viva Pinata (klik illustratie). Daarnaast speel ik games waar je in een uur 500 spectaculaire kills behaalt (Ninetynine Nights), games waar je ‘bad guys’ overwint (nazi’s, terroristen, monsterlijke stammen,…), met allerlei wapentuig (Gears of War, Call of Duty, Lost Planet, Prey, Quake, GTA, Far Cry, Saints Row)…. Mijn mond valt open, ik luister zonder veel te zeggen en na de opsomming komt de trein in Kortrijk tot stilstand. We stappen van de trein, ik met mijn boekentas, hij met zijn surfboard onder de arm. Ik gebruik de resterende tijd op het perron om Koen over de mediadriedaagse te informeren. Tegelijk vraag ik of hij zin heeft een bijdrage te leveren. “Tot gauw”, zwaait hij! “Ik mail je!  En Koen werpt zijn plank onder zijn voeten en surft naar zijn werkplek, sneller en vaardiger dan de meeste fietsers. Mooi om te zien, denk ik bij mezelf. ‘Back to the Future’ in het echt.  

Een tijd later valt er een mail van Koen in mijn mailbox. Koen heeft duidelijk zin om deel te nemen, maar hij is verontrust in wat hij te vertellen heeft. “Ik bedoel” schrijft hij, “ik vind niet dat games te gewelddadig zijn of te realistisch of te… Het gaat om het gamen en ik vrees dat dit verhaal niet thuishoort tussen al die mooie theorieën.” Even lijkt het er op dat Koen wil afhaken, maar we overtuigen hem. Het verhaal van de gamer, het verhaal van de jongere, dit zijn de verhalen die we willen horen. En dan schrijft Koen voluit. In zijn mail lezen we dat hij speelt omdat hij het graag doet, omdat hij opgaat in de mooie graphics, een persistente wereld waar van alles te beleven valt… “Niets zet mij aan om dit echt uit te voeren. Als er in het hoofd van een jongere dingen afspelen kan het dat de game een trigger is maar de game is niet de oorsprong van het gedrag. Zo kan ik nog aspecten aankaarten, maar voor mij gaat het daar niet om. Ik zou het liever hebben over het sociale van gamen: jongeren aan het gamen, gamen met vrienden en beelden van mijn solovluchten in de gamewereld… Maar nu is het dus weer hoog tijd om me richting zetel te begeven. De vrouw heeft de nacht en ik morgen verlof, dus is het tot in de vroege uurtjes gamen geblazen. Groeten, Koen.

Vanavond kwamen we in Gent samen in de gebouwen van Victoria De Luxe om de openingsavond, met op het programma van de Infowarroom, definitief vorm te geven. Eén ding is zeker, het worden heroïsche tijden!

22:57 Gepost door Benedict Wydooghe in g_Gamers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-03-07

Philip Dutrés les voor de 21ste eeuw

Op 26 februari gaf Philip Dutré (computer graphics, KUL) een bijzonder boeiende lezing met als titel Computer Graphics. De zoektocht naar digitaal visueel realisme. Althans, dat ‘bijzonder boeiende’ schrijf ik er eigenhandig bij, want ik miste de lezing. Jammerlijk. Maar boeiend was ze zonder twijfel. Ik ken Phils stijl en vertelkunst. Zijn lezing kadert in ‘Lessen voor de eenentwinitigste eeuw’, een prestigieuze KULeuven-reeks. Voor de gelegenheid komt Phil Dutré naar ‘Game over’ om er zijn lezing overnieuw te doen. Daar zal ik herkansen.
Dutré4
Hij beantwoordt drie vragen waarvan het antwoord vooruitblikt in de tijd. Eerst en vooral heeft hij het over de impact van de Wet van Moore. Die wet stelt dat de grootte van een computerchip om de twee jaar halveert en dat de computersnelheid in dezelfde tijd verdubbelt. Gevolg is dat de programmacomplexiteit snel verhoogt. Programma’s met een lange ontwikkelingstijd worden dus ontwikkeld naar de toekomstige hardwarenormen en dat eist van de softwareontwikkelaar een sterk vooruitdenken. Vervolgens bekijkt Dutré het genereren van een fotorealistisch beeld: de wiskundige beschrijving van de driedimensionale scène via veelhoekmodellen, het renderen via stochastische ray tracing en de displayweergave via tone-mapping. Tenslotte focust hij op het geloofwaardig en consistent samenbrengen van reële en virtuele elementen in computerbeelden. Wat theoretisch eenvoudig is, is praktisch zeer moeilijk… 

Het is duidelijk dat Philip Dutré weet waarover hij spreekt. Hij is niet de eerste de beste op het vlak van computer graphics. Hij behoort tot de Generatie X die opgroeide met Atari en Commodore 64, de generatie die aan het woord is in de documentaire 8 bit (waarover later meer). We lezen even mee in Dutrés dagboek uit het vijfde middelbaar.

