09-10-08

Eindelijk! De referentiediscussie is een anachronisme

De saaiste, én tegelijk kortste les van hun leven. Zo laat de les 'refereren' zich omschrijven. En, een wat verwarrende les, dat moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen. Sinds kort beschikt de tekstverwerker Word over een toepassing die je notenapparaat koppelt aan een referentiedatabase. Het bestond al langer als extra softwaretoevoeging, nu zit het ding er standaard. Prachtig! Niet alleen voor de mogelijkheden en de eenvoud, vooral voor de wijze waarop deze toepassing afrekent met ballast uit het verleden. Ten eerste: de PowerPoint - presentatie die ik sinds mensenheugenis gebruik, is nu eindelijk compleet waardeloos. Dat ontdekte ik natuurlijk iets te laat, tijdens de les zelf. Verder herleidt de toepassing de eindeloze discussie over het beste en het mooiste refereersysteem tot een anachronisme. Wat is het efficiëntste systeem? In de wandelgangen en op vergaderingen konden docenten er uren erudiet over discussiëren. Pro of contra de MLA, de APA of de ISO-normen? Het speelt geen rol meer. Eureka! APA voor onze psychologen, ISO690 voor de sociaal assistenten, opvoeders liggen er niet wakker van de problematiek van en bachelors in de maatschappelijke veiligheid kunnen in alle veiligheid zelf een keuze maken. Basta. Met één druk verandert Word je opmaak en stijl. Geen gezever, geen hertikken en daarenboven krijg je mogelijkheden waar ik nooit van hoorde: Chicago en Turabian klinken exotisch, BG7714 en SISTO2 niet, integendeel. Je bibliografie is er in een handomdraai aan toegevoegd. Vergeet het knoeien met komma’s, spaties en punten, cursiveringen of kapitalen. De keurig uitgelijnde alfabetische bibliografie die in niets gelijkt op de werkjes die sommigen durven afgeven, is nu binnen handbereik. Gedaan met de bezemhokbibliografie, om het met de woorden van David van Reybrouck (De plaag, 2001.) te zeggen. (Tussen haakjes: APA blijft een gedrocht. Ik prefereer voetnoten. ’t Schijn een tik te zijn van de historicus.) Nu, om de les wat boeiend in te leiden, startte ik met een fragment uit De Zevende van een tijdje geleden. Het debat ging over het verwijderen van een Youtubefilmpje op vraag van de NMBS. Censuur? Een aantasting van het recht op vrijheid van meningsuiting? Een aanval op het al dan niet zelfregulerend karakter van het net? Respect voor de privacy? Geen kat die het weet. De korte video illustreert de vragen die in de cursus geregeld opborrelen. De thema’s zijn actueel en blijven de aandacht van thesisstudenten trekken: anonimiteit op het net, de alomtegenwoordigheid van camera’s en de manipulatie van dat beeldmateriaal, het gewelddebat, generation Y, multitasking en de kloof tussen jong en oud, nationale of internationale reglementeringen,… tja dat allemaal in de eerste 8 minuten van de les. Even dachten enkelen dat de saaiste les van hun leven best meeviel. Niets was minder waar. Ik begon… citeren, refereren, plagiaat, de interpolatie, de ellips, auteursrecht, intellectuele diefstal, het eindnotenapparaat, externe, interne en zelfstandige voetnoten, de bibliografie. Je zou de moed bij verliezen bij al deze instructies. Ja, dat is het. Geen verhaal, geen visie. Instructie. Om de tergende les recht te trekken en het goed te maken met de studenten eindig ik met de Lichtpuntreportage  ‘Games Boem Bang.’

Zin in een spelletje? Wees gerust, geen educatieve game met een verborgen bibliotheekintroductie. Geef ons nu maar een FPS.

 

16:05 Gepost door Benedict Wydooghe in l-leren | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

... Is dit ook mogelijk in openoffice?

Gepost door: . | 13-10-08

Post een commentaar