27-04-07

Bloedbad op de campus, door Rupert Cornwell

taxigunBij de opening van Game Over, citeerde Franky Devos uit De Morgen.  Het artikel is een kritische reflectie op de gebeurtenissen in Virginia.  Je leest het hier integraal.  "Wat het meeste zorgen baart, is de bijna-zekerheid van imitatie, wanneer een of andere neerslachtige student beslist dat hij net zo goed met een knal naar de andere zijde kan gaan.  Rupert Cornwell vindt het brutaal maar waar: 'Virginia' is deel van het leven in de VS."

"Het lijkt alsof het allemaal op automatische piloot gebeurt. De vreselijke tragedie overspoelt het nieuws en vaagt al de rest weg. We krijgen hartverscheurende verhalen van een ontredderde universiteit en van de tientallen slachtoffers, hun veelal prille leven zo zinloos en brutaal afgebroken. We luisteren naar de in verdriet gesmoorde uitspraken van de president, en volgen de adembenemende speurtocht in de achtergrond van de dader, zijn psychiatrische verleden. We stellen ons even gekweld de vraag of de dolle moordpartij vermeden kon worden. En toch loopt alles volgens een scenario dat we uit het hoofd kennen. Virginia Tech is natuurlijk de ergste gebeurtenis in haar soort uit de Amerikaanse geschiedenis - en op één niveau zou je de indruk krijgen via de Amerikaanse televisie dat Cho Seung-hui de wereld letterlijk heeft stilgelegd. Dat heeft hij uiteraard niet. Dinsdag, die de annalen in zal gaan als een betrekkelijk rustige nieuwsdag in Irak, meldden de agentschappen de dood door geweld van 56 Iraki's: sommigen waren neergeschoten, sommigen gedood door een zelfmoordaanslag, sommigen gevonden als rotte of onthoofde lichamen. Maar daarover vernamen we geen woord, en ook niet over het proces bij verstek van een Amerikaanse soldaat die ervan beschuldigd wordt een Italiaanse spion doodgeschoten te hebben, evenmin als over het bericht dat Noord-Korea misschien op het punt staat een kernreactor stil te leggen (wat heel belangrijk nieuws zou zijn als het klopt). Iemand heeft de burgemeester van Nagasaki doodgeschoten. Maar wie maalt daar om? En dus ging het uitsluitend over Virginia Tech.
Maar hoe uitzonderlijk de gebeurtenis ook is, toch is er iets formulairs, routineus zelfs, aan de manier waarop verslag wordt uitgebracht. Er is geen introspectie, geen gewetensonderzoek naar de vraag wat er toch schort aan een maatschappij waarin zulke zaken zo vaak voorkomen. Je hoort geen nieuwe argumenten, want in wezen valt er niets nieuws te vertellen.
Geen enkel detail van het drama is te minutieus om aandacht aan te besteden: van waar Cho middelbaar onderwijs volgde over de gedachten van de postbode die de post bezorgde, tot waar het gezin woonde in Centreville, een voorstad van Virginia (en hem nooit tegenkwam). Maar Amerika geeft weinig blijk van interesse voor wat echt telt - de vraag namelijk of het niet eindelijk tijd wordt om werk te maken van een betere controle op vuurwapens.  "We moeten ons vandaag bezighouden met de gezinnen, de school en de gemeenschap", zei Dana Perino, de woordvoerster van het Witte Huis. Maar, voegde ze eraan toe, "we moeten wachten tot de feiten duidelijk worden voor we over politiek praten." Dat lijkt redelijk. Hoewel: als het nu niet gebeurt, in het heetst van de verbijsterde nationale razernij, wanneer dan wel? De woede van een volk kan immers onverwachte veranderingen teweegbrengen. In de loop van zijn lange carrière als vuilbekkende radiopresentator moet Don Imus honderden beledigende uitspraken gedaan hebben. Vorige week deed hij wat niet meer leek dan de zoveelste in de rij, over het vrouwenbasketteam van de Rutgers University. Vreemd genoeg was de tolerantie van het publiek plotseling op. Het duurde geen drie dagen voor Imus zijn koffers mocht pakken. Kan Virginia Tech niet de Rutgers Universitygrap voor de geweerlobby zijn, het moment waarop een geweldmoe Amerika eindelijk zegt: genoeg is genoeg? Helaas. Maar er zullen discussies zijn, zoals na vergelijkbare vreselijke gebeurtenissen in de afgelopen jaren, van Columbine High School tot de moord op vijf Amishschoolmeisjes in Pennsylvania in oktober vorig jaar.
