26-06-09

Weerbaar, veerbaar en eerbaar

Gisteren gaf ik op een studiedag een korte presentatie over digitale weerbaarheid  bij jongeren. Niet zolang geleden lazen we dat ongeveer vijftig procent van de jeugd kiest voor een verblijf op internet of in games in plaats van de ‘echte’ wereld. Vandaar dat het thema op de studiedag niet mocht ontbreken. De titel van de presentatie klonk: “Weerbaar, Veerbaar en Eerbaar” en stelt drie vragen. Eén. Is de jongere digitaal weerbaar? Twee. Beschikt hij of zij over voldoende veerkracht en, drie, hoe eerbaar gedragen zij zich op dat net. Het weerbaar maken gaat samen met het aanleren van een kritische houding. Weerbaarheid is een sociale vaardigheid. Kritisch zijn is een informatievaardigheid, maar beiden kunnen niet zonder elkaar. Enfin, ook op internet vraagt ons gedrag een stuk weerbaarheid. En daar kunnen we ons maar beter van bewust zijn. In mijn presentatie ga ik even in op cyberpesten. Het onderwerp is voer van gevoerd en lopend onderzoek. Dat cyberpesten stevig is doorgedrongen in het leven van de Vlaamse tiener, is volgens veel onderzoek en de mediaberichtgeving zeer duidelijk. Alhoewel... ik wil hier even nuanceren. Veel minder duidelijk is de ernst van de problematiek. Waarom?

  1. Het debat is voor een stuk in de media gevoerd en belicht dus vaak uitzonderingen in plaats van wetmatigheden.
  2. Het debat gebruikt juridische termen zoals daders en slachtoffers. Sommige onderwijsmensen en ouders dit jargon te vlug over.
  3. Bovendien polariseren de begrippen daders en slachtoffers het debat in een zwart wit denken, terwijl er bij pesten vaak sprake is van een interactie waar goed en slecht niet altijd uit elkaar te houden zijn.
  4. Zijn de gevolgen van cyberpesten erger of net niet erger dan gewoon pesten? Jonge vorsers en de media beklemtonen het schrikwekkende terwijl sommige onderwijzers en ouders vaak genuanceerder zijn. Cyberpesten laat veel sporen na en dat vergroot de opsporingskansen. En dat is geruststellend, aldus de ouders van ‘slachtoffers’.

De discussie is hierbij geopend. Informeer je voor je een standpunt inneemt, of presenteer enkele persoonlijke ervaringen, die zijn minstens even waardevol. Zeker lezen en toetsen of dit klopt me jouw ervaring: www.klasse.be/leraren/index.php?p=archief&id=12130 en www.viwta.be/files/Eindrapport_cyberpesten_(nw).pdf.

De volledige presentatie bekijk je en lees je op www.slideshare.net/benedictwydooghe/weerbaarheid.

14:16 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-03-09

Zestien doden bij schietpartij op Duitse school

Al een tijd geleden nam ik me voor om niet meer op het gewelddebat in te gaan. De discussie is gepasseerd, er is geen verband tussen geweld in games en echt geweld. Wat de media ook beweren moge. Deze morgen op de mail...

"Meneer Wydooghe, naar aanleiding van de schietpartij in Duitsland willen wij graag morgen in de karnt een opiniestukje plaatsen over games en geweld. Ik had hierover net contact met je collega Stefaan Pleysier, maar hij heeft absoluut geen tijd om vandaag te schrijven. Kan u stukje maken (van 4000 à 5000 tekens)? Laat u snel iets weten? Dank en groet."

De verleiding is groot nu. Een collega uit de nood helpen? En iets publiceren in een krant met een naam? Tussen mijn lessen in begin ik te tikken. De deadline is 19 uur. Dat moet ik halen. Zo, hier komt het resultaat. Keurig doorgestuurd en op tijd...