During my fifth year in high school (1982-1983), the first personal hobbycomputers just became available on the mass-market here in Belgium. There was one lucky guy in high school who owned an Apple II, but the rest of us still had to wait a year before we all bought our TI-100, Commodore 64 or ZX-Spectrum. In the mean time, I used to hang out in the laboratory for Applied Mechanics and Energy Conversion, where my dad was employed as professor (thermodynamics, nuclear physics, ... that kind of stuff). That's where I learned FORTRAN, using the book written by Daniel McCracken (1965). Some of the grad students there said, that if I read and completely understood this book, I would know everything about programming 'real' computers. So, I used to carry this book around during the next few weeks. During one of the study-hours in high school (when we were supposed to study and make our homework), I was reading this FORTRAN book. One of the supervisors saw this, and commanded me to put it away, saying it wasn't homework and I would better study math. I said, that in order to understand this book, you had to understood math first, but obviously, he didn't get the point. That was, of course, before the first computers were bought by our school. In my last year of high school (1983 - 1984), I acquired a ZX-Spectrum. This small hobbycomputer gave me endless hours of programming pleasure. Even now, I can still recite some of the PEEKs and POKEs needed to get the most out of that machine. During that time, I also wrote an adventure game, with the not so original title Lord of Darkness. It was published in ZX-Computing. (...) This was also my first try at computer graphics...”  Word jij niet nostalgisch bij het lezen hiervan?

------

Het volledige programma Lessen voor de XXI eeuw (dertiende editie) op www.hiw.kuleuven.be/ned/lessen/programma.htm.

22:00 Gepost door Benedict Wydooghe in w_Wetenschap | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-03-07

In de blogosfeer

"Als ik aan het gamen ben, denk ik dat ik in die wereld zit en zo wordt het leuk. Als je een spel van oorlog speelt dan voel je dat je het mannetje bent waarmee je speelt."

Simon, bijna tien.

Het bijhouden van een blog lijkt op het eerste zicht asociaal. Maar in de krokusvakantie interesseren mijn kinderen zich voor het eerst mijn blogwerk. Pa, wat doe je? Hoe doe je dat… ik wil wel een site. ‘Een blog’, vul ik aan. Ik schuif de pc aan de kant en zet me met hen voor hun klavier. Als voorbeeldige papa voorwaar. Achiel11

 

Simon wil een blog over spelletjes en Lowie wil er één over… hmm, even denken, ‘doe maar over alles, papa’ zegt hij. Het regent, het stormt, het is nat en guur. Van buiten spelen komt deze vakantie weinig in huis. ’t Is maar hoe je het uitdrukt. We gaan naar de cinema bij onze buurvrouw en naar een pittarestaurant, maar deze vakantie werken we vooral aan onze blogs. We bloggen. Blog is de samentrekking van de woorden web en logboek: weBLOGboek. Een SLOG is een Second LifeLogboek. Het verschil met een klassieke website zit enerzijds in de laagdrempeligheid of de eenvoud van het maken en anderzijds in het feit dat je de berichten vooral chronologisch bijhoudt. Je houdt als het ware een dagboek bij op internet. Niets privé aan dat dagboek, neen, alles openbaar.

Simon en Lowie, ja zo heten de oudste, willen opa en oma eens tonen wat ze kunnen. Oma kan net een mail versturen, Simon en Lowie zijn stoer en zullen een site maken… Dat is wat anders hé.

En dan begint het. Papa, hoe maak je een link? Hoe moet ik een foto plaatsen? Waar staat die link, die map, wat is comprimeren…? Het zijn vragen die me overvallen, maar samen redden we het. Na zeven dagen vakantie slagen ze er in om presentabele blogs neer te zetten. Zelfstandig. Oma en opa zijn bij de eerste (honderd) bezoekers. Nu controleren de kinderen dagelijks en bijna neurotisch ‘hun’ hits. En de reacties in de chatbox of onderaan het bericht. Het lijkt een wedstrijd. ‘Mijn site heeft honderd hits, dat zijn er tien meer dan die van jou!’

Nu, echte cracks zijn we niet. Dat bewijst het feit dat we soms berichten posten op elkaars blog. Een fervente blogger bracht me op de hoogte van een tekst die hem eerder onwaarschijnlijk leek op deze gameovergames. Na een chek bleek de oudste zoon zijn bijdrage gewoon op de verkeerde blog te hebben geplaatst. We hebben er goed mee gelachen! LOL!

-----------

Ondertussen vonden we leuke gameblogs (waarover later meer) en toffe kinderblogs zoals http://jorisopavontuur.skynetblogs.be. Blogs zijn populair of niet, ze rangschikken zich in hitlijsten (een hit is het aanklikken van de blog, een hitlijst toont de populairste blogs).