De onderliggende stemming is er echter een van ontgoochelde berusting.
En dus heeft president Bush het formulair over "een trieste dag voor de hele natie", en over hoe de Amerikanen "aan God vragen troost te bieden aan alle getroffenen". Het is een stuk minder zeker of de president uit geweerdragend Texas, die al zijn hele carrière probeert de conservatieve stem te winnen, pogingen zal doen om tijdelijk de politieke krachten te bundelen om de troost van de Almachtige onnodig te maken.
Blijf alstublieft naar onze wereldklasse-universiteiten komen, was gisteren de boodschap van Sean McCormack, de woordvoerder van Buitenlandse Zaken, voor buitenlandse studenten. Virginia Tech was een "aberratie". Dat was ook de schandelijke omschrijving die Donald Rumsfeld ooit gebruikte voor de anarchie in Irak na de invasie. "Zulke dingen gebeuren."  Schietpartijen op scholen zijn een terugkerend fenomeen, zoals de tornado's in de Midwest in de lente en de orkanen in het zuiden in de zomer. Er zal druk zijn om de veiligheidsmaatregelen op de campussen te verscherpen. Maar dat, voorspel ik met redelijke zekerheid, zal het ongeveer zijn. Sommigen willen zelfs meer geweren in plaats van minder. De schietpartij was het bewijs "dat een verbod op geweren het probleem is, en dat Amerikanen het recht moeten hebben zich te verdedigen", aldus The Gun Owners of America, een lobbygroep voor vuurwapens. Ondertussen stroomt de machtige mediarivier door, alles op haar weg verwoestend. De copycats kijken toe, wachtend tot hun moment gekomen is.
Het bloedbad op Virginia Tech is alarmerend, niet zozeer vanwege de omvang, of omdat de autoriteiten geen oog hadden voor de waarschuwingssignalen over Cho Seung-hui, of omdat het zo makkelijk voor hem was om zijn verschrikkelijke missie te volbrengen. Wat het meest zorgen baart, is het risico op - of beter: de bijna-zekerheid van - imitatie, als een of andere student die zich wat neerslachtig voelt of gepest en zich afvraagt of het leven nog wel zin heeft zich ooit gaat verdiepen in wat er zich heeft afgespeeld in Blackburg. En zal beslissen dat hij net zo goed met een knal naar de andere zijde kan gaan (of preciezer: met zo veel mogelijk dodelijke knallen).
De vraag is niet of, maar wel waar, wanneer en hoe er een volgende gewelduitbarsting zal zijn. Dat zal niet aan de St Edward's University in Austin zijn, gelukkig, net zo min als aan de University of Tennessee in Chatttanooga, of aan de University of Oklahoma. De eerste twee kregen gisteren bommeldingen binnen, en ontruimden tijdelijk de campus. Aan de derde was iemand met een wapen gesignaleerd. In de drie gevallen bleek de vrees ongegrond. Maar vroeg of laat zal de vrees wél gegrond zijn, en zullen nog meer mensen de dood vinden omdat Amerika er maar niet in slaagt de glamour van zijn geweren te schrapen." ---

Rupert Cornwell is Amerikaans correspondent van The Independent.
De Morgen, pagina 12, © The Independent © Uitgeverij De Morgen NV

 

Zie ook de reportage over de afscheidsvideo: http://www.novatv.nl/novaplayer/player.html?id=rep-5091-0 en de weblog van Johan Depoortere: http://multiblog.vrt.be/johandepoortere/2007/04/19/mijn-w....

13:19 Gepost door Benedict Wydooghe in a_Algemeen/E-cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.