Op momenten zoals deze linken wetenschappers en journalisten graag reëel en virtueel geweld. Daarbij duiden ze niet gewoon het verband. Ze suggereren causaliteit. Het thema actualiseert zich helaas regelmatig en steeds duikt die ene vraag op. Leidt virtueel geweld tot imitatie? Velen vinden gamegeweld onverantwoord en hekelen de vervagende de grens tussen fictie en werkelijkheid. Onderzoek naar geweld in de populaire cultuur laat zich ruwweg in drie delen: zij die verwachten dat geweld een negatieve invloed heeft op jongeren, zij die beloven dat fictief geweld reëel geweld reduceert en tenslotte zij die geen verband zien. Conclusie? Media-effecten van geweld zijn (voor zover ze er zijn) noch eenduidig, noch uitgesproken. Naast elke studie die de negatieve invloed aantoont, ligt er één die het tegenovergestelde beweert.

Nu, tijdens het afgelopen decennium overspoelde een golf geweldgames de beeldbuizen op de kinder- en jeugdkamers. De fascinatie en verheerlijking van geweld doet de geciviliseerde mens wenkbrauwen fronsen. De vraag ‘hoe het komt dat agressie de laatste jaren een prominente rol speelt’ is echter een slechte vraag. Ze reduceert het historisch bewustzijn tot het laatste decennium en laat geen vergelijkingen met een verder verleden toe. Niet de diagnose van de hedendaagse samenleving is verhelderend maar de détour naar vergelijkbare momenten leidt naar conclusies. Of geweld toeneemt is niet eenduidig te beantwoorden. Behalve dat het fenomeen veel aandacht krijgt, is er niets dat er op een toename van individuele agressie wijst. Wel ontwaren we individuen die sterk op zichzelf teruggeworpen worden. De overdreven nadruk op dit killergamedebat camoufleert waar het werkelijk om gaat en vermijdt een fundamentele discussie waarvan de conclusies erg pijnlijk kunnen zijn. Het voorval confronteert ons met onze kwetsbaarheid, het toont dat onze maatschappij niet altijd zo geciviliseerd is als we willen, dat we onze kinderen niet altijd meegeven wat het beste voor hen is, het illustreert de machteloosheid van de opvoeder, het gezin, de school, ja het confronteert ons met het feit dat onze hoogtechnologische maatschappij een duistere kant heeft. Diverse ideeënhistorici vergelijken dit tijdgewricht met de belle époque. Net zoals het einde van de negentiende eeuw is dit een opwindende en beloftevolle tijd, die tegelijk bedreigend en onrustig is. Het is als dansen op de vulkaan: het ondergraven van zekerheden opent perspectieven, maar veroorzaakt een verwarrende en bedwelmende complexiteit. De ambivalentie van het leven in deze tijden van ‘riskante vrijheid’ resulteert in het paradoxaal verlangen naar een vitale vrijheid onder veilige condities. Het lijkt in sterke mate op het fin de siècle, een decadente vlucht uit de wereld, teleurgesteld door het mislukken van de grote verhalen. Het enige dat de decadenten restte was de zwarte esthetica, de schoonheid van de dood in een perfect onderhouden tuin van Narcissus. Net zoals de kunst een eeuw geleden, drukken games de versnelde polsslag van het postmoderne leven uit en benutten ze net als toen al dan niet kritiekloos de verworvenheden van de technologie. In die context dienen we de vraag te stellen of games zoals Counterstrike, Carmageddon of Grand Theft Auto wel zo fundamenteel nieuw zijn als ze pretenderen. Het geweld om het geweld, het loskoppelen van het geweld met een oorzaak en een gevolg vindt zijn wortels in dat satanische fin de siècle, met het beeld van de gespleten persoonlijkheid Dr. Jekyll & Mr. Hyde en de oorlogszuchtige Fillipo Marinetti op kop.

Het is duidelijk dat het zinloos is om de blootstelling aan agressieve videospelen te vermijden. Of verbeeld geweld echt geweld oproept en het eerste causaal het tweede bepaalt, is een verkeerd, oninteressant en naïef uitgangspunt. In een wereld waarin geweld überhaupt kwantitatief en intensief aanwezig is, is het raadzaam het (te leren) kennen, veelmeer dan het op afstand te houden. Counterstrike is op dit moment de buitenkant van een diepe maatschappelijke angst. Die angst is tot voorwerp van reflectie te maken kan helpen. De dialoog in het gezin en in de maatschappij is geschikt om clichés te doorprikken, om wat je ziet in perspectief te plaatsen, te decoderen, te ontmijnen en dus een middel om op te voeden en tot een gezonde burgerzin te komen, in plaats van je eigen gezinswoning om te bouwen tot een legaal wapenarsenaal.

---

Antwoord van De Standaard? "Ik vrees dat we uw tekst niet kunnen publiceren. Hij is te onsamenhangend en soms gewoon opbegrijpelijk. Misschien hebben we u te snel laten schrijven. Onze excuses."

Zo, incident gesloten.

En, wat hebben we geleerd? Misschien eens proberen bij DM als reactie op de gruwelijk correcte commentaar van Yves De Smet die zich afvraag hoe je dit oplost. Samengevat stelt hij: 1 het is ondoenbaar en onwenselijk om iedere school te laten bewaken door veiligheidsmensen. Evenmin kun je een proactief sociaal netwerk bouwen dat ontdekt bij wie dit gevaar bestaat. En evenmin gaan we morgen een samenleving maken met een empathie die probleemgevallen detecteert. "Eigenlijk is de gruwelijke vaststelling dat we er - zeker op korte termijn - vrijwel niets aan kunnen doen. En dat we het dus opnieuw zullen meemaken."

Eén dag later: het artikel staat integraal op pagina 21 van De Morgen (zaterdag 14 maart 2009). Nog een dag later neemt De Zondag fragmenten over en kondigt hierbij de studiedag Van digitale flirt tot cyberstalking aan. Waren wij dan werkelijk zo onbegrijpbaar?

Verder lezen: www.telegraaf.nl/buitenland/3448080/__Schietpartij_op_Dui....

 

21:41 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-07-07

Games staan voor ommezwaai

Spelproducent Electronic Arts wil simpelere en familiale games ontwikkelen en zo nieuw cliënteel aan trekken. Een intuïtieve besturing zoals bij Nintendo’s Wii vervangt de gecompliceerde controllercombinaties en biedt onervaren spelers ook een game-evaring. “Het aantal mensen dat gamen gecompliceerd vindt, is een hindernis die we onszelf hebben gecreëerd” zegt de CEO van EA. De tendens om games te compliceren om de harde spelerskern te bevredigen, is voorbij. Of de trendbreuk een historische mijlpaal is, is niet duidelijk. De verkoop van de Wii loopt duidelijk beter dan die van de Xbox360 of de PS3.  Of Wii de best verkochte gameconsole ooit zal kloppen is een open vraag. Van PS2 werden 120 miljoen exemplaren verkocht. In maart waren er 5,8 miljoen Wii’s verkocht. De intuïtieve besturing zou het wel eens goed kunnen doen in de familiekring. Zo zien ouders - veertig plussers volgens een onderzoek - in tegenstelling tot hun kids gameconsoles als technologie. Voor de meeste jongeren zijn de games een toepassing, geen achterliggende techniek, net zoals auto's en tv’s voor veertig-plussers ook niets met technologie te maken hebben.

10:15 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-06-07

 Cognitieve vaardigheden

Surf eens met de kids naar de ontwikkelingsspellen op www.kidspsych.org. De spelletjes stimuleren hun cognitieve vaardigheden. Bij I Spy zoek je 'het paard onder water’ of naar 'het beest met een arm als neus.' Simpel? De toelichting leert dat je kind kleuren en vormen onderscheidt, verbanden legt en z’n cognitieve vaardigheden verbetert.

----

Bron: Psychologie Magazine, juni, p. 94. 

20:54 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-04-07

 Is Video Game Violence a Sin?

Dr. Phil Blames Video Games for Virginia Tech Massacre

In the wake of yesterday’s horrific shootings at Virginia Tech, gadfly attorney Jack Thompson was not the only one who was quick to place blame on violent video games.

Noted T.V. shrink Dr. Phil McGraw appeared on CNN’s Larry King Live last night to discuss the rampage. During the course of the program, the following exchange took place:

LARRY KING: Why, though - OK, you want to kill someone, you’re crazed, you’re a little nuts, girlfriend drops you, why do you kill innocent people?… Dr. McGraw, are they treatable?

DR. PHIL: Well, Larry, every situation is different…  The question really is can we spot them. And the problem is we are programming these people as a society. You cannot tell me - common sense tells you that if these kids are playing video games, where they’re on a mass killing spree in a video game, it’s glamorized on the big screen, it’s become part of the fiber of our society. You take that and mix it with a psychopath, a sociopath or someone suffering from mental illness and add in a dose of rage, the suggestibility is too high.

And we’re going to have to start dealing with that. We’re going to have to start addressing those issues and recognizing that the mass murders of tomorrow are the children of today that are being programmed with this massive violence overdose.

Full transcript here.

22:30 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-04-07

Monster Attack

MADeze middag reden we tot in Roeselare, naar de Gamemania op zoek naar een nieuw spel. Simon kwam onlangs met een prima rapport thuis en dat verdient een beloning. Of een paasei… Simon spaarde wat en papa en mama leggen bij, dat is het plan. Na een kwartier kiezen, treuzelen en vergelijken pikt hij het spel ‘Monster Attack’, een twaalf plusspel met een agressiesymbool zonder Nederlandse uitleg. Het kost hem negen euro, een koopje, occasie uiteraard. Bijleggen blijkt niet nodig. Nu we toch in de Gamemania zijn, geven we een affiche van Game Over af aan de verkoper.  Nooit eerder gezien, leid ik af van zijn gelaat.  Tijdens de terugrit vraagt Simon me of ik ooit al eens een accident meemaakte.  Wellicht spookt de reportage van gisteren door zijn hoofd. We staan stil voor een rood licht. Ik antwoord dat ik slechts één keer door een onoplettende chauffeur werd aangereden, met wat blikschade als gevolg. Mijn woorden zijn nog niet koud of ik zie in mijn achteruitkijkspiegel een klein autootje snel naderen. De chauffeur is met alles bezig maar kijkt niet voor zich uit.  Het kleine autootje duwt zich in mijn gat.  Mijn trekhaak en de bumper vangen de schok op en als ik wat vooruit rij, trekt mijn haak ongeveer de hele voorkant van het autootje weg.  Shit.  Vier kinderen in de wagen, papieren invullen… een klein avontuur in het echt… niets van ‘restart’ of ‘try again’ of ctrl, alt, del.  Neen, de schade is echt en de kinderen vertellen thuis honderduit tegen hun moeder.  Maar de reële ervaring ruimt snel plaats voor de virtuele input. De racespelletjes blijven voorlopig even aan de kant en het nieuwe spel geniet alle aandacht. “Monster Attack is een spel waarbij je de wereld moet redden” komt Simons broer, Lowie na een half uurtje spelen, aanzetten.  Lowie is een stuk jonger maar geniet mee: het is een spel voor twee spelers en samen redden zij effectief de wereld.  Lowie schiet op monsters, ufo’s, een dino’s, rode mieren en robots.  “Het leukste is de dino verslaan” zegt hij.  “Je doet dit met granaten en bazooka’s, van de andere geweren ken ik de naam niet.”  Als ik de kinderen in de vooravond roep omdat het tijd is voor de judoclub, barst een protest en een reeks argumenten los dat we stilaan gewoon zijn.  Tien minuten later staan ze samen op de tatami.  In het echt. 

20:54 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-04-07

Van de bronstijd naar de ijzertijd!

Het is paasvakantie en zoals vaak is het weer een afwisselende mix van koud en warm.  Maartse buien en aprilse grillen wisselen af met mooi, ja echt mooi weer. De kinderen spelen buiten en komen dan snel weer naar binnen.  Het binnenspel is vrij schermgebonden: van de dvd naar de video, van de playstation naar de pc.  En in de auto is er de gameboy.  De Psp is nog te duur, zeggen de kids.  Het buitenspel van Cowboy en Indiaan is na Dances with Wolves ten grave gedragen en sinds kort definitief vervangen door Runescape of WoW-achtige spellen.  Niet meer de pawpawpaw en de gestrekte arm met de duim en wijsvinger in de vorm van een pistool.  Neen, nu beschikken de kinderen over magische bewegingen, karateacties, toverspreuken… Het is prettige om te zien.  In de meeste gezinnen met tienerkinderen is Runescape een begrip aan het worden.  Runescape is een spel met ridders, boogschutters en tovenaars dat plaatsgrijpt in een middeleeuws decor: vulkanen, kastelen, een arena, dorpen, steden, bossen, sneeuwlandschappen waar zombies, duivels, spinnen, trollen en andere demonen doorwandelen. Het is één van de fameuze MMORPG’s waar, op het moment dat ik dit schrijf (dinsdagavond, 20.33 uur) 167.314 kids op spelen.  