-----------

De blog van onze Simon (9 jaar): http://slgames.skynetblogs.be

De blog van onze Lowie (7 jaar): http://dewereldvanlowie.skynetblogs.be

De blog van de mama (;-D) http://jartelle.skynetblogs.be

Marie en Achiel (foto bovenaan) bloggen niet. Uit principe zeggen ze.;-)  Klik vooral op de bovenste twee, laat hen een berichtje na, ze zullen het waarderen!

23:13 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-03-07

Ergens tussen Etterbeek en Lichtervelde

Het is een publiek geheim. Vrouwelijke gamers zijn in de minderheid en de gamesters die je kent zijn doorgaans op een hand te tellen.  The Sims en SL zijn wel geliefd bij vrouwen.  The Sims1

Na afloop van de spreekbeurt van Gust De Meyer (blog 7 februari 2007) wandelen Stefaan en ik naar het charmante stationnetje van Etterbeek.  Het is vijf uur in de namiddag en de frituurgeur slaat in mijn neus en doet me terugkeren naar mijn studententijd – enkel geestelijk, helaas.  Fysiek blijft alles gelijk.  Als student passeerde ik hier talloze keren, snoof de geur zeker duizend keer op, maar nooit liet ik me gaan aan één enkel frietje.  De discipline van een student?  Vergeet het!  De lekkere geur contrasteert te sterk met het uitzicht, de inrichting en de uitbater van de frituur.  Wie het station kent zal dit beamen.  Ik geef toe, misschien een enkele keer, liet ik me even gaan, ergens in een zwak en bedronken studentikoos moment, waarin de perceptie van de omgeving niet meer tiptop was.  Hopelijk bleef het bij die frikadel.  Ik weet het in elk geval niet meer, verdrongen of verdronken. 

Stefaan snelt snel de trappen af, roept 'tot morgen' en springt op zijn trein naar Leuven.  Ik moet even wachten en ik lees op de monitor dat er een rechtstreekse lijn naar Lichtervelde is.  Ik ben verwonderd.  Ik drop een euro in de blikkenautomaat.  Op de trein richting De Panne is het rustig, ik haal ik mijn laptop boven en trek het bierkannetje uit de automaat open.  Ik tik wat zinnetjes van Gust in de pc in en zonder dat ik het wil, vang ik een gesprek op.  Naast me zitten twee meisjes van een jaar of twintig.  Studentes.  Al snel blijkt dat één van de twee met haar thesis bezig is en daarnet de lezing van De Meyer bijwoonde.  In functie van haar thesis.  Op mijn leeftijd heb ik weinig gène om mensen aan te spreken. Ik vraag ze wat ze van de lezing vonden, vertel over het project ‘Game over’ dat in zijn kinderschoenen staat en vraag waar ze mee bezig zijn.   Ik kom te weten dat de thesisstudente Nachali Van Riel heet, haar thesis over gamen maakt en zelf games speelt.  Dit is uitzonderlijk.  Gamende meisjes die er een thesis over schrijven, ze lopen niet zo dik.  We raken snel geïnteresseerd en wisselen adressen uit. 

Maar ik ben slordig.  Zoals altijd.  Ik verlies mijn contactgegevens ergens onder een stapel papieren op mijn bureau.  Ik ben benieuwd naar haar onderzoek, ik wil Nachali betrekken bij het project enzovoort, maar ik kan ze niet bereiken.  Weken gaan voorbij en ik voel me ongemakkelijk.  En dan, plots valt er een mail van haar in mijn inbox.  Een geschenk uit de hemel!  Ze is beleefd en spreekt met aan met “beste…, ik weet niet of u zich mij herinnert, maar wij hebben elkaar in oktober op de trein ontmoet na een lezing van Gust De Meyer over geweld en videogames."  Natuurlijk herinner ik je, denk ik met veel gevoel voor zelfspot. Hoe vaak denk je dat ik een gamend meisje ontmoet met de naam Nachali dat een gamethesis schrijft?  "Ik ben druk bezig met het doornemen van de literatuur in het kader van mijn scriptie" vervolgt ze. "Verder ben ik benieuwd naar de meerdaagse rond media en geweld die u zal organiseren. Ik ben er zeker van dat dit een bijdrage kan leveren… 

Tegenwoordig valt er regelmatig een berichtje van Nachali in mijn mailbox.  Vandaag stuurt ze een buitengewoon interessante tekst “die een andere kijk werpt op de discussie rond media en de invloed op geweld.”  We lezen hem op www.asanet.org/cs/killervideogameskillerkids en www.asanet.org/galleries/default-file/Winter07ContextsFea....  Bovendien seint ze me dat ze graag wil meewerken aan de infowarroom.  Vrouwen en games, games en eindwerken, het zijn zeldzame combinaties… 

------------

www.womensgameconference.com en www.womeningamesinternational.org.

21:52 Gepost door Benedict Wydooghe in g_Gamers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |