31-01-08

Tv-tieten en blote tettefoto’s

Als ik ergens het schijt (vergeef me de taal) van krijg, dan is het van censuur.  Op de hogeschool waar ik werk is internetradio onmogelijk.  Toen ik de webmaster vroeg waarom deze censuur nodig is, kreeg ik laconiek te horen dat echte radio’s het best goed doen.  Nu, het is weer zover.  Het is de periode van de stagebezoeken waardoor ik vrij veel tijd doorbreng in de auto.  En mijn autoradio kent voorlopig geen censor.  Maar de censuurverhalen, ze zijn in elk geval weer in.  Het begon gisteren bij onze Noorderburen met een reactie op de programmatie van de pornoklassieker Deep Throat uit 1972 die BNN/VPRO binnenkort uitzendt. Het initiatief schoot in het verkeerde keelgat (let op de uitdrukking) van de ChristenUnie.  In elk geval, de uitzending komt er.  Het pleit voor de Hollanders.  Hier, in de Zuidelijke Nederlanden zijn we blijkbaar een stuk preutser. Het Antwerpse fotografiemuseum plande deze zomer een tentoonstelling rond Louis Paul Boons Feminatheek. Deze viezentist verzamelde meer dan twintigduizend naaktfoto’s van vrouwen en ik moet zeggen, er steken prachtexemplaren tussen. Uitgeverij Manteau liet in 2004 één en ander zien in de publicatie de Fenomenale Feminacoteek.  Deze catalogus toont wat de vrouw aan erotiek te bieden en te nemen heeft, aldus het voorwoord. Boon dacht een haast wetenschappelijk werk tot stand te brengen. “Over fauna en flora te land en ter zee verschenen duizenden boekwerken. (…) Maar aan haar, die met alle recht het mooiste dier op aarde mag genoemd worden, werd in haar naaktheid, open en bloot, geen enkel ernstig werk gewijd.” Antwerps deputé Ludo Helsen denkt er duidelijk anders over.  Hij vindt het artistieke gehalte (wat een objectief begrip!) van de Feminatheek ondermaats en hij verbiedt de expositie. Tja, we hoorden Helsen aan het woord op StuBru (in mijn auto) en lazen zijn commentaar in Knack.  Eerlijk gezegd, veel argumenten heeft de man niet. Hij laat een zweem van mystieke internetargumenten horen en hij wil vooral niet preuts overkomen.  “Daar heeft het niets mee te maken" benadrukt hij met klem. Tussenin beweert hij ook even dat hij alle 22.400 foto’s gezien heeft.  Straf.  Toen ik in het begin van mijn bericht zei dat internetradio onmogelijk is op onze school, dan heb ik eigenlijk een beetje gelogen.  Een aantal zenders is door de censor vergeten.  We zeggen lekker niet welke. Maar wie een blik wil werpen op de Fenomenale Feminacoteek kan dit (voorlopig nog) via www.demorgen.be/static/nmc/nmc/varia/feminateek.pdf. Voor de goede zeden wil ik eindigen met een schoon stukje Herman Brusselmans.  De gedichtendag is bijna voorbij, maar kinderen die een schoon gedichtje zoeken voor in de klas kunnen dit gebruiken.  Trouwens, Brusselmans is niet de eerste de beste als het gaat om censuur… Remember zijn affaire met Ann Demeulemeester. Daar gaan we… Herman en Ann,
Meisjes hebben grotere borsten dan jongens dacht Herman (hij was ongeveer een jaar of tien)
Hoewel hij nog nooit meisjesborsten had gezien
Jongens hebben iets tussen hun benen en meisjes niet dacht Ann (zij was bijna twaalf en dus nog een beetje elf)
En omdat voor de helft te controleren? Voelde ze even bij zichzelf
Op een keer vroeg Herman aan Ann: ‘Mag ik je borstjes eens bekijken?’
‘Ja,’ zei Ann, ‘maar dan wil ik jou eens bezig zien als je rechtop staat te zeiken’
Nog diezelfde dag wist Herman: Meisjesborsten zijn klein, maar mooi en heel plezant
En Ann had ontdekt: Wat jongens tussen hun benen hebben ligt lekker op mijn hand

---- 

De bijdrage op StuBru en Knack: http://internetradio.vrt.be/radiospeler/v2_prod/wmp.html?...  en www.knack.be/nieuws/cultuur/boons-blote-madammen-niet-in-.... De bijdrage over Deep Troath www.demorgen.be/dm/nl/1008/Showbizz/article/detail/151531....

05-11-07

Opkijken naar grote broer!

Vandaag viel de nieuwste Klasse (voor leerkrachten) in mijn bus. Vorige editie besteedde veel aandacht, ik geloof vier pagina's, aan internet en de kinderen en hoe de kids angstgevoelens krijgen of zich onveilig voelen...  Ik kom hier later op terug.  Vandaag trok een artikel op pagina 7 de aandacht: "Website onthult 'strafblad' van leraren" titelt het bericht. Sinds het begin van dit schooljaar krijgen ouders inzage in het 'strafblad' van leerkrachten.  Via www.myfloridateachter.com krijgen ze een overzicht van de tuchtmaatregelen en de criminele feiten van de onderwijzers in de staat Florida. Dit overheidsinitiatief nodigt ouders uit om melding te maken als een leraar hun kind misbruikt, slaat of bedreigt.  De site die sinds 20 augustus on-line is, werd al 600.000 keer aangeklikt. Cijfers die deze blog doen watertanden... In twaalf andere staten lopen gelijkaardige initiatieven.
Goed bezig, zeg! Proficiat aan de Amerikanen. Mijn attest van goed gedrag en zeden ben ik al lang kwijt, net als mijn burgerrechten, maar in elk geval wil ik mijn cv ook online in een databank van www.klasse.be. Klasse is dat! Of het u zal interesseren? Daar twijfel ik niet aan. 

 

22:23 Gepost door Benedict Wydooghe in d_1948 | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-06-07

Nog een keer: Het privacyverhaal

Hoe blijf je uit Guantánamo Bay als je op een terreurlijst staat? In het NRC-handelsblad van vrijdag 22 juni 2007 geeft Hasan Elahi (35) het antwoord. Deze Amerikaanse kunstenaar en docent mediastudies zorgt dat iedereen ziet waar hij is. Een foto en een pijltje op de satellietkaart tonen via een website waar 'the visible man' is.  Hasan Elahi fotografeert zijn omgeving als hij zich verplaatst en stuurt de foto naar zijn site.  Het gps geeft zijn coördinaten door aan de satellietkaart.  Ook zijn telefoon- en bankgegevens zijn openbaar. Hasan Elahi maakt zijn doen en laten controleerbaar sinds zijn aanhouding op een vliegveld. “Na 9/11 was iedereen paranoïde. Als je een Arabisch lijkende achternaam hebt, ben je verdacht. De gedachte dat ik niet zou worden opgepakt als ik mezelf laat traceren, ligt aan de basis van het project www.trackingtransience.net. Transience betekent iets als 'vluchtigheid'. De site overlapt nu quasie helemaal met mijn echte leven.  Omdat ik continu op reis ben voor mijn project, toont mijn site foto's van over de wereld. Na de FBI me onschuldig vond, ging ik naar Singapore, bij wijze van experiment. Ik ging niet door de douane, maar overnachtte op de luchthavenbankjes. Dit is internationaal gebied, dus was ik niet in een land, dus was ik nergens, bestond ik officieel niet. Guantánamo Bay of andere CIA-gevangenissen zijn witte vlekken op de kaart. Daar ben je de mens naar wie de FBI zoekt: iemand die van de radar verdwijnt. Toch hou ik de site opzettelijk vaag. Ik wil dat de bezoeker zich voelt als een agent die moet afleiden of iemand een terrorist is. Als 300 miljoen Amerikanen doen als ik, heb je er evenveel nodig om de info na te pluizen en leg je het surveillancesysteem plat. Waar het me om gaat is dat privacy niet meer bestaat: tenzij je de mobiel weg doet, je bankrekening sluit en geen internet meer gebruikt. Waar het om draait, is identiteitsmanagement. Zorg dat wat over je bekend is, klopt. Volgens mij lukt dat het best als je zoveel mogelijk info over jezelf verspreidt.

20:58 Gepost door Benedict Wydooghe in d_1948 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-06-07

Blogs met tetjes

Dat het internet de scheiding tussen privé en openbaar vervaagt, is duidelijk.  Werknemers boeken hun reis via de snelle internetverbindingen die zij op het werk ter beschikking hebben.  Bazen knippen een oogje toe of steken een handje toe met een trotse uitleg over het betalen met de visakaart.  De werknemer levert de tegenprestatie thuis: tot laat in de nacht achter het klavier. Niet dat dit afgesproken is, neen, het is de ongeschreven code van voor wat hoort wat. Anders ben je een profiteur.  Digitale toepassingen doen de openbare sfeer in de privésfeer overlopen en omgekeerd.  Iedereen publiceert, iedereen kan gespecialiseerde kennis raadplegen, mannen met zieke vrouwen zoeken zelf naar medische cocktails, een enkeling slaagt er in om zijn echtgenote te genezen.  Kortom, internet ondermijnt het kennismonopolie van de deskundige voor een stuk.  De depressieve cliënt van Mireille, een sociaal assistente, plaatst haar therapeutische verhalen op een blog.  Ze zoekt niet langer hulp bij haar sociaal werkster, maar ze vindt troost, steun en ondersteuning bij webmensen.  Als een goede sociaal assistente vraagt Mireille zich terecht af wat ze hiermee moet aanvangen.  Kan dit? Kan dit niet? Ondertussen sleurt haar depressieve cliënte haar kinderen mee in het depressieve en soms beschuldigende verhaal.  De frustraties worden breed uitgesmeerd.  Vraag is: moet Mireille de cliënt tegen zichzelf beschermen?  Of niet?  Of is dit een hysterisch verhaal? Wie weet?  Hysterie bereikte vroeger ook de buurt en iedereen die het horen wou. In die zin verschilt de hysterie misschien weinig met vroeger: het van hulpverlener tot hulpverlener trekken met het hysterische verhaal.  Enfin, ik ben geen psychiater.  Hier houdt mijn kennis op, ik wil enkel de discussie wat opentrekken.  Feit is dat blogs de privé sfeer in het openbare brengen.  Dagboekverhalen, reisverhalen, kindertekeningen worden zo zichtbaar voor vrienden, familie en wildvreemden.  Naaktfoto’s blijven niet langer in een oude, verborgen schuif liggen. Wie de gedigitaliseerde inhoud van zo’n schuif wil bekijken, klikt op bijvoorbeeld op www.drivenbyboredom.com/photos/polaroidproject  Op het briefje dat in de schuif steekt staat: “These Polaroids mean more to me than any of the photography I have ever done.  I started taking them when I was 19.  Each photo reminds me of a time and a place in my life.   When my apartment was burning down, I grabbed only these photos and my camera.   I have over 60 different girls and over 100 photos. I wish you could see them all, but most of them will never be seen by anyone but me.   I have permission from only a few of the girls to show this work.  These may not be the best, but I hope you enjoy them and share my appreciation for the esthetic of sleazy Polaroid photography. -Anyone who lives in the NY area and wishes to be apart of this project, please let me know.”  Het openen van de blog duurde wat lang, maar ik wist niet dat je zoveel uit een Polaroidcamera kon halen: ik moet mijn vooroordeel ten aanzien van deze camera dringend bijsturen. 

Kort nog dit...  In de jongste Jobat schrijft Dominique Deckmyn een interessante bijdrage over het bloggen. Ik vat het even samen.  De bloggersgemeenschap groeit niet meer. De blogmode is over het hoogtepunt heen. Maar verbaasd kan je hier niet over zijn.  Bloggen is hard werken en je krijgt er niets voor terug.  Er zijn echt niet zoveel mensen op de wereld zijn die dagelijks, wekelijks of maandelijks iets te zeggen of te tonen hebben.  Blogs verrijken het medialandschap, enigszins overdreven kan je stellen dat de bloggers (niet de blogs) de traditionele media overnemen.

21:52 Gepost door Benedict Wydooghe in d_1948 | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borsten |  Facebook |