04-04-07

Monster Attack

MADeze middag reden we tot in Roeselare, naar de Gamemania op zoek naar een nieuw spel. Simon kwam onlangs met een prima rapport thuis en dat verdient een beloning. Of een paasei… Simon spaarde wat en papa en mama leggen bij, dat is het plan. Na een kwartier kiezen, treuzelen en vergelijken pikt hij het spel ‘Monster Attack’, een twaalf plusspel met een agressiesymbool zonder Nederlandse uitleg. Het kost hem negen euro, een koopje, occasie uiteraard. Bijleggen blijkt niet nodig. Nu we toch in de Gamemania zijn, geven we een affiche van Game Over af aan de verkoper.  Nooit eerder gezien, leid ik af van zijn gelaat.  Tijdens de terugrit vraagt Simon me of ik ooit al eens een accident meemaakte.  Wellicht spookt de reportage van gisteren door zijn hoofd. We staan stil voor een rood licht. Ik antwoord dat ik slechts één keer door een onoplettende chauffeur werd aangereden, met wat blikschade als gevolg. Mijn woorden zijn nog niet koud of ik zie in mijn achteruitkijkspiegel een klein autootje snel naderen. De chauffeur is met alles bezig maar kijkt niet voor zich uit.  Het kleine autootje duwt zich in mijn gat.  Mijn trekhaak en de bumper vangen de schok op en als ik wat vooruit rij, trekt mijn haak ongeveer de hele voorkant van het autootje weg.  Shit.  Vier kinderen in de wagen, papieren invullen… een klein avontuur in het echt… niets van ‘restart’ of ‘try again’ of ctrl, alt, del.  Neen, de schade is echt en de kinderen vertellen thuis honderduit tegen hun moeder.  Maar de reële ervaring ruimt snel plaats voor de virtuele input. De racespelletjes blijven voorlopig even aan de kant en het nieuwe spel geniet alle aandacht. “Monster Attack is een spel waarbij je de wereld moet redden” komt Simons broer, Lowie na een half uurtje spelen, aanzetten.  Lowie is een stuk jonger maar geniet mee: het is een spel voor twee spelers en samen redden zij effectief de wereld.  Lowie schiet op monsters, ufo’s, een dino’s, rode mieren en robots.  “Het leukste is de dino verslaan” zegt hij.  “Je doet dit met granaten en bazooka’s, van de andere geweren ken ik de naam niet.”  Als ik de kinderen in de vooravond roep omdat het tijd is voor de judoclub, barst een protest en een reeks argumenten los dat we stilaan gewoon zijn.  Tien minuten later staan ze samen op de tatami.  In het echt. 

20:54 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

idd, uw affiche had ik nog nooit eerder gezien. Ben dan toch maar eens gaan kijken op de url. Spijtig om te horen van het ongeluk, gelukkig is iedereen er zonder kleerscheuren ervan af gekomen.

Groeten Desruelle Steven Game Mania Roeselare

Gepost door: Desruelle Steven | 06-04-07

De commentaren zijn gesloten.