runescape

Ja kan gratis spelen, maar wie het abonnementsgeld van vijf of zes euro per maand betaalt, gaat sneller.  Simon omschrijft het als een van de beste on-line games.  Hijzelf betaalt niet en speelt onder de naam ‘De Goeroe 2.’  Hij leerde er al wat vrienden kennen, legde wat contacten met andere jongeren.  Het concept lijkt op dat van SL.  Na een training (waar je onder meer leert vis bakken, vechten, magie gebruiken, wapens maken, vrienden maken…) kom je in de ‘echte’ wereld met een bronzen zwaard en een ‘slap’ schild, een eenvoudige boog en een paar pijlen.  Je wordt beter naarmate je sterkere wapens leert maken en hanteren… De bronstijd en de ijzertijd behoeven alvast niet veel uitleg meer voor Simon….

---

www.runescape.com

www.insidegamer.nl/pc/runescape/memberrecensies/2687

21:00 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-03-07

In de blogosfeer

"Als ik aan het gamen ben, denk ik dat ik in die wereld zit en zo wordt het leuk. Als je een spel van oorlog speelt dan voel je dat je het mannetje bent waarmee je speelt."

Simon, bijna tien.

Het bijhouden van een blog lijkt op het eerste zicht asociaal. Maar in de krokusvakantie interesseren mijn kinderen zich voor het eerst mijn blogwerk. Pa, wat doe je? Hoe doe je dat… ik wil wel een site. ‘Een blog’, vul ik aan. Ik schuif de pc aan de kant en zet me met hen voor hun klavier. Als voorbeeldige papa voorwaar. Achiel11

 

Simon wil een blog over spelletjes en Lowie wil er één over… hmm, even denken, ‘doe maar over alles, papa’ zegt hij. Het regent, het stormt, het is nat en guur. Van buiten spelen komt deze vakantie weinig in huis. ’t Is maar hoe je het uitdrukt. We gaan naar de cinema bij onze buurvrouw en naar een pittarestaurant, maar deze vakantie werken we vooral aan onze blogs. We bloggen. Blog is de samentrekking van de woorden web en logboek: weBLOGboek. Een SLOG is een Second LifeLogboek. Het verschil met een klassieke website zit enerzijds in de laagdrempeligheid of de eenvoud van het maken en anderzijds in het feit dat je de berichten vooral chronologisch bijhoudt. Je houdt als het ware een dagboek bij op internet. Niets privé aan dat dagboek, neen, alles openbaar.

Simon en Lowie, ja zo heten de oudste, willen opa en oma eens tonen wat ze kunnen. Oma kan net een mail versturen, Simon en Lowie zijn stoer en zullen een site maken… Dat is wat anders hé.

En dan begint het. Papa, hoe maak je een link? Hoe moet ik een foto plaatsen? Waar staat die link, die map, wat is comprimeren…? Het zijn vragen die me overvallen, maar samen redden we het. Na zeven dagen vakantie slagen ze er in om presentabele blogs neer te zetten. Zelfstandig. Oma en opa zijn bij de eerste (honderd) bezoekers. Nu controleren de kinderen dagelijks en bijna neurotisch ‘hun’ hits. En de reacties in de chatbox of onderaan het bericht. Het lijkt een wedstrijd. ‘Mijn site heeft honderd hits, dat zijn er tien meer dan die van jou!’

Nu, echte cracks zijn we niet. Dat bewijst het feit dat we soms berichten posten op elkaars blog. Een fervente blogger bracht me op de hoogte van een tekst die hem eerder onwaarschijnlijk leek op deze gameovergames. Na een chek bleek de oudste zoon zijn bijdrage gewoon op de verkeerde blog te hebben geplaatst. We hebben er goed mee gelachen! LOL!

-----------

Ondertussen vonden we leuke gameblogs (waarover later meer) en toffe kinderblogs zoals http://jorisopavontuur.skynetblogs.be. Blogs zijn populair of niet, ze rangschikken zich in hitlijsten (een hit is het aanklikken van de blog, een hitlijst toont de populairste blogs).

-----------

De blog van onze Simon (9 jaar): http://slgames.skynetblogs.be

De blog van onze Lowie (7 jaar): http://dewereldvanlowie.skynetblogs.be

De blog van de mama (;-D) http://jartelle.skynetblogs.be

Marie en Achiel (foto bovenaan) bloggen niet. Uit principe zeggen ze.;-)  Klik vooral op de bovenste twee, laat hen een berichtje na, ze zullen het waarderen!

23:13 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-07

Reverse Lyrics als metafoor voor gaming

StairwayHet is acht uur in de morgen.  Ik zit alleen aan de ontbijttafel en reserveer de kortstondige stilte voor de krant.  Het Volk leert me dat de K3-hit ‘Oma's aan de top’ een verborgen boodschap bevat!  Bij het achteruitdraaien hoor je “grote massamoord, godverdomme leuk.”  Bijna begin ik met het verbranden van onze Studio100 collectie: de video’s van Samson & Gert, de dvd’s van Bumba, de Piet Piraatboekjes, ware het niet dat het… ja, vakantie is.  Straks moet ik zelf de kinderen entertainen, denk ik.  En dan stormen ze de trap af.  Ik draai de pagina met het onheilsartikel vlug om en ik doe alsof mijn neus bloedt.  ‘Cornflakes of brood met choco?’  Na het ontbijt, als de kinderen elk voor hun eigen scherm zitten, lees ik stiekem verder in het artikel.  Het is de Christelijke Nederlandse 'Bond Tegen Het Vloeken' die na een klacht de boodschap vond.  De Bond zet zich in voor respectvolle taal en eerbied voor de naam van God.  De Bond vermoedt dat de boodschap via de techniek backmasking in het lied raakte.  Studio100 zelf is verbaasd en denkt aan een grap.  Wij zijn niet voor massamoord en dergelijke dingen (sic)” zegt de woordvoerster.  En dat stelt me heel erg gerust.  Ik haal opgelucht adem en kijk naar mijn Studio100 collectie: tientallen video’s, evenveel dvd’s en een massa boekjes.  Boekjes?  Literatuur, ja.  “Absoluut niet voor massamoord en dergelijke dingen...!”  Een boekenverbranding is niet nodig.

De vertelling doet denken aan het satanische verhaal over Led Zeppelins Stairway to Heaven.  En dat verhaal brengt me bij het idee dat nieuwe media vaak op weerstand botsen.  Aversie van het nieuwe, een tegenstand die we soms bij het gamen vandaag aantreffen.  Ouders voelen dat hun kinderen een nieuw medium onder de knie krijgen, het medium spreekt niet de taal van de ouders en misschien, wie weet, ontvangt het kind een boodschap die je als ouder liever niet geeft.  Hotel California van The Eagles, Kiss Kiss Kiss van Yoko Ono, Imagine van John Lennon, The White Album en I'm So Tired van The Beatles, het zijn maar enkele voorbeelden die voor verontrusting zorgden.  Het achteruitdraaien van rocksingeltjes, alleen op de puberkamer, beangstigde ouders decennia terug.  Tegenwoordig klinkt hier en daar hetzelfde verhaal over gamen.  Het achteruitdraaien van singeltjes is de metafoor bij uitstek voor het gaminggebeuren. 

Een kleine speurtocht op internet brengt me op een site met ‘Reverse Lyrics’ (klik erop, het is een hyperlink). Mijn favorieten zijn Break on Through van The Doors, Another One Bites The Dust van Queen en Pink Floyds Empty Spaces.  

En wat is de verborgen boodschap bij Britney Spears?  

Niet dat ik benieuwd ben, maar ze staat er.  De link naar K3 kan er misschien naast geplaatst worden.

------------------------------ 

Beluister het clipje van K3 achterwaarts en lees het artikel op http://www.hetvolk.be/Article/Detail.aspx?articleID=GCN18...

19:23 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (1) | Tags: k3 |  Facebook |

09-02-07

Don't play. Volunteer!

Vanavond speel ik met mijn oudste zoon Medal of Honor.  We doen dat graag.  Spelen?  Ja, gamen.  Op de kaft staat er You don't PLAY, you VOLUNTEER.  Simon is net geen tien en spreekt het Engelse 'Medal of Honor’ onwennig letterlijk uit. 

MedalSamen zijn we, zoals de achterflap het zegt 'tot op de tanden gewapend' met authentieke wapens uit de jaren veertig.  We stormen uit een ponton op het strand in Normandië (op www.speeleiland.nl/spel/normandie_invasie.html zit je aan de andere kant om ons te beschieten), later nemen we de brug bij Nijmegen in en saboteren U-boten om de "nazi-oorlog" te stoppen.  ‘Is dit echt gebeurd’ vraagt hij?  We spelen een 12+ singleplayer met een agressiesymbool.  De hele tweede wereldoorlog wordt ons niet uitgelegd door een gids of een lesgever, neen, we maken het mee, we maken juiste en verkeerde keuzes en we komen op historische plaatsen die er verbluffend echt uit zien.  Kijk papa, daar waren we op reis!  Hoe lang duurt de tweede wereldoorlog?  Waarom hebben de uniformen een kakikleur?  Het zijn vragen die ik met plezier beantwoord.  Tja, het kind leert er wat van... ondertussen knalt hij de ene Nazi na de andere neer.  Of zijn het gewoon Duitsers?  Voor hem maakt het niet zoveel uit, maar voor wie in het zwaar gebombardeerde Londen woonde is het onderscheid zonneklaar.  Of zijn het poppetjes in een spel?  Ik weet het niet en mijn zoon evenmin.  Het antwoord van een bejaarde oorlogsveteraan uit Londen schept evenmin klaarheid.  In elk geval laat de game overduidelijk enkel overwinnaars aan het woord.  Ook de gamemaker moet keuzes maken, uiteraard.  Heeft de historische verliezer recht van spreken?  Of recht van gamen?  Ideologisch ligt het moeilijk...  En trouwens, wat als Adolf Hitler games als medium ter beschikking had?  Nu deed hij het met cinémajournaals, film en radio.  Ideale propagandakanalen in de jaren dertig...  Zou het Derde Rijk even snel gevallen zijn als iedereen tijdens het interbellum Nazigames speelde?  Als de VS en Engeland voldoende vertrouwd waren met de Nazi-ideologie?  Want wellicht is gamen (nog) niet nationaliteitsgebonden?  Wellicht niet.  Videospellen weerspiegelen soms of misschien zelfs vaak een ideologie.  Willen wij dat kinderen ideologische keuzes maken via games?  Maken kinderen/volwassen überhaupt keuzes via games?  In elk geval is dit een themadiscussie die me nauwer aan het hart ligt dan de relatie tussen geweld en games.  Ideologie en games lijkt stukken gevaarlijker én onbesprokener dan de relatie met geweld. 

 

Op Second Life kwam ik onlangs in een cyberbetoging terecht.  Avatars betogen er tegen affiches van Extreem rechts.  Ook in cyberspace blijken weerbaarheid en emancipatie, gezond verstand en een heldere geest vaardigheden en ja, zelfs noodzakelijkheden.  ‘Papa, let op je spel.’  En even later, na de zoveelste dode; ‘waarom maakten de nazi's zoveel ruzie?’  ‘Ja jongen, jij bent wel aan het schieten hé…’  Kijk eens op http://nwn.blogs.com/nwn/2007/01/stronger_than_h.html en www.heelhelder.nl/heelhelder-in-dialoog/nieuws-achtergron....  Het lijkt een nieuwe manier om te zeggen ‘ik weet het ook niet…’ 

Don’t play. Volunteer!


13:31 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-07

-

 

12:51 Gepost door Benedict Wydooghe in b_Bezorgde ouders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |